คนในหมู่บ้านต่างพูดกันว่า ตระกูลหูมีสะใภ้อย่างเจียงถังที่ทั้งขยันทั้งเก่ง ได้กำไรไปเต็ม ๆ!
เจียงถังก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่หูติ้งอันไม่คิดเช่นนั้น
ผู้หญิงบ้านนอกอย่างเธอ จะคู่ควรกับนักศึกษาที่ไปเรียนเมืองนอกอย่างเขาได้ยังไง?
หลังไปเรียนต่างประเทศสามปี หูติ้งอันกลับบ้านครั้งแรกก็พาผู้หญิงที่รักมาด้วย
ในลานบ้านตระกูลหู เจียงถังถืออาหารไก่ที่คลุกไว้แล้วกำลังให้อาหารไก่ หูติ้งอันจูงมือเสี่ยวจ้าวเดินเข้าประตูมา “แม่! แม่ ผมกลับมาแล้ว!”
เจียงถังหันกลับมา สบตากับหูติ้งอัน ทั้งคู่ต่างชะงักไป
เจียงถัง: “พี่ติ้งอัน!”
หูติ้งอันชะงักด้วยสีหน้าตกตะลึง “เจียง...เจียงถัง? ทำไมเธอยังอยู่บ้านฉัน?”
เขาไม่ได้กำชับแม่เป็นพิเศษหรอกหรือว่าจะพาเสี่ยวจ้าวกลับบ้าน ให้แม่หาทางไล่เจียงถังไป?
ถ้ารู้จักดูสถานการณ์สักหน่อย เธอก็ควรออกจากบ้านเขาไปตั้งนานแล้ว ทำไมยังอยู่ที่นี่อีก?
เจียงถังมองมือที่หูติ้งอันจับมือผู้หญิงคนนั้นอยู่ “???”
เจียงถัง: พี่ติ้งอัน?!!! หูติ้งอัน: เจียงถัง? ทำไมเธอยังอยู่บ้านฉัน?
หูติ้งอันสังเกตเห็นสายตาของเธอ แต่กลับไม่ยอมปล่อยมือ “เจียงถัง แม่บอกเรื่องของฉันกับเธอหรือยัง?”
เจียงถังมองเขาอย่างสงสัย “น้าสองของนายป่วย แม่ของนายไปเยี่ยมตั้งแต่สามวันก่อน ยังไม่กลับเลย”
หูติ้งอันถึงได้รู้ว่าแม่ยังไม่มีโอกาสบอกเจียงถัง
หูติ้งอันพูดว่า “ในเมื่อแม่ยังไม่ได้บอก งั้นฉันจะบอกเธอเอง นี่คือเสี่ยวจ้าว เป็นนักเรียนที่กลับมาจากต่างประเทศ เรียนเก่งมาก แล้วก็เป็นเพื่อนของฉัน”
พูดชัดขนาดนี้แล้ว คงเข้าใจนะ?
แต่เจียงถังกลับไม่รู้จักดูสถานการณ์ “อ๋อ”
หูติ้งอันพูดต่อ “ฉันบอกแม่เรื่องฉันกับเสี่ยวจ้าวแล้ว นึกว่าเธอกลับไปบ้านลุงใหญ่ของเธอแล้วเสียอีก ไม่คิดเลยว่าเธอยังอยู่”
ถ้าไม่อย่างนั้น เขาก็คงไม่พาเสี่ยวจ้าวกลับมาด้วย อึดอัดจะตาย
เจียงถังเข้าใจแล้ว คู่หมั้นที่ไม่ได้เจอกันมาสามปีพาผู้หญิงคนหนึ่งกลับมาด้วย
เจียงถัง: “เดี๋ยวก่อน นายกับเสี่ยวจ้าวเป็นเพื่อนกันหรือเป็นชู้กัน?”
หูติ้งอันสีหน้าไม่พอใจ “เธอพูดอะไรของเธอ?”
เสี่ยวจ้าวเอ่ยอย่างสง่างาม “เธอคือเจียงถังใช่ไหม? ฉันได้ยินแอนดี้พูดถึงเธอ ฉันเป็นเพื่อนของแอนดี้ เรียกฉันว่าเสี่ยวจ้าวก็ได้...”
เจียงถัง: “...”
เสี่ยวจ้าวมองหูติ้งอันอย่างลึกซึ้ง “แอนดี้เล่าให้ฉันฟังทุกอย่างแล้ว ฉันเห็นใจเขามาก และหวังว่าเธอจะรู้จักวางตัว ยอมให้ฉันกับแอนดี้ได้อยู่ด้วยกัน”
เจียงถัง: “ดูละครชนบทดราม่าน้ำตาท่วมจอมากไปหรือเปล่า? ฉันกับเขาหมั้นหมายกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราว เธอนี่คิดจะเสียบแทนเลยหรือไง?”
รอยยิ้มบนใบหน้าเสี่ยวจ้าวเริ่มแข็งค้าง “ฉันกับแอนดี้รักกันด้วยใจจริง เขาต้องแต่งงานกับฉันอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม ฉันถึงจะยอมแต่งให้ จะข้ามขั้นตอนไปได้ยังไง?”
เจียงถังเบือนหน้าหนี “ที่แท้ผู้ชายเลี้ยงชู้เรียกว่ารักกันด้วยใจจริง วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาแล้ว”
หูติ้งอันไม่พอใจที่เธอพูดจารุนแรง “เจียงถัง เธอพูดดี ๆ หน่อยได้ไหม? เมื่อก่อนเธอไม่ใช่แบบนี้นะ”
หัวใจเจียงถังเย็นวาบไปกว่าครึ่ง เธอแค่นเสียงหัวเราะ “เมื่อก่อนเหรอ? ถ้าฉันรู้ตั้งแต่แรกว่านายหน้าด้านขนาดนี้ ฉันคงเอาขี้ป้ายหน้านายไปแล้ว ยังจะมาพูดถึงเมื่อก่อนอีก? ถุย!”
หูติ้งอัน: “เธอ—”
เจียงถังยื่นมือทุบกะละมังใส่อาหารไก่ลงกับพื้นดัง “โครม” แล้วพูดว่า “ฉันกำลังให้อาหารไก่อยู่!”
แผ่นสังกะสีตกกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ไม่ต้องพูดถึงคู่ชายหญิงชั่วนั่นเลย แม้แต่ไก่ในลานบ้านยังสะดุ้งโหยง
เจียงถัง: ฉันกำลังให้อาหารไก่อยู่! หูติ้งอัน: หยาบคาย! ไก่: ตกใจหมดเลย! อาหารของฉันล่ะ!
เจียงถังชี้หน้าหูติ้งอัน “ถ้าจะถอนหมั้นก็ทำตัวให้สมเป็นลูกผู้ชายแล้วถอนเสีย ใช้วิธีต่ำช้าแบบนี้มันเก่งตรงไหน?”
หูติ้งอันโกรธจนถึงขีดสุด คำพูดคำจาก็ไม่เกรงใจ “เจียงถัง เธอไม่คิดบ้างเหรอว่าระดับของเรามันต่างกันไปนานแล้ว?”
เจียงถังโกรธจนหัวเราะออกมา “นายพูดบ้าอะไร? ระดับต่างกันงั้นเหรอ? ฉันยืนอยู่บนพื้น แล้วนายลงไปอยู่ขุมนรกชั้นที่สิบแปดหรือไง?”
เสี่ยวจ้าวออกโรงปกป้องคนรัก “เธอพูดอะไรของเธอ? ไม่มีมารยาทเลยหรือไง?”
เจียงถังไม่สนใจเสี่ยวจ้าว “มาพูดเรื่องมารยาทกับฉัน พวกเธอสองคนคู่ควรเหรอ? ตอนนั้นใครกันที่หน้าด้านไปสู่ขอฉัน ใครบังคับนายหรือไง? ตอนนายจับมือฉันขอให้ฉันรอนาย ขอให้ฉันดูแลพ่อแม่ของนาย ทำไมตอนนั้นไม่เห็นพูดว่าระดับเราไม่เท่ากัน?”
เสี่ยวจ้าว: “แอนดี้ อย่าไปเสียเวลาพูดกับเธอเลย ฉันว่าเธอแค่อยากได้เงิน!”
เจียงถัง: “ถ้าไม่เอาเงิน แล้วจะให้ฉันเอาอะไร? หูติ้งอันทำให้ฉันเสียเวลาตั้งสามปี ไม่ควรชดเชยให้ฉันหรือไง?”
เสี่ยวจ้าวหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา ดึงธนบัตร 300 หยวนออกมา “ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธออยากได้เงิน เอาไป แค่นี้พอหรือยัง?”
เจียงถัง: “ถ้าเธอกลับบ้านไปกับฉันตอนนี้ แล้วทำงานให้ฉันสามปี ฉันจะให้เธอ 600 หยวน! ฉันใจป้ำกว่าเธอตั้งเยอะ ใช่ไหมล่ะ?”
เสี่ยวจ้าวโมโหจนแทบคลั่ง “เธอ...เธอเป็นบ้าหรือไง? ฉันจะทำไปทำไม?”
เจียงถัง: “ไม่รู้จักบุญคุณ ฉันยังให้เธอมากกว่าตั้งเท่าตัวเลยนะ!”
เสี่ยวจ้าวกระทืบเท้า “เธอ—”
หูติ้งอันดึงคนรักไปไว้ด้านหลัง “เจียงถัง ตกลงเธอต้องการอะไรกันแน่?”
เจียงถัง: “อะไรน่ะเหรอ? หมึกเมืองนอกทำให้นายสมองฝ่อจนหูหนวกไปด้วยหรือไง? ชู้ของนายยังฉลาดกว่านายอีก ยังจะมาถามว่าฉันต้องการอะไร? ชดใช้เงินมา!”
หูติ้งอันพูดไม่ออกด้วยความโมโห “เธอพูดจาแย่มากจริง ๆ ใครเป็นชู้? เธอต่างหากที่เป็นส่วนเกิน!”
เจียงถัง: “ไม่ชอบที่ฉันพูดจาแย่หรือไง? แค่นี้ยังไม่เท่าไหร่หรอก คำพูดแย่ ๆ ของจริง ฉันยังไม่ได้พูดเลย!”
หูติ้งอัน: “เธอ—”
เจียงถังเชิดคาง มองเขาพลางพูดว่า “ฉันให้เวลานายสามวัน ไปคุยกับพ่อแม่นายให้เรียบร้อยว่าจะชดเชยให้ฉันเท่าไหร่ถ้าถอนหมั้น พอพ้นกำหนดนี้ไป ฉันจะไม่พูดดี ๆ กับนายแล้วนะ! ฮึ!”
เจียงถังล้างมือ แล้วหันกลับเข้าไปในบ้าน เก็บข้าวของสำคัญ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
พอออกจากบ้านตระกูลหู เจียงถังก็ยิ่งคิดยิ่งโมโห เธอตรงไปซื้อประทัดสองนัดที่ร้านเล็กตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน แล้วไปซ่อนตัวอยู่ในป่าหลังบ้านตระกูลหู
เธอทนความทรมานจากการถูกยุงกัด รอจนหูติ้งอันพาคนรักไปส้วมได้ในที่สุด
ส้วมชนบทไม่มีประตู ส่วนใหญ่ยังเป็นส้วมที่ชายหญิงใช้ร่วมกัน ปกติคนจึงไปด้วยกันสองคน คนหนึ่งนั่งยอง ๆ อีกคนยืนเฝ้าอยู่หน้าส้วม
แต่หูติ้งอันไม่รังเกียจกลิ่นเหม็นเลยสักนิด เขายืนอยู่ข้างใน คุยกับเสี่ยวจ้าว
เจียงถังโผล่ออกมาตอนนั้นพอดี เธอเอากระดาษทิชชูยัดรูจมูก แล้วกลับด้านประทัดสองนัด ปักลงในบ่อเก็บอุจจาระหลังส้วม ก่อนจุดชนวน
พอจุดเสร็จ เจียงถังก็ออกวิ่งสุดฝีเท้า
หูติ้งอันได้ยินเสียงข้างนอก จึงออกมาดู “ใครน่ะ?”
วินาทีต่อมา เขาก็ได้ยินเสียง “ตูม!” ส้วมของตระกูลหูที่สร้างจากแผ่นหินปูนสามแผ่นพังครืนลงมา
พร้อมกับเสียงกรีดร้องของผู้หญิง หลังเกิดเสียงระเบิดครั้งที่สอง กลิ่นเหม็นฉุนก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว
“เสี่ยวจ้าว!”
จากนั้นหูติ้งอันก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างร่วงลงมาจากเหนือศีรษะ ตกใส่ตัวและหัวของเขา
“ฝนตกเหรอ?!”
ทันใดนั้น ก้อนสีดำขนาดมหึมาชุ่มแฉะก็ร่วงลงมาจากฟ้า ตกลงบนหัวหูติ้งอันพอดี กลิ่นเหม็นคลุ้งป้ายเข้าตาเขาทันที “อ้วก—”
ตูม!!! หูติ้งอัน: อ๊าก—อ้วก! เสี่ยวจ้าว: อ๊าาา! บ่อส้วมเป็นอะไรไป! เจียงถัง: ฮึ ๆ สมน้ำหน้า!
เสี่ยวจ้าวที่ทั้งตัวเปื้อนขี้กับปัสสาวะวิ่งกรีดร้องออกมาจากใต้แผ่นหินปูนที่กระจายแตกกระจาย “อ๊า! อ๊า! บ่อส้วมระเบิดแล้ว มีหนอนแมลงวันเต็มไปหมดเลย!”
เจียงถังซ่อนตัวอยู่ตรงหัวมุม พอเสียงระเบิดเงียบลง เธอถึงค่อยบีบจมูกแล้วชะโงกหน้าออกไปมอง สมน้ำหน้า!