ตอนเสียงนี้ดังขึ้นในหัวกะทันหัน เจียงหลิงก็อดชะงักไปไม่ได้
จากนั้นนางก็ตบต้นขาอย่างดีใจ นั่นสิ สวรรค์ส่งนางข้ามภพมาแล้วจะไม่ให้ของวิเศษติดตัวมาด้วยได้อย่างไร ระบบมาแล้วไม่ใช่หรือ?
แต่ชั่วขณะถัดมา นางกลับนิ่งอึ้ง
อะไรกันเนี่ย?
ระบบสอบขุนนาง? ใครกัน? นางเป็นผู้หญิงก็เข้าสอบขุนนางได้ด้วยหรือ? หรือว่านางเข้าใจผิด โลกนี้เป็นโลกที่ผู้หญิงเป็นใหญ่?
ถ้าเป็นโลกที่ผู้หญิงเป็นใหญ่จริง นางก็ได้กำไรยับเลยสิ ไม่ต้องรับหนุ่มหล่อมาเป็นสามีสักแปดสิบคนหรือ คนหนึ่งคอยนวดขา คนหนึ่งทำกับข้าว แล้วก็ต้องมีอีกสองคนมานอนอุ่นเตียงให้ด้วยไหม?
แค่คิดก็สุขจนแทบลอยแล้ว นางเกือบหลุดหัวเราะออกมา
【ผู้ใช้ระบบ: เจียงหลิง】
【เหตุผลที่ระบบผูกมัด: ยากจนจนเหลือแต่ฝาบ้าน ใกล้อดตาย แถมจนจนกางเกงแทบไม่มีใส่】
เจียงหลิง: “……”
ยังไม่ถึงขั้นนั้นสักหน่อย กางเกงยังพอมีใส่อยู่
【เป้าหมายของระบบ: ในฐานะหญิงเก่งผู้ผ่านยุคสิ้นโลกมาแล้ว เจ้ามีวิสัยทัศน์ล้ำหน้ากว่าคนโบราณ มีดวงตาแหลมคมที่มองเห็นอัจฉริยะ มีหัวใจแข็งแกร่ง และมีความรู้กว้างขวาง เพื่อหลุดพ้นจากความยากจนข้นแค้นไปสู่ชีวิตที่มีกินมีใช้ จากนั้นก้าวสู่ชีวิตมั่งคั่งมีสุขและมีบ่าวไพร่ล้อมหน้าล้อมหลัง เจ้าจะต้องคอยผลักดันเซี่ยหลิน สามีของเจ้า ให้ตั้งใจศึกษาเล่าเรียน มุ่งหน้าสู่เส้นทางสอบขุนนาง สอบซิ่วไฉ สอบจวี่เหริน สอบจิ้นซื่อ รับตำแหน่งใหญ่โต แล้วพาเจ้าไปสู่ความรุ่งโรจน์ ระบบนี้จะมอบภารกิจตามสถานการณ์ เมื่อทำภารกิจสำเร็จ ผู้ใช้ระบบจะได้รับรางวัลที่ไม่เคยมีมาก่อน】
【ขอถามผู้ใช้ระบบ: เจ้าอยากกินอิ่มนุ่งอุ่นหรือไม่? อยากได้คฤหาสน์โบราณพร้อมเรือนล้อมลานไหม? อยากได้ทองเงินและอัญมณีหรือเปล่า? อยากกินอาหารเลิศรสจากยุคหลังหรือไม่? อยากได้สามีมือถือไหม? หากอยากได้ก็ลงมือทำสิ ขอเพียงสามีของเจ้าทำภารกิจสำเร็จภายใต้การดูแลของเจ้า สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ใช่แค่ความฝัน อีกทั้งหากสามีสอบได้จอหงวน เจ้าจะมีโอกาสจับรางวัลใหญ่ มีโอกาส 50% ที่จะได้กลับไปเที่ยวในยุคหลัง ก่อนวันสิ้นโลกหนึ่งเดือน หวั่นไหวไหม? ถ้าหวั่นไหวก็ลงมือเลย!】
【อีก 3 นาที โปรดเลือกว่าจะรับภารกิจหรือไม่ เมื่อได้ยินเสียงติ๊ดจะเริ่มนับเวลา ติ๊ด...】
เจียงหลิง: “……”
ตอนนี้เจียงหลิงมึนงงไปหมด
เจียงหลิง: 【นี่มันงานที่คนเขาทำกันหรือไง? ผูกมัดระบบกับข้าแล้วกลับกำหนดให้สามีข้า ผู้ชายขี้เกียจจนก้นจะเน่า ต้องอ่านเขียนหนังสือแล้วไปสอบขุนนางจนได้ดีงั้นหรือ? งั้นข้าทำเองก็ได้ อย่างน้อยข้าก็เรียนมหาวิทยาลัยมา เป็นนักศึกษาสายศิลป์ที่เขียนเรียงความ 800 คำได้เก่งจะตาย...】
ระบบขัดจังหวะเจียงหลิง: 【เจ้าไม่ได้หรอก หน้าอกใหญ่เกินไป】
เจียงหลิงก้มมองหน้าอกตัวเอง อืม ใหญ่จริงด้วย ชาติที่แล้วตอนใส่เสื้อสายเดี่ยวนางยังอิจฉาหน้าอกใหญ่ ๆ ของคนอื่น ทั้งเคืองสวรรค์ที่ไม่ยุติธรรม ส่งนางมาเป็นสาวอกไข่ดาว แต่กลับชาติมาเกิดคราวนี้ในที่สุดก็ให้มาแล้ว ก่อนหน้านี้เอาแต่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ จนไม่ทันสังเกต พอเพ่งดูตอนนี้ก็ใหญ่ใช้ได้เลย ลองจับดูแล้วสัมผัสดีเป็นบ้า
ที่แท้สิ่งที่ขัดขวางไม่ให้นางครองโลกไม่ใช่อะไรอื่น แต่เป็นเนื้อสองเหลี่ยงตรงหน้าอก... ไม่สิ สองจินต่างหาก!
สวรรค์ผ่ากลับไปยุคสิ้นโลกเสียยังดีกว่า นางว่าซอมบี้ที่เห็นก่อนตายยังหน้าตาดีอยู่เลย
【เมื่อพิจารณาว่าผู้ใช้ระบบยากจนจนแทบไม่มีเงินติดตัว กางเกงก็แทบไม่มีใส่ ระบบจึงขอมอบความห่วงใยเป็นพิเศษ พร้อมมอบชุดของขวัญสำหรับมือใหม่ให้หนึ่งชุด ผู้ใช้ระบบสามารถตรวจรับได้ในภายหลัง】
เจียงหลิงตื่นเต้นขึ้นมาทันที ตามพล็อตนิยายข้ามภพที่เคยอ่าน ชุดของขวัญมือใหม่ต้องมีของดีอยู่ไม่น้อยแน่
【โปรดตัดสินใจก่อนว่าจะรับภารกิจหรือไม่ อีก 1 นาทีระบบจะปิดโดยอัตโนมัติ】
เจียงหลิงสิ้นหวังจนไม่อยากพูดอะไร นางลุกขึ้นแล้วเหลือบมองไหข้าวตรงโคนผนัง ว่างเปล่าเกลี้ยง ตั้งแต่ข้ามภพมาก็ยังไม่ได้กินข้าวสักมื้อ
หลายวันมานี้นางกับเซี่ยหลินกินแต่หมั่นโถวทุกมื้อ กินจนแทบจะท้องผูกแล้ว
ส่วนผู้ชายขี้เกียจจนก้นจะเน่าคนนั้น ตอนนี้ยังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงเตา
บรรพชนกล่าวไว้ว่า ให้สหายตายแทนตนดีกว่าตนตายแทนสหาย
อย่างไรคนที่ต้องอ่านหนังสือก็ไม่ใช่นาง นางแค่ต้องถือแส้คอยชี้ทางก็พอ
เจียงหลิงสะกิดเซี่ยหลินสองสามที เขางัวเงียลืมตาขึ้น “มีอะไร? ถึงเวลากินข้าวแล้วหรือ? หมั่นโถวหมดแล้วเหรอ? งั้นเราอดสักมื้อแล้วนอนต่อ พรุ่งนี้ค่อยกินพร้อมกัน ประหยัดไปได้อีกมื้อ”
“……”
เจียงหลิงสูดหายใจ ยิ้มหวานถามว่า “ท่านพี่ จะอ่านหนังสือไหม?”
เซี่ยหลินมองนางเหมือนมองคนโง่ “ไม่อ่าน”
พูดจบเขาก็ผล็อยหลับต่อทันที
เจียงหลิงกัดฟัน กดยืนยัน
นางไม่ได้อยากได้แค่อาหารเลิศรส แต่อยากได้สามีมือถือด้วย แถมยังอยากไปเที่ยวหนึ่งเดือนนั่นอีก!
เพราะฉะนั้น ต่อให้เซี่ยหลินไม่อยากอ่านก็ต้องอ่าน
【กำลังผูกมัดระบบสอบขุนนาง โปรดรอสักครู่】
【ผูกมัดระบบสอบขุนนางสำเร็จ ภารกิจมือใหม่: โปรดทำให้สามีของท่านเขียนชื่อตัวเองเป็น รางวัลเมื่อทำภารกิจสำเร็จ: ข้าวอู่ฉางชั้นดี 10 จิน ระยะเวลาภารกิจ: 3 วัน หากทำภารกิจไม่สำเร็จ ผู้ใช้ระบบจะไม่ถูกลงโทษและไม่ได้รับรางวัล ภารกิจมือใหม่จะเริ่มใหม่อีกครั้งในอีก 3 วัน】
ให้เขาหัดเขียนชื่อตัวเองภายใน 3 วัน ไม่น่ายากหรอกมั้ง?
เจียงหลิงถอนหายใจ แล้วเปิดชุดของขวัญมือใหม่ที่ว่า
【รายการของขวัญมือใหม่: โครงเรื่องหนังสือที่ผู้ใช้ระบบหลุดเข้าไปอยู่ 1 ฉบับ กระดาษหยาบ 100 แผ่น และขนมแท่งรสเผ็ด 2 ซอง】
เจียงหลิง: 【มีแค่นี้เองเหรอ? หลอกกันชัด ๆ!】
【โปรดระวังคำพูด ผู้ใช้ระบบสามารถเลือกเกาะขาตัวเอกชายหรือตัวเอกหญิงได้】
【ระบบคำนวณเรียบร้อยแล้ว โปรดตั้งใจทำภารกิจเพื่อรับเสบียงช่วยชีวิต】
หัวใจที่เคยเต้นระริกพลันสงบลง
เรื่องเกาะขาตัวเอกเอาไว้ก่อน ตอนนี้ปัญหาใหญ่คือทำอย่างไรให้ท้องอิ่ม ข้าวอู่ฉาง 10 จินคือเสบียงช่วยชีวิต ต้องรีบคว้ามาให้ได้
ตอนนี้นางเป็นยาจก ส่วนบนเตียงเตายังมีสามียาจกนอนอยู่อีกคน ถ้าอยากนอนสบายก็ต้องใจแข็ง ไม่ยอมใจแข็งกับตัวเองก็ต้องใจแข็งกับคนอื่น สู้โว้ย!
เจียงหลิงพลิกตัวลุกจากเตียงเตาอย่างว่องไว
“ท่านพี่ ลุกได้แล้ว”
เซี่ยหลินหลับปุ๋ย ไม่ตอบสนองแม้แต่น้อย
“ลุกขึ้นได้แล้ว”
เจียงหลิงเดินเข้าไป คว้าเสื้อของเซี่ยหลินเขย่าสองที เขาจึงฝืนลืมตาขึ้น มองเจียงหลิงที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้วคิดเตลิดไปไกล รีบยกมือกุมอกพลางร้องอย่างตกใจ “ทำอะไรน่ะ? จะเข้าหอหรือ? ข้ายังไม่พร้อมนะ อย่าฝืนใจข้าสิ”
เจียงหลิง: “……”
อยากซัดคนจริง ๆ
“แต่... ถ้าจะเข้าหอ ข้าก็ไม่ขัดหรอก”
เจียงหลิงเลิกคิ้ว ใบหน้าของเซี่ยหลินแดงก่ำอย่างผิดปกติ สายตากวาดไปมา ก่อนจะทิ้งตัวแผ่เป็นแผ่นแป้ง ทำท่าราวกับพร้อมตายอย่างกล้าหาญ “ก็อย่างที่บอก การเข้าหอมันต้องใช้แรง เหนื่อยจะแย่ ในเมื่อเจ้ามีแรงเยอะ งั้นเจ้าจัดการเลย ข้าก็ได้แต่ยื่นคอให้ฟัน ไม่ยื่นก็ต้องยื่นอยู่ดี สู้ให้จบ ๆ ไปเลย”
เห็นเขาทำท่าราวกับพร้อมให้เชยชม เจียงหลิงก็กลั้นไม่ไหว ซัดหมัดลงไปดังตุ้บ
“โอ๊ย...”
เซี่ยหลินร้องไห้น้ำตานองทันที กุมจมูกพลางโวยวายอย่างสิ้นหวัง “ข้าตกลงเข้าหอกับเจ้าแล้ว ยังจะตีข้าทำไมอีก?”
“ลุกขึ้นมาอ่านหนังสือเขียนหนังสือ!”
เซี่ยหลินราวกับถูกฟ้าผ่า “อะไรนะ?”
เขาหูฝาดไปหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นเหตุใดถึงได้ยินเจียงหลิงสั่งให้ลุกมาอ่านหนังสือเขียนหนังสือ?
ฆ่าเขาเสียยังสบายกว่า!
“ไม่อ่าน ไม่เขียน ไม่เรียน”
ปฏิเสธรวดเดียวสามข้อ เร็วจนแทบไม่ต้องคิด
เจียงหลิงเห็นเขาทำตัวหน้าด้านแบบนี้ก็ยิ่งโมโห ลงมือทันที
เซี่ยหลินหน้าถอดสี รีบตะโกนลั่น “ทำอะไรน่ะ? ทำอะไร? ข้าจะร้องขอความช่วยเหลือแล้วนะ เจ้า...”
ท่ามกลางเสียงดิ้นรนร้องอย่างหวาดกลัวของเซี่ยหลิน เจียงหลิงพลิกเขาคว่ำหน้าลงบนเตียงเตา แล้วยื่นมือไปดึงกางเกงเขาลง จากนั้นก็ตบก้นขาว ๆ ของเขาเพียะ ๆ สองที
“จะอ่านหรือไม่อ่าน?”
เซี่ยหลินตะลึงงัน
เจียงหลิง...ก็ตะลึงงันเหมือนกัน
แต่ว่า...
สัมผัสดีไม่เบาเลย