“พ่อ——!”
ร่างของกู้เฉินแข็งทื่อ
เขาหันไปมองเผยซีโดยไม่รู้ตัว
เผยซีก็กำลังมองกู้เฉินอยู่เช่นกัน
เธอเห็นใบหน้าของกู้เฉินซีดเผือดด้วยความตกใจ
“ดูท่าเด็กหยวนหยวนคงคิดถึงพ่อแล้วสินะ”
เผยซีกล่าวด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ
เมื่อเห็นว่าเผยซีดูเหมือนไม่ได้สังเกตเห็นพิรุธอะไร กู้เฉินก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
“หยวนหยวน อย่าเรียกมั่วสิ ฉันเป็นน้าชายของหนูนะ”
หยวนหยวนที่เมื่อครู่ยังซุกอยู่ในอ้อมแขนกู้เฉิน ร้องไห้โฮเสียใจ จู่ ๆ ก็เงียบลง
ครู่ต่อมา เธอเงยใบหน้าเล็ก ๆ ที่เปื้อนคราบน้ำตาขึ้น
“ขอโทษค่ะคุณน้า หยวนหยวนคิดถึงพ่อ…”
พูดไปพูดมา ดวงตากลมโตแวววาวของหยวนหยวนก็เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความน้อยใจอีกครั้ง
กู้เฉินเห็นแล้วปวดใจเหลือเกิน จึงรีบอุ้มหยวนหยวนขึ้นมา
“หยวนหยวน แม่หนูล่ะ?”
ป่านนี้กู้หว่านหนิงน่าจะกลับมาได้สักพักแล้ว
“แม่…แม่ไปแล้วค่ะ…”
“ไปแล้วเหรอ?”
“แม่บอกว่าไม่ต้องการหนูแล้ว…”
หยวนหยวนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้งจนกู้เฉินกระสับกระส่ายใจ
เขาปลอบหยวนหยวนไปพลาง หยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมโทรหากู้หว่านหนิง ทว่ายังไม่ทันกดโทรออก สายของจงเจ๋อเป่ยก็โทรเข้ามาก่อน
“พี่เฉิน คุณหนูกู้ที่บ้านกำลังเมาอาละวาดอยู่ที่เทียนมู่ป๋อจิ้ง!”
แม้น้ำเสียงของจงเจ๋อเป่ยฟังดูหงุดหงิด แต่เผยซีมองออกว่าเขายังไม่อยากให้กู้หว่านหนิงกับกู้เฉินทะเลาะกัน
ไม่อย่างนั้นคงไม่โทรมาหาเองหรอก
เผยซียังจำได้ว่า ตอนเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล เธอเคยแอบได้ยินจงเจ๋อเป่ยคุยกับกู้เฉิน
จงเจ๋อเป่ยรู้เรื่องที่หยวนหยวนเป็นลูกนอกสมรสของกู้เฉินกับกู้หว่านหนิงเช่นกัน