ดังนั้น ถ้ามอบหมายงานนี้ให้โจวหยาง ก็ต้องสำเร็จลุล่วงง่ายดายแน่นอน
ถ้าอย่างนั้น เซี่ยหงเทาก็ไม่ต้องทำงานลำบากอยู่ในเขตพื้นที่อีกต่อไป ผู้บริหารใหญ่จะย้ายเขาไปสำนักงานใหญ่ทันที
พอได้ไปสำนักงานใหญ่ กลายเป็นคนสนิทของผู้บริหารใหญ่ อนาคตของเขาก็จะสดใส
ดังนั้น ตอนนี้เซี่ยหงเทาจึงวางท่าผู้จัดการลง แล้วกลับมาพูดคุยกับโจวหยางอีกครั้ง
"โจวหยาง เมื่อกี้ฉันพูดแรงไปหน่อย แต่ก็เพื่อประโยชน์ของนายทั้งนั้น ฉันรับประกันได้เลยว่า ถ้านายลงมือ ถังอวี้เหมยต้องต้านไม่ไหวแน่ ๆ โอกาสดี ๆ แบบนี้ นายต้องคว้าไว้สิ..."
เซี่ยหงเทายื่นพุงกลม ๆ ของเขา ดวงตาเล็ก ๆ ฉายแววหลักแหลม รอยยิ้มประจบสอพลอและแฝงความลามก
"คุณคิดมากไปแล้ว พี่เหมยเป็นคนเข้าสังคม เธออัธยาศัยดีกับทุกคน" โจวหยางแววตาฉายแววรังเกียจ "บ่ายนี้ผมจะเอาออร์เดอร์สุดท้ายไปส่งให้พี่เหมย แล้วก็ลาออก"
"ไม่รู้จักดีชั่ว!"
เซี่ยหงเทาหน้าบึ้งตึงสุดขีด ไม่พูดพร่ำทำเพลง หันหลังเดินกลับเข้าไปในออฟฟิศ
แล้วก็ได้ยินเสียงเขาตวาดด่าออกมาจากออฟฟิศ "ไอ้โง่ ทำตัวแบบนี้ ชาตินี้อย่าหวังได้ดีเด่น!"
บ่ายวันนั้น สินค้าออกจากคลัง โจวหยางขับรถบรรทุกของบริษัท มาที่วิลลาของถังอวี้เหมย
เขาเริ่มด้วยการกดออดหน้าบ้าน
ข้างในไม่มีเสียงตอบรับ โจวหยางจึงใช้คีย์การ์ดไขเปิดประตูวิลล่า เข้าไปในโถงใหญ่
ทว่า เขากลับต้องประหลาดใจเมื่อเห็นว่า บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ถังอวี้เหมยนอนอยู่ในท่วงท่าเย้ายวนเหมือนหลับไปแล้ว
ทีวีในห้องนั่งเล่นเปิดอยู่ เสียงดังมาก ดังนั้นโจวหยางกดออด เธอจึงไม่ได้ยิน
ตอนนี้ถังอวี้เหมยเอนกายนอนตะแคงบนโซฟา ราวกับเจ้าหญิงนิทรา
สายเดี่ยวชุดนอนสีดำของเธอเลื่อนหลุดลงมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้างดงามและแนวไหล่ราวกับงานแกะสลักจากหยก ใต้กระโปรงสั้นสีดำ ขาเรียวงามสองข้างไขว้กันอยู่ ปอยผมลอนคลื่นปิดอยู่บนสันจมูกโด่งละเอียด ดูยุ่งเหยิงแต่เซ็กซี่
โจวหยางรู้สึกอึดอัดใจ รีบเบือนหน้าหนี คิดจะเดินออกไปเงียบ ๆ
แต่เคราะห์ร้าย ตอนนั้นเองมีลมพัดเข้ามา ปิดประตูใหญ่วิลล่าดังปัง
"ปัง!"
บานประตูหนากระแทก ในวิลล่าที่เก็บเสียง ส่งเสียงดังลั่นราวกับภูเขาถล่ม ดังกว่าทีวีหลายเท่า
"อ๊ะ!"
ถังอวี้เหมยสะดุ้งตื่นทันที เห็นโจวหยางมองมาที่ตน ทั้งตัวเหมือนถูกไฟช็อต
ชุดนอนของเธอดูค่อนข้างยับ...
ในชั่วพริบตา ใบหน้าของถังอวี้เหมยปรากฏความอับอายและลำบากใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
"นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่"
"เมื่อกี้นี้เอง!" โจวหยางเกาท้ายทอยอธิบาย "พี่เหมย ผมมาส่งของ กดออดแล้วไม่มีเสียงตอบ เลยใช้คีย์การ์ดที่พี่ให้มาเปิดประตู..."
"นายเห็นหมดแล้วเหรอ" ถังอวี้เหมยหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเหมือนยามเย็น
"อะไรนะครับ"
"เมื่อกี้ฉันเป็นแบบนั้น นายเห็นหมดแล้วเหรอ"
โจวหยางไม่อยากโกหก จึงพยักหน้า "เห็นแล้วครับ"
แล้วรีบอธิบาย "แต่นี่มันไม่เห็นเป็นอะไรเลยนะครับ..."
"นายไปซะ!"
ถังอวี้เหมยเอามือปิดหน้า ก้มหน้าลงลึก ผมลอนคลื่นสยายราวกับน้ำตกบนขาทั้งสองข้าง ท่าทางหงุดหงิดและเสียใจยิ่งนัก
"งั้นผม...ไปก่อนนะครับ! พี่ยัย...เอ่อ คีย์การ์ดผมวางไว้บนโต๊ะกาแฟแล้วนะครับ"
โจวหยางแทบไม่กล้าหายใจ วางคีย์การ์ดลง หมุนตัวย่องเบา ๆ เดินไปที่ประตู
"เดี๋ยวก่อน!"
ถังอวี้เหมยเงยหน้าขึ้น สีหน้าเรียบเฉยเช่นเคย แววตากลับมาคมกริบ "ฉันถามอะไรนายหน่อย"
"ว่ามาสิครับพี่เหมย" โจวหยางหยุดฝีเท้า
"ในสายตานาย ฉันเป็นคนไร้ยางอายมากใช่ไหม" ถังอวี้เหมยถาม
ยากที่จะจินตนาการว่า สาวใหญ่นักธุรกิจที่ดูดีมีหน้ามีตาในยามปกติ จะถามคำถามเช่นนี้ออกมา
ก็พอจะเห็นได้ว่า จิตใจของเธอตอนนี้เปราะบางมาก
"พี่เหมยพูดอะไรอย่างนั้นครับ นี่มันเรื่องธรรมดา โดยเฉพาะ..."
โจวหยางอยากพูดว่า โดยเฉพาะผู้หญิงที่อยู่ตัวคนเดียวอย่างพี่เป็นเวลานาน ความต้องการทางกายก็ต้องมีการปลดปล่อยเป็นธรรมดา
แต่คิดว่าพูดแบบนั้นคงไม่ดี จึงรีบหยุดไว้
"ฉันมีเหตุผลกล้ำกลืนของฉัน!" ถังอวี้เหมยเสยผมปรกหน้าขึ้น "ถ้านายไม่รังเกียจ ฉันจะเล่าให้นายฟัง"
โจวหยางย่อมไม่รังเกียจอยู่แล้ว จึงว่า "ได้ครับ ผมมีเวลาพอดี"
ถังอวี้เหมยฝืนยิ้มบาง ๆ ตบเบาะข้างตัว "มานั่งสิ"
โจวหยางนั่งลงข้างถังอวี้เหมยอย่างเก้อเขิน ได้กลิ่นตัวของเธอ เขายิ่งกระอักกระอ่วน นั่งตัวตรงแข็งทื่อ
ถังอวี้เหมยโน้มตัวเข้ามา กระซิบข้างหูโจวหยาง "ฉันเป็นโรคผู้หญิง"
"หา" โจวหยางนิ่งอึ้ง
ถังอวี้เหมยถอนหายใจอย่างปลง "โรงพยาบาลใหญ่ ๆ ในเซินเฉิงฉันก็ไปมาหมดแล้ว กินยาก็เยอะ แต่ก็กลับมาเป็นอีก"
"โรคผู้หญิงอะไรครับ ถึงรักษายากจัง" โจวหยางถาม
ถังอวี้เหมยพูดลำบาก แก้มแดงขึ้นอีก "รายละเอียดฉันไม่อยากพูด แต่ฉันรักความสะอาด ปกติก็รักษาสุขอนามัยดี ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็น"
"พี่เหมย ยื่นมือมาให้ผมสิครับ!" โจวหยางว่า
"หา"
"ยื่นมือมา!"
โจวหยางไม่รอให้ถังอวี้เหมยงงงวย เขาจับมือเธอขึ้นมาก่อน
จากนั้น นิ้วชี้กับนิ้วกลางของอีกมือประกบกัน วางแตะเบา ๆ บนข้อมือของถังอวี้เหมย
ครู่หนึ่ง โจวหยางว่า "นี่ไม่นับเป็นโรคผู้หญิงหรอกครับ"
"นายดูโรคเป็นด้วยเหรอ"
แววตางามของถังอวี้เหมยฉายแววประหลาดใจอย่างยิ่ง
"บ้านผมเป็นตระกูลแพทย์แผนจีนมาแต่โบราณ ผมตามพ่อออกตรวจตั้งแต่เด็ก ซึมซับมาโดยธรรมชาติ!" โจวหยางว่า "จากชีพจรพี่ ตับมีธาตุไฟร้อนชื้น ร่างกายมีภาวะหยินพร่อง เลือดแห้งเกิดลม ผิวหนังขาดการหล่อเลี้ยง ไฟลวงรบกวนที่อวัยวะเพศ ทำให้ภูมิคุ้มกันเฉพาะที่ระบบสืบพันธุ์ไม่เพียงพอ จึงเกิดอาการบางอย่าง"
"แต่นี่ไม่ใช่โรค และไม่กระทบต่อสุขภาพกับสุขอนามัยของพี่ด้วย ก็แค่..."
"ก็แค่อะไร" แววตาถังอวี้เหมยฉายแววรีบร้อน
"ก็แค่ความต้องการปกติจะแรงกว่าคนอื่นนิดหน่อย" โจวหยางพูดอย่างอาย ๆ
อวัยวะเพศภายนอกถูกรบกวน อวัยวะภายในห้าอย่างร้อนรุ่ม คนย่อมระงับความกระวนกระวายไม่อยู่
"นายดูแม่นจริง ๆ" ถังอวี้เหมยพึมพำ เสียงเบาราวกับยุง ร่างกายเขินอายจนหน้าแดงเหมือนลูกท้อ ราวกับจะบีบน้ำออกมาได้ "ถึงได้เป็นอย่างนี้ไง เวลาฉันหลับ ถึงฝันแบบนั้นบ่อย ๆ"
โจวหยางยิ้ม สีหน้าของเขาในตอนนี้ ไม่หลงเหลือความสิ้นหวังและสับสนของพนักงานขายตัวเล็กอีกแล้ว เต็มไปด้วยความสงบเยือกเย็น "อย่างนี้ไม่นับเป็นโรค รักษาง่ายมาก ขอแค่ใช้สมุนไพรจีนไม่กี่อย่างก็หาย"
โจวหยางเกิดในตระกูล傳承แพทย์แผนจีน บรรพบุรุษตกทอดใบสั่งยามาเป็นร้อย ๆ ขนาน ใบสั่งยารักษาภาวะตับไฟร้อนชื้นก็มีอยู่แล้ว
"คิดไม่ถึงเลยว่านายยังมีฝีมือนี้" ถังอวี้เหมยยิ้มราวดอกท้อ สุขใจเป็นพิเศษ ท่าทีเย็นชาตามปกติลดลงมาก ตอนนี้ดูอ่อนโยนเหมือนพี่สาวข้างบ้านมากกว่า "เสี่ยวโจว ถ้านายช่วยพี่รักษาโรคนี้ได้ เรื่องยอดขายต่อไป พี่จัดการให้หมดเลย"
โจวหยางสีหน้าหมองลง ถอนหายใจ "พี่เหมย ผมซึ้งในน้ำใจของพี่นะครับ แต่เรื่องยอดขายไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ผมถูกบริษัทไล่ออกแล้ว!"
"หา ทำไมล่ะ" ถังอวี้เหมยถามอย่างตกใจ