บนเตียงนอนนุ่มนิ่มผืนหนึ่ง...
หญิงงามล่มเมืองในชุดกระโปรงยาวสีม่วงนอนตะแคงอยู่ รูปร่างเย้ายวนปรากฏต่อสายตาอย่างไม่ปิดบัง
ขาเรียวขาวเนียนงามยกขึ้นเล็กน้อย ทิวทัศน์ที่ไม่อาจปกปิดได้สะท้อนเข้าสู่ดวงตา...
ผิวขาวกระจ่างดุจหิมะวับ ๆ แวม ๆ ดูแล้วลานตาไปหมด ก่อเกิดแรงปรารถนาอันแรงกล้า...
เย่เฉินมองจนตาลาย ในวินาทีที่หญิงงามล่มเมืองเปิดกระโปรงยาวและกวักนิ้วเรียก เขาก็โผเข้าไปทันที...
"หอมจัง..."
วินาทีต่อมา เขาลืมตาตื่นขึ้นอย่างกะทันหัน หายใจหอบถี่ เหงื่อท่วมหัว
ที่แท้ก็เป็นความฝันนี่เอง...
ทันใดนั้นเสียงสนทนาก็ดังเข้าหู...
"เจ้าบ้าน ข้าวในโอ่งเหลือแค่นี้แล้ว อีกเดี๋ยวท่านเอาสินสอดที่เหลืออยู่ของข้าไปขายในเมืองให้ได้ราคาดี แล้วซื้อเสบียงกลับมาด้วยนะ..."
"อย่าลืมซื้อยาให้พ่อด้วยล่ะ เมื่อคืนพ่อไอหนักมาก..."
"ขาท่านยังไม่หายดี ระวังตัวด้วย ช่างเถิด ข้าหุงข้าวเสร็จแล้วจะไปกับท่านก็แล้วกัน..."
"ที่บ้านจะขายอะไรก็ขายหมดแล้ว ไม่รู้จะรอดผ่านฤดูหนาวนี้ไปได้หรือไม่..."
"ก็โทษเจ้าลูกชายคนรองชั่วนี่สิ ถ้าไม่ใช่เพราะมันเอาแต่เกเรไปวัน ๆ แถมไปเล่นพนันเสียเงินไปตั้งเยอะ ครอบครัวเราจะอดอยากถึงเพียงนี้ได้ยังไง..."
เสียงบ่นเสียดแทงและสิ้นหวังดังไปทั่วลานบ้าน เป็นเสียงของหญิงสาวคนหนึ่ง
"นั่น... สินสอดของเจ้าเหลืออยู่ไม่กี่อย่างแล้ว เก็บไว้เป็นที่ระลึกเถอะ อย่างไรก็ขายได้ไม่กี่อัฐ..."
"อีกเดี๋ยวข้าจะไปเก็บผักป่า สักหน่อย แถว ๆ ลำธารบางทีอาจจะแทงปลากลับมาได้สักตัว ก็จะได้เพิ่มรสชาติให้ทุกคนบ้าง..."
"เจ้าก็อย่าว่าเจ้าเด็กสองเลย เขาก็แค่อยากหาเงินมาสินสอดแต่งงานกับแม่นางหลินเท่านั้น ไม่มีทางเลือกถึงไปเล่นการพนัน แล้วก็ถูกพวกมันวางกับดัก..."
"จะโทษก็ต้องโทษพวกสารเลวนั่น ที่คอยวางกับดักหลอกเจ้าเด็กสองอยู่เรื่อย"
ชายข้าง ๆ เอ่ยขึ้นอย่างลังเล สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและสิ้นหวัง
นั่นคือพี่ชายและพี่สะใภ้ของเย่เฉิน เย่ซานและหลีซื่อ
ได้ยินดังนั้น เสียงของหลีซื่อก็ยิ่งแหลมขึ้น แฝงด้วยความขุ่นเคือง...
"ไม่ว่าเจ้าเด็กสองมันจะเปลี่ยนได้ไหม?"
"ถ้าไม่ใช่เพราะมันก่อเรื่องข้างนอก เป็นหนี้พนันมากมาย เงินเก็บของครอบครัวจะหมดเกลี้ยง ขาของท่านจะถูกพวกมันตีหักได้ยังไง?"
"แล้วหลินเอ๋อก็คงไม่ต้องกัดฟันเซ็นสัญญาหมั้นหมาย และอีกเดือนเดียวก็จะต้องแต่งงานกับลูกชายบ้าบอของนายพรานข้างหมู่บ้าน..."
"นั่นมันคนบ้าปัญญาอ่อนนะ หลินเอ๋อแต่งไป ชีวิตนี้ก็ถูกทำลายหมดแล้ว..."
เสียงของหลีซื่อมีเสียงสะอื้นปน รู้สึกสงสารสามีและน้องสาวในครอบครัวไปพร้อมกัน
"เจ้าอย่า... เฮ้อ..."
เย่ซานพี่ชายอยากห้ามปราม แต่คำพูดก็กลายเป็นเพียงเสียงถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง...
เย่เฉินที่นั่งเหม่ออยู่ในบ้านใจกระตุกวาบ หญิงงามล่มเมืองอะไรนั่นถูกโยนทิ้งไปจากความคิด ในใจอดถอนใจไม่ได้ ชีวิตของคนพวกนี้ลำบากเกินไปแล้วจริง ๆ ?
ป่วยก็ไม่มีเงินซื้อยา ลูกสาวยังถูกบังคับให้แต่งงานกับคนบ้า...
ชีวิตตกต่ำถึงเพียงนี้แล้ว ลูกชายคนรองยังมีกะใจไปเล่นพนันอีก? นี่มันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?
เดี๋ยว... ลูกชายคนรองนี่... คือใคร?
เสียงแสบแก้วหูและสิ้นหวังของหญิงสาวดังขึ้นอีกครั้ง...
"แล้วยังน้องสาวบ้านตระกูลหลินอีก ที่กับเจ้าเด็กสองโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก หมั้นหมายกันไว้นานแล้ว ตอนแรกก็ว่าจะแต่งเข้าบ้านปีหน้า แต่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ครอบครัวหลินจะถอนหมั้น อีกไม่กี่วันก็จะมาเอาสัญญาหมั้นคืน..."
"ถ้าไม่ให้เจ้าเด็กสองเลิกนิสัยเสียนี่ แล้วเอาสินสอดที่เหลือไปขายรวบรวมเงินสักหน่อย มันก็ต้องเป็นหนุ่มโสดแหง ๆ!"
หลีซื่อพูดด้วยสีหน้ากลุ้มใจ น้ำเสียงร้อนรน ปากพูดบ่น แต่ในใจกลับเป็นห่วงเรื่องแต่งงานของเย่เฉิน...
เพราะอย่างนี้ถึงยอมขายสินสอดที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของตน
"แค่ก ๆ ๆ..."
จากนั้นก็มีเสียงไอรัวตามมาติด ๆ...
คือบิดาเย่หย่วนเฟิง
"เจ้าเด็กสองนี่... สร้างกรรม!"
"โทษข้าเอง ที่ตามใจมันเสียตั้งแต่เด็ก..."
"ร่างกายข้าเองข้ารู้ดี อย่าเอาเงินไปเสียกับค่ายาเลย เก็บไว้สักอัฐก็ยังดี..."
"ตั้งแต่วันนี้ ข้าดื่มซุปผักป่าก็พอแล้ว ลูกคนโตต้องทำงาน อาหารหลักต้องให้มันก่อน..."
เย่หย่วนเฟิงพูดด้วยความเสียใจและเจ็บปวด นั่งอยู่บนม้านั่งเล็กตรงมุมห้องครัว เสียงไอแทรกเป็นระลอก ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าทรมาน...
"หลินย่าถอนหมั้นไม่ได้ ข้าจะทิ้งหน้าแก่ นี่ไปขอร้องครอบครัวหลินด้วยตัวเองพรุ่งนี้ อย่าให้ถอนหมั้น..."
"เจ้าเด็กสองมันชอบหลินย่ามากแค่ไหน ถ้าถอนหมั้น จะไม่เท่ากับฆ่ามันหรอกหรือ?"
"ถ้าไม่ได้จริง ๆ ข้าจะไปคุกเข่าขอร้อง..."
"แค่ก..."
แล้วก็มีเสียงไอระลอกใหม่อีก...
"ท่านพ่อ อย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าจะหาทาง หาทางให้ได้..."
พี่ชายเย่ซานรีบปลอบ ขมวดคิ้วเสียเป็นปมด้วยความทุกข์
ในเรือน เย่เฉินฟังเสียงไอและถอนหายใจที่แทงใจ ความคิดยุ่งเหยิง ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก ก็รู้สึกเจ็บแปลบในสมอง...
ความทรงจำหลั่งไหลมาดั่งคลื่นน้ำ ความรู้สึกเจ็บปวดผ่านไปในพริบตา...
เย่เฉินเบิกตากว้างขึ้นช้า ๆ มองไปรอบ ๆ อย่างงงงวย ผ้าห่มเก่าข้างตัว หน้าต่างที่เต็มไปด้วยรอยปะ ห้องว่างเปล่า กำแพงดินที่สะท้อนเข้าตา...
เขา ข้ามภพแล้ว!
ที่นี่คืออาณาจักรโบราณในมิติคู่ขนาน อาณาจักรต้าโจว
เจ้าของร่างเดิมเป็นชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลเย่ ชื่อก็คือเย่เฉินเช่นกัน เป็นลูกชายคนรองของครอบครัว
มีพี่ชายที่แก่กว่าสามปีและแต่งงานแล้วคือเย่ซาน
พี่สะใภ้หลีซื่อที่อดออมประหยัดแต่แทบจะเลี้ยงชีพไม่ได้ แทบจะพังทลาย
น้องสาวที่อายุน้อยกว่าสี่ปี มีนิสัยร่าเริงคือเย่หลินเอ๋อ...
พี่สะใภ้หลีซื่อดูแลงานบ้าน ทุกเรื่องใหญ่เล็กนางเป็นคนจัดการ ถึงแม้ปากจะชอบบ่นว่าเย่เฉินเกเรไปวัน ๆ แต่เวลามีของกินอร่อย ๆ หรือของใช้ดี ๆ ก็จะแบ่งไว้ให้เย่เฉินเสมอ ไม่เคยลำเอียงเลย
ครอบครัวเดิมมีเสาหลักสองคน คือบิดาเย่หย่วนเฟิงและพี่ชายเย่ซาน
เย่หย่วนเฟิงเป็นพรานเก่าแก่ของหมู่บ้าน ก่อนหน้านี้ยังแข็งแรงดี มักจะเข้าป่าล่าสัตว์ หาเลี้ยงค่าใช้จ่ายของครอบครัว...
ไม่นานมานี้เพราะรีบหาเงินใช้หนี้พนันให้เจ้าของร่างเดิม เสี่ยงเข้าป่าตามหาหมูป่า ผลคือพลาดท่าถูกหมูป่าพุ่งชนกระเด็น สลบไปครึ่งค่อนวันกว่าจะฟื้น ดิ้นรนกลับมาจากป่า สภาพเลือดท่วมตัวทำเอาคนในครอบครัวตกใจ...
เพราะที่บ้านไม่มีเงิน ยาก็มีบ้างไม่มีบ้าง อาการบาดเจ็บไม่ได้รักษาจนหายดี แม้จะรอดชีวิตมาได้ แต่ร่างกายก็พังไปแล้ว ตอนนี้อย่าว่าแต่เข้าป่าล่าสัตว์เลย แค่เดินในแต่ละวันก็ยังลำบาก...
พี่ชายเย่ซานเป็นมือดีในการทำไร่ ที่นาทั้งหมดในครอบครัวเขาก็เป็นคนทำ ไม่เคยบ่นอะไรเลย
หลายเดือนก่อนเพราะเจ้าของร่างเดิมติดหนี้พนันก้อนโต เจ้าหนี้บุกมาที่บ้านอาละวาด ยังไงก็จะสั่งสอนเย่เฉินให้ได้ เย่ซานในฐานะพี่ชายก็ออกหน้ารับแทนน้อง ถูกพวกทวงหนี้ซ้อมจนขาหักไปข้างหนึ่ง ตอนนี้แม้แต่ลงไร่ทำงานก็ยังทำไม่ได้...
แม้แต่น้องสาวที่เพิ่งเริ่มโตเป็นสาวก็จำเป็นต้องตกลงรับงานหมั้นหมาย เซ็นสัญญาหมั้นกับเจ้าหนี้คนหนึ่ง ถ้าภายในหนึ่งเดือนเย่เฉินยังใช้หนี้พนันไม่ได้ เย่หลินเอ๋อก็ต้องแต่งงานกับลูกชายบ้า ๆ บอ ๆ ของอีกฝ่าย...
เอาสินสอดของนางมาชดใช้หนี้พนันที่เย่เฉินติดค้าง!
เกิดเหตุร้ายแรงเช่นนี้ เจ้าของร่างเดิมเย่เฉินกลับทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงไม่คิดปรับปรุงตัว ทุกวันเอาแต่เล่นสนุกสนาน แถมบางครั้งยังแอบไปหาหม่ายสาวรุ่นพี่หมู่บ้านข้าง ๆ อีก...
ครอบครัวที่ควรจะมีเขาเป็นผู้นำ กลับผลักภาระหนักให้หลีซื่อพี่สะใภ้คนเดียวรับผิดชอบ...
บางทีอาจเป็นเพราะในตัวเย่เฉินไม่เห็นหนทางแห่งความหวังอีกต่อไป ครอบครัวหลินที่เคยมีสัญญาหมั้นหมายกับตระกูลเย่ ก็ส่งคนมายกเลิกงานแต่ง อีกไม่กี่วันก็จะมาเอาสัญญาหมั้นคืน...
ครอบครัวที่กำลังเจริญรุ่งเรือง ก็ถูกเจ้าของร่างเดิมผลักดันให้ตกเหวลึกมืดมนเช่นนี้...
เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ ในใจเย่เฉินก็พลุ่งพล่านด้วยโทสะ อยากจะอัดเจ้าของร่างเดิมให้สักตั้ง...
ดี ดี ดี ที่แท้ลูกชายคนรองที่พวกเขาพูดถึงก็คือ"เขา"นี่เอง!
ไอ้ชั่วช้าสามานย์ ตายไปก็ไม่น่าเสียดาย!
เขาอดด่าไม่ได้...
【ติ๊ง! ตรวจพบผู้ผูกพันยากจนข้นแค้น ระบบความชำนาญกำลังผูกพัน...】
【ขอแสดงความยินดี ผู้ผูกพันผูกพันระบบความชำนาญสำเร็จแล้ว...】
เสียงแจ้งเตือนเย็นชายดังขึ้น...
เย่เฉินชะงักไปชั่วขณะ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เบื้องหน้าก็ปรากฏแผงแสดงผลที่มองเห็นได้ด้วยจิตสัมผัส
【ผู้ผูกพัน: เย่เฉิน】
【พละกำลัง: 5 (ความชำนาญ 0/100) ค่าเฉลี่ยคนทั่วไป: 8 เมื่อเพิ่มขึ้นแล้วจะมีกำลังมากขึ้น!】
【ความว่องไว: 3 (ความชำนาญ 0/100) ค่าเฉลี่ยคนทั่วไป: 5 เมื่อเพิ่มขึ้นแล้วจะเคลื่อนที่เร็วขึ้น!】
【การหลบหลีก: 2 (ความชำนาญ 0/100) ค่าเฉลี่ยคนทั่วไป: 3 เมื่อเพิ่มขึ้นแล้วจะมีโอกาสหลบการโจมตี!】
【รูปร่างกำลัง: 2 (ความชำนาญ 0/100) ค่าเฉลี่ยคนทั่วไป: 3 เมื่อเพิ่มขึ้นแล้วจะเสริมพลังป้องกัน!】
【ทักษะพิเศษ: ไม่มี】
【เมื่อผู้ผูกพันเลือกคุณสมบัติใด ๆ เป็นทิศทางเพิ่มพูน หลังจากทำการฝึกฝนที่เกี่ยวข้องก็จะเพิ่มค่าความชำนาญของคุณสมบัตินั้นได้ หลังจากเลือกแล้วภายในสิบวันจะเปลี่ยนแปลงไม่ได้!】
"นี่มัน..."
เย่เฉินมองดูค่าตัวเลขบนแผง ในใจอดยิ้มขื่นไม่ได้
ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป ผู้หญิงก็ใช้งานเอาแต่ใจได้หน่อย แม้แต่หนุ่มฉกรรจ์ทั่วไปก็ยังสู้ไม่ได้...
เพียงแต่ว่าเสาหลักเดิมของครอบครัวสองคนล้มลงทั้งคู่ ตอนนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่เข้าแทนที่ได้ และก็ต้องเข้าแทนที่ให้ได้!
แม้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดจะเป็นความผิดของเจ้าของร่างเดิม แต่ตอนนี้เขาก็คือเย่เฉิน เป็นลูกชายคนรองของตระกูลเย่ เป็นลูกผู้ชายคนเดียวที่แบกรับภาระได้ ก็ต้องไม่ถอยอีกแล้ว...
เพื่อให้ท้องอิ่ม เพื่อให้มีชีวิตรอด เขาก็ต้องพยุงครอบครัวนี้ไว้!
เย่เฉินลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ ก้าวออกจากห้อง...
ตามความทรงจำมาถึงห้องหนึ่งที่กองไว้ด้วยของจุกจิกมากมาย...
พื้นเต็มไปด้วยเครื่องมือการเกษตรทุกชนิด ตะกร้า จอบ มีดฟืน และอื่น ๆ...
สายตาของเย่เฉินตกลงบนคันธนูยาวที่พิงอยู่ตรงมุมห้อง มีฝุ่นจับอยู่บ้าง
เขามองปราดเดียว แล้วสาวเท้าเดินเข้าไปตรง ๆ ยื่นมือออกไปจับด้ามธนู ยกขึ้นมา...
วินาทีที่ชูคันธนูขึ้น เสียงเย็นชายก็ดังขึ้นในสมอง...
【ติ๊ง! ตรวจพบผู้ผูกพันกำลังยิงธนู เปิดใช้งานทักษะพิเศษ ยิงธนู!】
【ต้องการเลือก ยิงธนู เป็นทิศทางเพิ่มความชำนาญหรือไม่? (หลังจากเลือกแล้วภายในสิบวันจะเปลี่ยนแปลงไม่ได้)】