กู้เฉินหันไปมองกู้หว่านหนิง แล้วอดคิดไม่ได้ว่าอย่างไรกู้หว่านหนิงก็ดีกว่า
ทั้งเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเขา แถมยังยอมมีลูกให้เขาอีก
“ไปกันเถอะ หว่านหนิง กลับบ้านกัน”
กู้เฉินโอบเอวกู้หว่านหนิงขึ้นรถ แล้วก็จัดการบรรเลงเพลงรักกันในรถไปก่อนหนึ่งรอบ
เอลฟ์ทุ่งเขียว
ที่จริงเผยซีไม่ได้นัดกับฟางหนานไว้ เธอแค่ตั้งใจยั่วโมโหกู้เฉินเท่านั้น
เธอดูออกว่าการที่เธอไม่กลับบ้านตอนกลางคืนติดต่อกันหลายวัน ทำให้กู้เฉินเริ่มรู้สึกไม่มั่นคงขึ้นมาบ้าง
เพราะอย่างนั้น ทั้งที่รู้สึกเสียดายเงินอยู่ไม่น้อย เขาก็ยังซื้อชุดราตรีราคาเกือบครึ่งล้านให้เธอ
แต่เธอไม่เห็นจะสนใจเลยสักนิด
พอถึงเอลฟ์ทุ่งเขียว เผยซีก็ยกชุดราตรีให้ฟางหนานทันที
“ฉันไม่เอาหรอก”
ฟางหนานปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
“ถึงตัวกระโปรงจะไม่ได้ทำอะไรผิด แต่พอนึกว่าผู้ชายเฮงซวยคนนั้นเป็นคนจ่ายเงินซื้อ ฉันก็รู้สึกขยะแขยงแล้ว ไม่แน่อาจผื่นขึ้นทั้งตัวก็ได้”
เห็นฟางหนานกอดตัวเองแน่น พลางสั่นระริก เผยซีก็กลั้นขำไม่อยู่
แม้เธอจะไม่สนใจชุดที่กู้เฉินซื้อให้ แต่เงินที่ใช้ก็ไม่ใช่เงินของเธอ ในเมื่อได้มาฟรี ๆ ก็ต้องใช้ให้คุ้ม
ก่อนหย่า เธอจะรีดเงินจากกู้เฉินได้อีกเท่าไรก็เอาให้หมด มากแค่ไหนก็ไม่เกี่ยง
หลังนั่งพักผ่อนในร้านอยู่ครู่หนึ่ง เผยซีก็กลับบ้าน ถ่ายรูปชุดราตรีแล้วลงขายในแอปมือสอง เงินที่ขายได้ย่อมตกเป็นของเธอทั้งหมด
“คุณจะขายชุดนี้เหรอ?”
เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังดังขึ้นจากด้านหลัง เผยซีหันไป และก็เห็นเสิ่นเยี่ยนอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด
เสิ่นเยี่ยนยังไม่ได้เปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้าน เขายังคงสวมสูทสีดำกับถุงมือสีขาวเหมือนเคย รัศมีความโดดเด่นแผ่กระจายจนดูสูงส่งเกินใคร