หลี่เหยาก้าวเท้าเข้าสู่ลานที่เต็มไปด้วยวัชพืช เธอใช้เท้าเขี่ยวัชพืชออกจากทาง เดินตรงเข้าไปในห้องโถงใหญ่
ฝุ่นผงร่วงหล่นลงมา แต่หลี่เหยากลับไม่ใส่ใจ ก้มลงเล็งไปที่แผ่นอิฐแกะสลักลวดลายไม่โดดเด่นนิ่ง ๆ นั้น ปลายนิ้วออกแรงเล็กน้อย
หากเป็นคนธรรมดา แผ่นอิฐแข็งแรงหนักหลายร้อยจินนี้คงขยับไม่ได้แม้เสี้ยวนิ้ว แต่สำหรับพลังอันน่าสะพรึงกลัวขั้นเต็มขั้นตลอดชีพของนางแล้ว...
แผ่นอิฐทรุดลงอย่างง่ายดาย พลิกหมุนไปตามแรง พื้นดินเผยให้เห็นทางเข้าห้องลับทรงสี่เหลี่ยมมืดมิด กลิ่นไม้เก่าแก่อบอวลเข้ามาปะทะหน้า
ใต้ทางเข้าเป็นบันไดหินเรียงเป็นแถว ทอดตรงลงไปยังห้องสมบัติลับใต้ดิน
หลี่เหยาค่อย ๆ ก้าวลงไป ทันทีที่ยืนทรงตัวได้ นางก็ต้องตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง
ห้องลับกว้างขวางสะอาด แห้งและกันความชื้นได้ดี ลังไม้เนื้อแข็งและกล่องผ้าไหมซีลสนิทเรียงซ้อนกันเป็นแถว เต็มไปทั้งพื้นที่
เปิดฝาลังออกก็เห็นแสงทองสุกใสร่วงหล่นลงมา แท่งทองคำขนาดเล็กเรียงเป็นชั้น ๆ ซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ
เงินหยวนหนักอึ้งเรียงรายเป็นลัง เหล่าหยกเขียวใสแวววาว เครื่องประดับมรดกตระกูลคุณภาพเยี่ยม เครื่องประดับทองเงินฝีมือประณีตวางเรียงรายน่าตะลึง
ที่มุมยังมีลังไม้ซีลสนิทหลายใบวางอยู่ภายในเป็นหนังสือโบราณฉบับหายาก เครื่องเคลือบหลวง และสมุนไพรเก่าแก่ล้ำค่า
ทั้งหมดนี้คือทรัพย์สินที่บรรพบุรุษตระกูลเสิ่นสะสมสืบต่อกันมา ทุกชิ้นล้วนมีค่าเหลือประมาณ เป็นรากฐานที่พอจะค้ำจุนคนหลายชั่วอายุคนได้อย่างมั่นคง
"เก็บไปให้หมด" น้ำเสียงหลี่เหยาสงบนิ่ง แต่แววตากลับแฝงความมุ่งมั่นที่จะปกป้องทรัพย์สินของตระกูลตน