ความมืดยามค่ำคืนโรยตัวลงมา
ลมบนทุ่งหญ้าพัดหวีดหวิว ปะทะขอบหน้าต่างดังสนั่น
รถบรรทุกเสบียงคันหนึ่งจอดอยู่หน้ากองร้อย เหลาหม่ากระโดดลงจากตู้ท้ายรถ สีหน้าสบาย ๆ ในมือถือกระสอบสานเก่า ๆ ตุง ๆ มาด้วย
พวกหมู่ห้ารีบกรูเข้าไปห้อมล้อม
"หัวหน้าหมวด ทางกรมว่ายังไงบ้าง" หลี่เมิ่งถูมือไปมา ตาจ้องมองเข้าไปในกระสอบ
เหลาหม่าแสยะยิ้ม วางกระสอบสานลงบนโต๊ะ "ก็ดี ดีมาก"
แกะปากกระสอบออก เข็มฝังเข็มทางการแพทย์กล่องใหม่เอี่ยมหนึ่งกล่อง ห่อยาสมุนไพรที่ห่อไว้แน่นหนาราวเจ็ดแปดห่อ ลึกสุดยังมีเหล้าเอ้อกั๋วโถวขวดเขียวอีกสองขวดอัดอยู่ด้านล่าง
ตาเหล่าเว่ยเป็นประกายขึ้น "หัวหน้าหมวด เหล้าพวกนี้..."
"ดื่มเลย!" เหลาหม่าโบกมือใหญ่ "วันนี้มีความสุข จัดมาคนละสองตำลึง!"
ในครัวพวยพุ่งด้วยกลิ่นหอมของมันฝรั่งตุ๋นเนื้อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พวกเขาล้อมโต๊ะ ชนแก้วชนขวด บรรยากาศคึกคัก หลี่เมิ่งน้ำลายกระเซ็น พร่ำเพ้อฝันถึงความรุ่งโรจน์หลังจากบทความลงหนังสือพิมพ์กรม ส่วนเซวียหลินกับเหล่าเว่ยก็พลอยออกอาการเห็นด้วย สวี่ซานตัวถือถ้วยข้าวยืนยิ้มเขลาคอยฟังอยู่ข้าง ๆ
หลิวชิงยกแก้วเหล้าจิบ รสเผ็ดร้อนของเหล้าไหลผ่านลำคอลงไปในท้อง เขาเงยหน้ามองเหลาหม่า
เหลาหม่ากำลังหัวเราะ ถือจอกเหล้าเดินชนกับทุกคน สีหน้าแสนผ่อนคลายสุด ๆ
ผ่อนคลายเกินไปแล้ว
ตะเกียบในมือหลิวชิงชะงักค้าง หัวใจวูบโหวง
วันต่อมา
เหลาหม่าถอดเสื้อ นอนคว่ำบนเตียงชั้นล่าง กัดผ้าเช็ดตัวแห้งที่พับไว้แน่น
หลิวชิงยืนข้างเตียง มือถือเข็มเงินเรียวยาว ปลายเข็มผ่านการรมไฟบนตะเกียงแอลกอฮอล์ สะท้อนแสงสีฟ้าลาง ๆ