บทที่ 1 หมวดห้าแห่งทุ่งหญ้า
【เหล่าผู้อ่าน ค่อย ๆ อ่านนะครับ รับประกันความมันส์!】
หลิวชิงไม่เคยฝันเลยว่า หลังจากทะลุมิติมาตั้งครึ่งปี ระบบก็มาเสียที
ที่ที่มา คือหมวดห้าแห่งทุ่งหญ้า ที่ห่างไกลที่สุด ทรุดโทรมที่สุด และไม่มีใครสนใจที่สุดของกรม
หลุมศพของ班长 สวรรค์ของทหารขี้แพ้
สี่คำ — ที่กันดารสุด ๆ
หกคำ — อนาคตมืดมน
ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า ที่พักของกองร้อยฝึกทหารใหม่.......
"หลิวชิง"
"ครับ"
"รถคันที่ 5"
"สวี่ซานตัว"
"ครับ"
"รถคันที่ 5"
สวี่ซานตัวตื่นเต้นเกินไป สะดุดเท้าตัวเองจนเกือบล้ม โดนเกาเฉิงดุอีกตามเคย
ทั้งสองคนถือกระเป๋าเดินไปที่รถบัส
หลิวชิงทำหน้าห่อเหี่ยว ส่วนสวี่ซานตัวเดินตามหลัง ยิงฟันขี่ใหญ่ หัวเราะโง่ ๆ
เฮ้อ เจ้าโง่นี่
ยังไม่รู้อีกเลยนะว่าจะต้องไปอยู่หมวดห้าแห่งทุ่งหญ้า
หลิวชิงถอนหายใจในใจ
เขาเป็นคนทะลุมิติมา เริ่มต้นจากเด็กกำพร้า
ชาติก่อนก็เป็นคนธรรมดา ๆ ข้ามถนนไปช่วยเด็กผู้หญิง โดนรถบรรทุกดินวิ่งชนทะลุมิติมาที่นี่
เกิดในหุบเขากันดาร ไม่รู้อะไรเลย
เขารู้ว่าการไปทำการค้าที่ชายฝั่งจะรวยได้ แต่ในกระเป๋าสตางค์ไม่มีสักบาท จะพูดอะไรได้
หิวอยู่ตั้งครึ่งปี พอดีกับที่หมู่บ้านรับสมัครทหาร ผู้ใหญ่บ้านใจดี ถามเขาว่าจะไปไหม เขาคิดว่า ไปก็ไป สองปีไปก่อนก็แล้วกัน อายุยังน้อย พอปลดประจำการอย่างน้อยก็มีเงินชดเชย จะทำอะไรต่อค่อยว่ากัน
ผู้ใหญ่บ้านช่วยสมัครให้ เขาก็เข้ากรมเป็นทหารอย่างราบรื่น
ผลลัพธ์ พออยู่บนรถไฟเห็นสวี่ซานตัวกับเฉิงไฉ เขาถึงได้ปิ๊งขึ้นมา
แม่ง นี่มันโลกของ 士兵突击
ละครเรื่องนี้เขาดูซ้ำไม่รู้กี่รอบแล้วในชาติก่อน ตอนนั้นก็มีความฝันอยากเป็นทหาร แต่อายุมากแล้ว เลยไม่ได้ทำตามฝัน
เขาจึงเปลี่ยนใจ — ตั้งใจหน่อยสิ เราก็จะเข้ากองกำลังพิเศษ A เล่นดูบ้าง
แต่สภาพร่างกายแย่เกินไป
สามเดือนในกองร้อยฝึกทหารใหม่ เขากัดฟันฝึกเพิ่ม แต่ก็ไม่ช่วยอะไร พื้นฐานไม่ดีก็คือไม่ดี ไม่ใช่จะแก้ได้ภายในหนึ่งสองเดือน
สมองเขาทำงานดีอยู่ หลังจากวิญญาณรวมร่างกันแล้วมีความทรงจำแบบเห็นครั้งเดียวจำได้ไม่มีวันลืม คู่มือกฎของกองร้อยฝึกทหารใหม่พลิกดูรอบเดียวก็จำได้ทั้งหมด ท่องได้คล่องกว่าสวี่ซานตัวเสียอีก
ด้านสังคมเขาก็เข้าใจ
แต่น่าเสียดาย ที่นี่คือกองทัพ ไม่ใช่ที่ที่ใช้ลมปากหากิน
ดังนั้นโดยไม่น่าแปลกใจ เขากับสวี่ซานตัวถูกจัดให้เป็น "พวกไม่ได้เรื่อง"
สวี่ซานตัวคือซื่อ
สมองไม่ค่อยจะแล่น ยิ่งกดดันยิ่งพลาด ทำอะไรก็ช้ากว่าคนอื่นครึ่งจังหวะ 班长บอกให้เลี้ยวซ้าย เขาเลี้ยวขวา 班长บอกให้หมอบ เขากลับยืนนิ่ง สภาพร่างกายไม่ได้แย่หรอก แต่มันเหมือนสมองถูกอัดด้วยซีเมนต์ ยังไงก็ไม่เปิดรับ
ส่วนหลิวชิงคืออ่อนแอ
สมรรถภาพเป็นบ๊วยของกองร้อย วิ่ง 400 เมตรก็หอบเหมือนหมา ดึงข้อสักทียังยากเลย สามเดือนในกองร้อยฝึกทหารใหม่ กัดฟันสู้ตายฝึกเพิ่ม ก็ยังเป็นบ๊วยเหมือนเดิม ไม่มีทางช่วยได้ พื้นฐานไม่ดีก็คือไม่ดี ไม่ใช่แค่กัดฟันสู้แล้วจะแก้ได้
ทั้งกองร้อยขนานนามให้เขาว่า "ไอ้อ่อน"
พวกทหารใหม่เลยตั้งฉายาให้ทั้งคู่ว่า — "คู่หูมังกรฟีนิกซ์"
คนหนึ่งซื่อสุด ๆ อีกคนอ่อนแอสุด ๆ
คู่หูมังกรฟีนิกซ์ ได้มาคนเดียวก็ทำลายบ้านเมืองได้
ได้มาทั้งคู่ล่ะ? อู๋ลิ่วอีแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ
จริง ๆ แล้วเขาคิดมาตลอดว่า ยังไงก็น่าจะมีระบบนะ? นี่มันของจำเป็นสำหรับคนทะลุมิติเลยนะ แต่ผ่านไปตั้งครึ่งปี ก็ไม่มีอะไรเลย ทุกวันลืมตาขึ้นมาก็คิดแต่ว่าจะหาอะไรรองท้องดี กระทั่งเงาของถุงมือใหม่ก็ยังไม่เคยเห็น
ช่างมันเถอะ ในเมื่อไม่มีวาสนาขนาดนั้น อยู่ไปสองปีก็แล้วกัน
เขาก็อยากจะมุ่งมั่นแบบสวี่ซานตัวบ้าง แต่ใครวะจะมีดีเอ็นเอเดนตายแบบสวี่ซานตัว?
บนรถ สวี่ซานตัวมองซ้ายมองขวา ด้วยสีหน้าตื่นเต้น
หลิวชิงเห็นเขามีความสุขขนาดนี้ ก็ตัดสินใจปลอบใจเขาหน่อย
"ซานตัว รู้ไหมว่าเราจะไปไหนน่ะ?"
"ที่ไหนเหรอ หลิวชิง?"
"หมวดห้าแห่งทุ่งหญ้า ที่กันดารที่สุด หมวดทั้งหมดรวม班长แค่สี่คน รวมเธอกับฉันก็เพิ่งหกคน เดือนนึงไม่ค่อยจะได้เจอใคร ที่นั่นยังถูกเรียกว่าสวรรค์ของทหารขี้แพ้อีกนะ รู้ไหมว่าทหารขี้แพ้คืออะไร?"
หลิวชิงชี้ไปที่สวี่ซานตัว แล้วก็ชี้มาที่ตัวเอง
รอยยิ้มของสวี่ซานตัวหายวับไปทันที กลับกลายเป็นสีหน้าเรียบเฉยตามเดิม
หลิวชิงถอนหายใจในใจ
รถวิ่งมาเรื่อย ๆ คนก็ทยอยลงไปตลอดทาง
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างค่อย ๆ เปลี่ยนไป จากค่ายทหารที่ยังคึกคัก กลายเป็นทะเลทรายอันเวิ้งว้างไร้ผู้คน
คนบนรถก็เหลือน้อยลงเรื่อย ๆ สุดท้ายก็เหลือแค่เขากับสวี่ซานตัวสองคน
สวี่ซานตัวก้มหน้ากดลงบนกระจกรถ มองออกไปข้างนอกไม่รู้ว่ามองอะไร
หลิวชิงขี้เกียจสนใจเขา พิงพนักหลับไป
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร กำลังหลับสบาย รู้สึกว่ามีคนสะกิด "หลิวชิง หลิวชิง ลงรถได้แล้ว ถึงแล้ว"
หลิวชิงตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ยกมือเช็ดน้ำลายที่มุมปาก หยิบกระเป๋าเดินลงรถตามสวี่ซานตัว
ภาพที่ปรากฏคือบ้านเรือนโดดเดี่ยวไม่กี่หลัง
เทียบกับที่ก่อนหน้านี้ ที่นี่ช่างเวิ้งว้างขีดสุด
เหอหงเทายืนอยู่หน้าบ้านเรือนโดดเดี่ยวไม่กี่หลังนั้น ชี้ไปที่ตรงนั้นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "สวี่ซานตัว หลิวชิง พวกเธอสองคนจะอยู่ที่นี่ หมวด 2 กองร้อย 3 หมวด 5 หน้าที่เฝ้าดูแลท่อส่งน้ำมัน"
เขาหยุดไปอึดใจ แล้วก็พูดเสริมอีกว่า "เป็นภารกิจอันมีเกียรติและแสนสาหัส"
หลิวชิงแทบจะหัวเราะออกมาในใจ
มีเกียรติอะไรกัน สาหัสอะไรกัน
คำพูดนี้เขาคุ้นเคยดี เป็นคำพูดเดิมของเหลาหม่าในละคร
เขานึกด่าในใจแต่ไม่กล้าแสดงสีหน้าออกมา ได้แต่ยืนตัวตรงตามระเบียบ
ส่วนสวี่ซานตัวจริงจัง พยักหน้าแรง ๆ เหมือนเข้าใจความหมายของ มีเกียรติและสาหัส จริง ๆ
เหอหงเทาพาทั้งสองไปที่หอนอน พอเปิดประตู กลิ่นเหม็นอับก็ตลบอบอวล
ภายในห้องมีสามคนกำลังนั่งเล่นไพ่กันอยู่ที่โต๊ะ ใบหน้าแปะด้วยกระดาษโน้ตเต็มไปหมด มองมาอย่างเอื่อยเฉื่อย
พอเห็นว่าใครมาชัด ๆ ทั้งสามคนก็เด้งตัวลุกขึ้นยืนทันที
หลิวชิงกวาดตามอง ก็จำได้ว่าเป็นพวกตัวประกอบในละคร — หลี่เมิ่ง, เหล่าเว่ย, เซวียหลิน คนไหนก็ขี้เกียจสันหลังยาว เหมือนในละครไม่มีผิด
สีหน้าของเหอหงเทาดูไม่ดีเลย ขมวดคิ้วถามว่า "班长ของพวกเธออยู่ไหน?"
หลี่เมิ่งกำลังลอกกระดาษโน้ตออกครึ่งหนึ่ง ตอบอ้อมแอ้มว่า "รายงานผู้指導員 班长อยู่ในโรงครัวกำลังต้มบะหมี่อยู่ครับ"
สิ้นเสียง ก็มีร่างหนึ่งที่สวมผ้ากันเปื้อน ลุกลี้ลุกลนวิ่งเข้ามาจากข้างนอก ตรงเข้ามาในห้อง มือยังเปื้อนแป้งอยู่เลย นั่นก็คือเหลาหม่า
หลังจากเหอหงเทาบ่นอยู่สองสามประโยค
เหลาหม่าก็หันมามองที่หลิวชิงและสวี่ซานตัว ยิ้มแฉ่งถามว่า "ทหารใหม่ เรียกว่าอะไรนะ?"
สวี่ซานตัวยืนตัวตรง แต่น้ำเสียงเบาราวกับยุง "รายงานครับ ผมชื่อสวี่ซานตัว"
เหลาหม่าพยักหน้า แล้วก็มองไปที่หลิวชิง
หลิวชิงเปล่งน้ำเสียงดังกังวาน "รายงานครับ หลิวชิง!"
เหลาหม่าตะโกนขึ้น "มา มา ๆ มาต้อนรับทหารใหม่กัน!"
หลี่เมิ่งกับพวกปรบมืออย่างดีใจ ในที่สุดก็มีคนใหม่มาแล้ว ต่อไปก็จะได้คึกคักขึ้น
ทันใดนั้น —
ในสมองของหลิวชิงก็ดัง "ติ๊ง" ขึ้นทันที
เขาชะงักตัวแข็ง รอบข้างเงียบสนิท
"ตรวจพบผู้ใช้งานเข้าเป็นสมาชิกหมวดห้าแห่งทุ่งหญ้าสำเร็จแล้ว ระบบเทพทหารกำลังผูกมัด... ผูกมัดสำเร็จ ตอนนี้ประกาศภารกิจ: ปฏิบัติตามระเบียบกิจการทหารอย่างเคร่งครัดเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ รางวัล: เพิ่มสมรรถภาพ 5 หน่วย"
หลิวชิงตะลึงไปสามวินาที
แล้วก็ระเบิดด่าออกมาในใจ
ระบบ?
มึงเพิ่งจะรู้ตัวมาเหรอ?
กูทะลุมิติมาตั้งครึ่งปี หิวจนไส้ติดหลัง โดนด่าว่า "ไอ้อ่อน" ตลอดสามเดือนในกองร้อยฝึก แต่มึงไม่แม้แต่จะปริปาก
จนมาอยู่ที่หมวดห้าแห่งทุ่งหญ้าอันกันดารนี่ มึงถึงโผล่มา?
ก่อนหน้านี้หายหัวไปไหน!
ถ้าตอนอยู่กองร้อยฝึกกูมีระบบ จะถูกเนรเทศมาที่นี่บ้า ๆ นี่ได้ยังไง?
เขากำลังคิดจะต่อว่าต่อขานกับระบบอยู่ดี ๆ ก็มีคนดึงแขนเสื้อเขา
"หลิวชิง หลิวชิง ไปกันเถอะ"
หลิวชิงได้สติ หลี่เมิ่งเดินนำหน้าไปที่ประตูแล้ว หันกลับมาพูดกับพวกเขาว่า "ไปสิ พาพวกนายเดินดูรอบ ๆ"
ทั้งสามคนออกจากประตูไป
หลี่เมิ่งพาทั้งสองคนเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วทะเลทราย พูดพล่ามไม่หยุดปาก
หลิวชิงไม่ได้ฟังคำพูดของหลี่เมิ่งเลยสักคำ
ในสมองของเขากำลังร้องตะโกนเรียกระบบอย่างบ้าคลั่ง
"ระบบ?"
"ระบบ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ"
"ถุงมือใหม่ล่ะ? เร็ว ๆ"
"เฮ้ย?"
เงียบสนิท ไม่มีเสียงอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว
"ระบบอะไรวะเนี่ย? ปริปากสักหน่อยก็ยังดี"
"แม่ง ถอนการติดตั้งเลย"
"อย่ามาดีกว่า"
หลิวชิงแทบจะสงสัยว่าเมื่อกี้เป็นภาพหลอนของตัวเองหรือเปล่า
เขาพยายามตั้งสติ หลับตาลง
พอเปิดตาขึ้นอีกครั้ง แผงโปร่งใสเล็กๆ อันหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า
บนนั้นมีข้อความอยู่สองสามบรรทัด
มันเป็นข้อความที่บั่นทอนจิตใจที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในชีวิต