เพิ่งได้รับโทรศัพท์จากพ่อในจังหวะที่เพิ่งทะเลาะกับกู้เฉินเสร็จ ทำให้เผยซีรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี
“ฮัลโหล? พ่อ...”
“ตอนนี้ลูกกำลังจะไปป่าเอลฟ์ใช่ไหม?”
เสียงของเผยจื้อเทาที่ดังมาจากหูฟังนั้นทุ้มต่ำและไม่พอใจ
“พ่อ ติดเครื่องติดตามตัวหนูเหรอ?”
“บอกกี่ครั้งแล้ว คบกับฟางหนานคนนั้นให้น้อยลง!”
ฟางหนานเคยคลุกฝุ่นอยู่พักหนึ่ง ตอนนี้กลับตัวแล้ว แต่เผยจื้อเทาก็ยังรังเกียจมาตลอด
“ตอนนี้รีบมาที่วิลลาริมทะเลสาบเดี๋ยวนี้”
พูดจบ เผยจื้อเทาก็วางสายไป
เผยซีจำต้องบอกฟางหนานว่าไว้ค่อยไปที่ร้านของเธอวันหลัง
สี่สิบนาทีต่อมา เธอมาปรากฏตัวที่เขตวิลลาริมทะเลสาบ
“คุณหนูใหญ่กลับมาแล้ว”
อาแซ่หวังเปิดประตูออกมาต้อนรับเผยซี แล้วส่งสายตาให้ทีหนึ่ง
เผยซีเข้าใจโดยทันที ชะเง้อมองไปทางห้องรับแขก
ในห้องรับแขก กู้เฉิน กู้หว่านหนิง และหยวนหยวน กำลังนั่งอยู่กับเผยจื้อเทา
มิน่า พ่อถึงรู้ว่าเธอจะไปป่าเอลฟ์
ที่แท้กู้เฉินมาเป่าหูนั่นเอง
เมื่อก่อน ตอนที่เธออารมณ์ไม่ดีหรือเพิ่งทะเลาะกับกู้เฉินเสร็จ เธอมักจะไปผ่อนคลายที่ป่าเอลฟ์
นิสัยข้อนี้ กู้เฉินย่อมรู้ดี
เผยซีเดินเข้าไป พบว่าไม่มีที่ให้เธอนั่งบนโซฟา
วันนี้เผยจื้อเทาสวมชุดจีนปักลายซูโจวตัวใหม่ ของเล่นในมือก็เป็นตัวหลินแกร่งไหมเขียวลายเมฆที่เผยซีไม่เคยเห็นมาก่อน
“เสี่ยวซีจ๊ะ พ่อรู้ว่าลูกทะเลาะกับอาเฉิน...” เผยจื้อเทาพูดพลางตบบ่าของกู้เฉินที่นั่งข้าง ๆ
“เรื่องนี้ จริง ๆ ก็เป็นความผิดของอาเฉิน แต่เขาพาหว่านหนิงกับหยวนหยวนมาสารภาพผิดกับพ่อ主动，ซื้อชุดจีนตัวใหม่และของเล่นเป็นของขมา แถมยังขอลงโทษตามกฎบ้าน...”
“ลูกผู้ชายตัวโตทำได้ขนาดนี้ ถือว่ามีความจริงใจมากแล้ว ตระกูลเผยกับตระกูลกู้ก็รู้จักกันมานาน พวกเธอสองคนเป็นสามีภรรยา ผัวเมียจะมีโกรธแค้นข้ามคืนได้ยังไง ก็ให้อภัยเขาเถิด!”
ฟังคำปลอบของเผยจื้อเทาจบ เผยซีทั้งโกรธทั้งขำ
คนที่ถูกตบ คือตัวเธอ
แต่คนที่กู้เฉินมาขอขมา กลับเป็นพ่อของเธอ
เห็นเผยซีไม่ปริปาก เผยจื้อเทาจึงสบตากับกู้เฉิน
“ยังมีอีกเรื่อง... อาเฉินอยากให้ลูกยกตำแหน่งผู้อำนวยการพัฒนาธุรกิจออกมา”
“ยกให้ใคร?”
เผยซีหน้าชา ถามเสียงแข็ง
กู้เฉินกระแอม สายตาหลุบต่ำ
“หว่านหนิงเธอเรียนบริหารธุรกิจมาตั้งแต่ปริญญาตรี แถมยังได้ MBA ด้วย...”
“หนูก็เรียนวิจัยตลาด ตรงสายกว่าเธออีก”
“แต่ลูกไม่ได้ปริญญาสูงเท่าเขา”
เผยจื้อเทาพูดเสียงเข้ม สีหน้าผิดหวัง
“ตอนแรกพ่อพยายามทุกวิถีทางให้ลูกไปเรียนต่อปริญญาโท ลูกดันดี แอบหนีไปต่างประเทศลับหลังพ่อ ยังไม่ได้ใบปริญญาอะไรกลับมา ที่บริษัทอาเฉินให้ลูกเป็นผู้อำนวยการได้ ก็เพราะลูกเป็นภรรยาของเขา”
“ตอนนี้หว่านหนิงมาแล้ว อาเฉินหมายความว่าให้ลูกเป็นพนักงาน ช่วยงานหว่านหนิง แล้วลูกจะได้ถือโอกาสเรียนรู้กับเธอ... พ่อว่าการจัดแบบนี้ดีมาก ก็ตกลงตามนี้เถอะ!”
ทันทีที่เผยจื้อเทาพูดจบ กู้เฉินก็ลุกขึ้นยืน โค้งคำนับเผยจื้อเทาพร้อมกับผงกศีรษะ
“ขอบคุณครับพ่อ ผมรู้ว่าพ่อเป็นคนเข้าใจเหตุผลที่สุด”
กู้หว่านหนิงก็ลุกขึ้นยืน ประจบเผยจื้อเทาครั้งใหญ่ แถมยังจงใจดันหยวนหยวนมาข้างหน้าเผยจื้อเทา
หยวนหยวนยังเด็ก ใบหน้ากลมเล็ก น่ารักน่าชัง
“ท่านอาแท้ ๆ ดีจริง หยวนหยวนชอบท่านอา”
คำเรียกขานว่าอานั่นอานี่เรียกถูกใจเผยจื้อเทายิ่งนัก
เผยจื้อเทาอุ้มหยวนหยวนขึ้นมาทันที
“สมกับเป็นลูกของเซินหวี่ รู้ความจริง ๆ อาเฉิน เธอกับเสี่ยวซีก็ต้องพยายามมากขึ้น เร็ว ๆ ให้พ่อได้อุ้มหลานชายนะ!”
“แน่นอน ครับ”
ตอนที่กู้เฉินโค้งให้เผยจื้อเทา หางตาก็แอบมองเผยซี
เผยซีไร้อารมณ์ แววตาเป็นความรังเกียจที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
กู้เฉินไม่รู้ทำไม ในใจพลันหวั่นไหว
เผยซีมองเผยจื้อเทากับคนอื่นเป็นครอบครัวสุขสันต์ ก็อดหัวเราะเยาะในใจไม่ได้
เผยจื้อเทาเป็นพ่อแท้ ๆ ของเธอ
แต่ไม่เคยเข้าข้างเธอเลย
เผยซีสงสัยนัก ว่าวันหนึ่งที่เผยจื้อเทารู้ว่าจริง ๆ แล้วหยวนหยวนเป็นลูกของลูกเขยดีเด่นที่เขาเลือกสรรมากับผู้หญิงอื่น เขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร
“เผยซี พ่อพูดขนาดนั้นแล้ว เธอก็อย่าโกรธฉันเลยนะ?”
เห็นกู้เฉินเข้าใกล้ตัวเอง เผยซีก็หลบไปด้านข้าง
“เมื่อกี้เธอตบหน้าฉัน ตอนหลังก็ลดตำแหน่งฉัน ฉันจะโกรธไม่ได้เลยใช่ไหม?”
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินออกไปไม่เหลียวหลัง
กู้เฉินตามออกไปถึงนอกวิลลา
เผยซีรู้ดี กู้เฉินทำเป็นเล่นละครให้พ่อเธอดู!
“เผยซี เผยซี เธอรอก่อน!”
กู้เฉินคว้าตัวเผยซีไว้
เขารู้ดีว่าครั้งนี้เขามากเกินไป
ไม่เพียงชั่ววูบตบเผยซี ยังถอดตำแหน่งเผยซีอีก
แต่กู้หว่านหนิงมาถึงเมืองเอ ต้องการงาน เธอต้องการตำแหน่งนั้น เขาจำต้องให้ จึงได้แต่ให้เผยซีลำบาก
“แบบนี้เถิดเผยซี เธออยากได้อะไรชดเชย? อยากได้อะไรชดเชยฉันให้เธอหมด ขอแค่เธอยอมยกโทษให้ฉัน...”
กู้เฉินจ้องเผยซี ความลึกซึ้งในแววตาฉายวาวเหมือนน้ำ
แววตาแบบนี้เคยหลอกเผยซีมานับครั้งไม่ถ้วน
แต่ตอนนี้ เธอจะไม่ถูกหลอกอีกแล้ว
“ได้ ฉันจะให้โอกาสเธอครั้งหนึ่ง”
กู้เฉินถอนหายใจโล่งอก
ตระกูลกู้ของเขาเป็นบริษัทยา ตลอดมานี้พึ่งพาตระกูลเผยจัดหายาสมุนไพรหายากถึงพัฒนามาจนถึงขนาดนี้ได้
เผยจื้อเทาดูเหมือนเข้มงวดกับเผยซี แต่หุ้นของตระกูลเผย เผยจื้อเทาไม่เคยให้ภรรยาหลังหรือลูกเลี้ยงเลย
ให้แต่เผยซีคนเดียว
ทะเลาะกับเผยซี ไม่มีประโยชน์กับเขา
“บอกมา เสื้อผ้า เครื่องประดับ กระเป๋า... อยากได้อะไรฉันซื้อให้หมด”
“ฉันเอาเงิน”
เผยซีพูดอย่างตรงไปตรงมา
กู้เฉินนิ่งไป
นี่เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่แต่งงานที่เผยซีเอาเงินกับเขา
“เราสองคนเป็นสามีภรรยา เงินของฉันก็คือเงินของเธอนี่!”
คำพูดนี้ฟังเผิน ๆ ก็ไม่ผิด
บริษัทของกู้เฉินเปิดก่อนพวกเขาแต่งงาน หุ้นเป็นของกู้เฉินส่วนตัว
แต่กำไรและเงินปันผลที่บริษัทเพิ่มขึ้น เป็นทรัพย์สินร่วมของสามีภรรยา กู้เฉินก็ส่งมอบให้เธอตรงเวลา
เผยซีจ้องใบหน้าใสซื่อของกู้เฉิน แล้วแย้มยิ้ม
รอยยิ้มนี้ ทำให้หัวใจกู้เฉินเต้นผิดจังหวะ
“ฉันเอาเธอ... เอาจากคลังเงินเล็กที่แม่สามีเก็บให้เธอมาให้ฉันส่วนตัวหนึ่งเป้าหมายเล็ก”
พอเผยซีพูดจบ กู้เฉินก็อ้าปากค้าง
“ทำไม ไม่ยอมหรือ? ตบหนึ่ง巴掌กับตำแหน่งผู้อำนวยการ ไม่คุ้มเงินจำนวนนี้?”
“เผยซี เธอ...”
ถูกเผยซีจ้องมองไม่วางตา กู้เฉินรู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่าง
เหมือนมีอะไรผิดปกติ...
เขารู้สึกว่าเผยซีเปลี่ยนไป
แต่เผยซีแต่ไหนแต่ไรถูกเลี้ยงมาอย่างทะนุถนอม ไม่เคยอดกลั้นบุญคุณ แล้วการเรียกค่าชดเชยเช่นนี้ก็ดูจะตรงกับนิสัยของเผยซีมาก
“เธอให้ฉันกลับไปปรึกษากับแม่ก่อน”
เผยซีดูเวลา
“ฉันให้เวลาเธอแค่หนึ่งชั่วโมง ถ้าเลยหนึ่งชั่วโมงเงินไม่ถึง...”
เธอจะไม่พูดอะไรให้ตระกูลกู้ต่อหน้าพ่อของเธออีก
แต่งงานมาสี่ปี เผยซีรู้ตลอดว่าแม่สามีระวังเธอ
รายได้ก้อนใหญ่ของตระกูลกู้ไม่ได้อยู่ในทรัพย์สินร่วมของเธอกับกู้เฉิน
แต่ผลกำไรพวกนี้ของตระกูลกู้ ล้วนอาศัยตระกูลเผยของพวกเธอ
กู้เฉินอยากให้เธอชดเชย เธอก็ต้องควักจากกระเป๋ากู้เฉินเอง
เพิ่งครึ่งชั่วโมง เงินก็เข้าแล้ว—
หนึ่งร้อยล้านถ้วน
เงินพวกนี้ คงทำให้คลังเงินเล็กที่กู้เฉินสะสมมาหลายปีว่างเปล่าแล้ว
ดีจริง ๆ
ก่อนหย่าควรจะทำแบบนี้
เผยซีขับรถไปด้วย โทรข้ามประเทศไปด้วย
พอสาย接通，หูฟังบลูทูธก็ดังเสียงตะโกนตื่นเต้นทันที:
“ท่านเซียน! คุณโทรหาฉันเอง ฉันช่างมีบุญถึงสามชีวิต ดีใจจนเนื้อเต้น บ้านนี้มีสง่าราศี...”
เผยซีไม่อยากฟังคนนั้นพูดจาไร้สาระ ตรงเข้าเรื่องเลย
“คราวนี้แล็บลงตัวแล้ว ยาตัวใหม่ที่คุณต้องการก่อนหน้านี้ ฉันทำได้”