เมื่อควันปืนจางลง ร่างของคนตรงหน้าก็ค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้น
สิ่งที่ทำให้อู่เยฺว่ประหลาดใจก็คือ เดิมทีเธอคิดว่าพลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่งดุดันขนาดนี้จะต้องมีคนอย่างน้อยสิบกว่าคน แต่ฝั่งตรงข้ามกลับมีเพียงห้าคน
ยกเว้นคนที่ยืนอยู่ตรงกลาง อีกสี่คนที่เหลือล้วนสวมชุดรบแบบเดียวกัน
ชุดรบสีดำตกแต่งด้วยด้ายสีทองทั้งชุด ด้านหลังยังพิมพ์ลายเปลวเพลิงสีม่วงทองขนาดมหึมา ดูร้อนแรงอลังการ
เมื่อเทียบกันแล้ว ชุดทีมมืดมนที่อู่เยฺว่าสวมอยู่ช่างใช้วัสดุลวก ๆ จนแทบชวนให้อับอาย
อู่เยฺว่เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าเธอจะได้พบทีมฉื่อเยี่ยน ทีมอันดับหนึ่งแห่งยุคสิ้นโลกในตำนานที่นี่!
ชายที่ยืนอยู่ตรงกลางมีสายตาคมกริบ เขามองมายังอู่เยฺว่าอย่างแม่นยำ
สมาชิกทีมฉื่อเยี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นว่า
“รองหัวหน้าทีม ตรงนั้นมีคนอยู่ครับ”
“ดูจากชุดแล้ว เหมือนจะเป็นสมาชิกทีมมืดมนครับ”
เจี้ยนสุยยฺวี่เอ่ยอย่างไม่แสดงสีหน้า “ทีมมืดมน? ทีมของเชิ่นชิงฉื่อน่ะหรือ?”
สมาชิกทีมตอบว่า “ใช่ครับ เชิ่นชิงฉื่อพูดจาเหน็บแนมหัวหน้าทีมเราอยู่บ่อย ๆ ทั้งต่อหน้าและลับหลัง จะให้ผมไปไล่เธอออกไปไหมครับ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อู่เยฺว่ก็พลันตึงเครียดขึ้นมา
เจี้ยนสุยยฺวี่เหลือบมองอู่เยฺว่ “ไม่จำเป็น เธอไม่มีพลังจิต
อาจจะแค่พลัดหลงกับเพื่อนร่วมทีม อย่าไปหาเรื่องเลย”
อู่เยฺว่เหลือบมองเจี้ยนสุยยฺวี่อย่างประหลาดใจ นึกไม่ถึงว่าเขาจะยอมให้คนจากทีมอื่นตามหลังมา
ต้องรู้ไว้ว่าเชิ่นชิงฉื่อเป็นคนเย็นชา เจ้าเล่ห์ และระแวงคนอย่างหนัก
ขอเพียงอยู่ในดันเจียน หากเห็นคนที่ไม่ใช่ทีมตัวเองปรากฏตัว เขาจะลงมือฆ่าและชิงของทันทีโดยไม่ถามเหตุผล
เขาอ้างอย่างสวยหรูว่า เสือจะยอมให้คนอื่นมาหลับอยู่ข้างกายได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น คนคนนี้คือเจี้ยนสุยยฺวี่!
มันสมองของทีมฉื่อเยี่ยน ผู้วางแผนที่เก่งกาจที่สุดแห่งยุคสิ้นโลก นักคณิตศาสตร์และนักฟิสิกส์อัจฉริยะ ประโยคที่เขาพูดติดปากที่สุดก็คือ
“ปลายทางของวิทยาศาสตร์คือเรื่องลี้ลับ”
อัจฉริยะเหนือชั้นที่ใช้วิทยาศาสตร์ช่วยศาสตร์ลี้ลับกำจัดผีอสูรได้จริง!
คนคนนี้ก็คือเจี้ยนสุยยฺวี่ รองหัวหน้าทีมฉื่อเยี่ยน ทีมอันดับหนึ่งในตำนาน!
ได้ยินมาว่าทีมฉื่อเยี่ยนคว้าสังหารเป็นรายแรกของดันเจียนได้ครั้งแล้วครั้งเล่า โดยมีเจี้ยนสุยยฺวี่คอยสนับสนุน ทำให้ได้ครอบครองเครื่องรางและไอเทมทรงพลังมากมาย!
ชาติก่อนอู่เยฺว่เป็นเพียงตัวประกอบตัวเล็ก ๆ ในทีมมืดมน คนใหญ่คนโตระดับนี้ไม่ต้องพูดถึงว่าจะรู้จัก แม้แต่จะได้เห็นหน้าสักกี่ครั้งก็ยังไม่เคย
เธอเพียงได้ยินมาว่า ครั้งหนึ่งเจี้ยนสุยยฺวี่นำทีมบุกดันเจียนคนเดียวแล้วพลาดติดกับ ถูกผีอสูรผ่าเปิดกะโหลก อัจฉริยะผู้เป็นที่โปรดปรานของสวรรค์จึงหายลับไปอย่างไร้เสียงในดันเจียนสยองขวัญที่โสมมและเน่าเหม็น
ต่อมา ยังมีผีอสูรตัวหนึ่งเข้ายึดร่างของเจี้ยนสุยยฺวี่ กลายเป็นหนึ่งในราชาปีศาจทั้งสิบแห่งยุคหลัง
ทีมฉื่อเยี่ยนสูญเสียทั้งผู้วางแผนและมันสมองที่เก่งกาจที่สุด จึงเริ่มเสื่อมจากความรุ่งเรืองและเดินลงสู่ขาลง
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ อู่เยฺว่ก็อดมองเจี้ยนสุยยฺวี่เพิ่มอีกครั้งไม่ได้
อัจฉริยะมักโดดเดี่ยวและเย็นชา เจี้ยนสุยยฺวี่ก็ไม่ต่างกัน แววตาของเขาสุขุมเย็นชา ส่วนสายตาที่มองอู่เยฺว่ก็เฉยเมยอย่างยิ่ง
ร่างสูงโปร่งสง่างาม ใบหน้าเย็นชาราวกับดวงจันทร์ขาวกระจ่าง
มีชีวิตมาสองชาติ อู่เยฺว่รู้จักดูสถานการณ์มาโดยตลอด
แม้ในใจจะมีข้อคาดเดา แต่เมื่อคำนึงถึงสถานะที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว เธอก็ไม่คิดจะเปิดปากพูดอย่างผลีผลาม
อีกอย่าง เธอเองก็ไม่รู้ว่าตำแหน่งที่เจี้ยนสุยยฺวี่จะพลาดติดกับอยู่ตรงไหน หากเดาผิดขึ้นมา คงดูเหมือนจงใจเรียกร้องความสนใจเสียเปล่า
ดังนั้น ไม่เพียงแต่ไม่เดินเข้าไปใกล้ อู่เยฺว่ายังจงใจเว้นระยะห่างจากคนของทีมฉื่อเยี่ยนอีกด้วย
เมื่อเดินตามหลังทีมฉื่อเยี่ยน อู่เยฺว่ไม่จำเป็นต้องลงมือด้วยซ้ำ ผีอสูรตลอดทางถูกกวาดล้างจนหมด แม้บางครั้งจะมีผีอสูรระดับกลางที่เรียกได้ว่าเป็นบอสย่อยของดันเจียนปรากฏขึ้น พลังโจมตีอันแข็งแกร่งก็ทำให้ทีมฉื่อเยี่ยนจัดการได้อย่างง่ายดาย
เมื่อเห็นทีมฉื่อเยี่ยนหยุดมือและเริ่มตรวจสอบสนามรบอีกครั้ง อู่เยฺว่ก็หยุดเดิน
เธอเพิ่งตระหนักได้อย่างน่าอัศจรรย์ว่าตัวเองเกาะทีมฉื่อเยี่ยนกินฟรี
อา ความรู้สึกของการเป็นปลาเค็มเน่า ๆ นี่มันแสนวิเศษขนาดนี้เลยหรือ?
ความรู้สึกของการนอนราบเกาะขาใหญ่ ช่างหวานหอมจนอดใจไม่ไหวจริง ๆ!
ชาติก่อนตอนอยู่ทีมมืดมน เธอขยันขันแข็งและตั้งใจทำงานมาโดยตลอด ไม่กล้าหย่อนยานแม้แต่น้อย กลัวว่าทีมจะทอดทิ้งเพราะเธอไม่มีพลังจิตและความสามารถพิเศษ
สมาชิกทีมที่มีพลังจิตต่างก็ใช้เรื่องนี้เยาะเย้ยถากถางเธออยู่ไม่ขาด
แต่ทีมฉื่อเยี่ยนกลับ...
“รองหัวหน้าทีม สมาชิกทีมมืดมนคนนั้นตามพวกเรามาตลอดเลยครับ เธอถูกทีมมืดมนทอดทิ้งหรือเปล่า?”
“น่าสงสารจัง”
“ทีมมืดมนชอบประจบคนที่มีอำนาจแล้วเหยียบคนที่ด้อยกว่า เรื่องต่ำช้าแบบนี้พวกเขาทำกันมานักต่อนักแล้ว”
“ผมจำได้ว่าคราวก่อนรองหัวหน้าทีมก็เคยเก็บสมาชิกที่ถูกทีมมืดมนทอดทิ้งมาได้คนหนึ่ง พอมาอยู่ทีมเราแล้วตรวจสอบดู กลับพบว่าเขาเป็นผู้มีความสามารถระดับพลังจิต A-!”
“ทำไมพอมาอยู่ทีมเราถึงกลายเป็นผู้มีความสามารถขึ้นมาได้ล่ะ หรือฮวงจุ้ยของทีมมืดมนจะมีปัญหา ถึงได้มีแต่กลิ่นอับโชคอยู่เต็มอากาศ?”
แววตาของเจี้ยนสุยยฺวี่ไหววูบ “ตั้งใจกันหน่อย”
เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยของทีมฉื่อเยี่ยน อู่เยฺว่ก็ขมวดคิ้ว
ผู้มีความสามารถที่พวกเขาพูดถึง แท้จริงแล้วเป็นสายลับที่เชิ่นชิงฉื่อจงใจส่งไป เพื่อสืบข่าวภายในของทีมฉื่อเยี่ยน
ชาติก่อนไม่รู้เพราะเหตุใด ทีมฉื่อเยี่ยนจึงไม่เคยจับได้ว่ามีสายลับแฝงตัวอยู่ สุดท้ายสายลับคนนั้นกลับกลายเป็นมีดที่คมที่สุดซึ่งแทงข้างหลังทีมฉื่อเยี่ยน
ระหว่างที่อู่เยฺว่กำลังครุ่นคิด ทีมฉื่อเยี่ยนก็เดินทางผ่านเส้นทางแห่งโอกาสไปได้ครึ่งทางแล้ว
ที่เส้นทางนี้ได้ชื่อว่าเส้นทางแห่งโอกาส เพราะระหว่างทางมีทางแยกอยู่ทางหนึ่ง
เพียงคิดต่างกัน ก็อาจเป็นสวรรค์หรือนรก
หากเลือกถูกก็ผ่านด่านได้อย่างปลอดภัย หากเลือกผิดจะกระตุ้นกับดักที่ทำให้ตายในดันเจียนอย่างแน่นอน
อู่เยฺว่มีคู่มืออยู่ในมือ ย่อมรู้ว่าควรเลือกทางไหน
ส่วนทีมฉื่อเยี่ยน...
เมื่อมาถึงทางแยกของเส้นทางแห่งโอกาส อู่เยฺว่เว้นระยะห่างจากทีมฉื่อเยี่ยน แล้วรอให้เจี้ยนสุยยฺวี่ตัดสินใจ
“รองหัวหน้าทีม มีทางสองฝั่ง ซ้ายกับขวา เราจะเลือกทางไหนครับ?”
“ไม่อย่างนั้นเราแบ่งเป็นสองทีมดีไหมครับ?”
“คนของทีมมืดมนก็อยู่ในดันเจียนด้วย ถ้าเราแยกกัน พลังโจมตีก็จะกระจายครับ”
เจี้ยนสุยยฺวี่กล่าวว่า “ไปทางขวา”
เมื่อได้ยินการตัดสินใจของเจี้ยนสุยยฺวี่ อู่เยฺว่ก็ขมวดคิ้วทันที
ทางขวาคือทางที่ต้องตายแน่นอน
เมื่อเห็นคนของทีมฉื่อเยี่ยนทำตามคำสั่งของเจี้ยนสุยยฺวี่โดยไม่ลังเล อู่เยฺว่ก็อดเอ่ยปากไม่ได้
“เดี๋ยวก่อน!”
คนของทีมฉื่อเยี่ยนหันกลับมาด้วยความประหลาดใจ
“สมาชิกทีมมืดมนคนนั้นนี่ เธอจะพูดอะไร?”
อู่เยฺว่สบตาเจี้ยนสุยยฺวี่ “ถ้าเลือกทางผิดบนเส้นทางแห่งโอกาสนี้ ก็จะไม่มีวันหวนคืน คุณมีคนมาไม่มาก ไม่มีโอกาสให้ลองผิดลองถูก
เพราะอย่างนั้น คุณจะลองพิจารณาอีกครั้งไหม?”
แววตาของเจี้ยนสุยยฺวี่เย็นชา “ขอบคุณที่เตือน แต่เหตุผลที่ทีมฉื่อเยี่ยนมาดันเจียนเล็ก ๆ แห่งนี้ ก็เพราะต้องการสังหารเป็นรายแรกของแผนที่ลับในดันเจียน”
อู่เยฺว่ไม่คิดเลยว่าเจี้ยนสุยยฺวี่จะจงใจเลือกทางที่ต้องตายแน่นอน
สมกับเป็นทีมฉื่อเยี่ยนจริง ๆ กล้านำสมาชิกทีมทั่วไปสี่คนมาล่าการสังหารเป็นรายแรกในดันเจียนด้วยตัวคนเดียว
เมื่อนึกถึงจุดจบของเจี้ยนสุยยฺวี่ในชาติก่อน อู่เยฺว่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าการทำเช่นนี้จะเป็นการประเมินตัวเองสูงเกินไปหรือเปล่า
แต่ถึงอย่างไร พวกเขาก็เป็นเพียงคนที่พบกันโดยบังเอิญ
พูดมากไปกลับจะดูเหมือนเธอชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น
อู่เยฺว่เดินไปทางซ้ายก่อนทีมฉื่อเยี่ยน
เพียงก้าวต่อไปอีกก้าว เธอก็จะออกจากดันเจียนได้
ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องและเสียงอึกทึกดังมาจากด้านหลัง
“หัวหน้าทีม! ที่นี่มีทางอีกเส้นด้วย!”