เผยซีชะงักไปครู่หนึ่ง
ถ้าฟางหนานไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เธอเกือบลืมไปแล้วว่าตอนไปต่างประเทศเมื่อสี่ปีก่อนนั้น เธอใช้ข้ออ้างว่าจะไปหาเซ็กส์แบบไม่ผูกมัด
“ไม่เกี่ยวกับฉันหรอก กู้เฉินน่ะมีเมียมีลูกอยู่ข้างนอก”
“เชี่ย...” ฟางหนานยังด่าไม่ทันจบ ประตูห้องผู้ป่วยก็เปิดออก เผยซีวางสาย
“ในที่สุดคุณก็ฟื้น!”
เผยซีเห็นกู้เฉินเดินเข้ามาในห้อง
สูทที่กู้เฉินใส่ในวันนี้เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ใช่ของที่เธอซื้อให้
สูทเข้ารูปสีเทาเข้มดูดีมีระดับ ยิ่งขับให้บุคลิกสง่างามของกู้เฉินดูโดดเด่น
เผยซีกับกู้เฉินรู้จักกันตั้งแต่เด็ก หมั้นหมายกันตั้งแต่ยังแบเบาะ ตั้งแต่เด็กเธอก็รู้สึกว่ากู้เฉินเป็นคนสุภาพอ่อนโยนมาก
เช่นในวินาทีนี้ บนใบหน้ากู้เฉินเต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยเธอ และความดีใจที่เธอฟื้นขึ้นมา
หากไม่ใช่เพราะเธอเห็นกับตาว่ากู้เฉินมีบ้านอีกหลังอยู่ข้างนอก เธอคงยังคิดว่าสามีของเธอรักเธออย่างไม่เปลี่ยนแปลง
เผยซีอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะในใจ
ออสการ์ติดค้างกู้เฉินรางวัลตุ๊กตาทองสักตัวจริงๆ
“เผยซี ลองเดาดูสิว่าใครมาเยี่ยมคุณ?”
ถึงตอนนี้เผยซีถึงเพิ่งสังเกตว่า ตลอดสี่ปีที่แต่งงานกัน กู้เฉินเรียกเธอว่าเผยซีมาตลอด
ไม่มีชื่อเล่น ไม่มีชื่อที่ใช้เรียกกันส่วนตัว ไม่มีที่รัก
เป็น “เผยซี” มาโดยตลอด
“หว่านหนิง หยวนหยวน พวกคุณเข้ามาเร็วเข้า!”
เผยซีเห็นกู้หว่านหนิงจูงมือหยวนหยวนเดินเข้ามา
กู้หว่านหนิงใส่เดรสลายพิมพ์สีน้ำเงินเข้ม เป็นของชาเนลรุ่นใหม่ล่าสุดฤดูใบไม้ผลิ เธอเคยพูดกับกู้เฉินแล้วว่าเธอชอบดีไซน์นี้
ผมยาวของกู้หว่านหนิงดำและตรงสลวย ทำให้เธอดูอ่อนหวานเรียบร้อย โดยเฉพาะดวงตากลมโตแป๋วเหมือนพูดได้
เป็นภาพลักษณ์ของคุณหนูตระกูลดีแท้ๆ ใครจะไปคิดว่าเธอจะแอบมีสัมพันธ์ชู้สาวกับพี่ชายในนามของตัวเอง แถมยังเป็นผู้ชายที่แต่งงานแล้วอย่างลับๆ!
แล้วก็หยวนหยวน ใส่กระโปรงเจ้าหญิงดิสนีย์สีชมพูรุ่นลิมิเต็ด
ก่อนหน้านี้เผยซีไม่เคยสังเกตรูปหน้าของหยวนหยวนอย่างละเอียด
ตอนนี้มองดูแล้ว ไม่เหมือนโมเซินอวี่จริงๆ
“สวัสดีครับ/คะคุณน้า นี่สับปะรดครับ/คะ”
หยวนหยวนยื่นสับปะรดที่ถือมาให้
เผยซีไม่รับ
เพราะเธอแพ้สับปะรด
“เผยซี ดูสิหยวนหยวนน่ารู้จักโตและมีมารยาทมากเลยนะ!”
กู้เฉินรับสับปะรดมา ใช้มีดหั่นเป็นชิ้นๆ จัดใส่จาน เสียบด้วยซ่อมผลไม้
เผยซีนั่งมองเงียบๆ
กู้เฉินทำได้คล่องแคล่วมาก
“พี่ชายของพวกเราเมื่อก่อนอยู่บ้านก็ชอบจัดผลไม้ให้พวกเราเสมอเลยค่ะ พี่สะใภ้แต่งงานกับพี่ชายแล้วนี่มีความสุขจริงๆ นะคะ!”
เผยซีฟังคำพูดของกู้หว่านหนิง นึกถึงตลอดสี่ปีที่แต่งงานกัน จานผลไม้ในบ้านเป็นเธอเตรียมมาตลอด กู้เฉินไม่เคยลงมือทำเลย
เมื่อก่อนเธอคิดมาตลอดว่ากู้เฉินไม่ยอมทำเรื่องจิปาถะพวกนี้
ตอนนี้เธอรู้แล้วว่า...
เรื่องจิปาถะพวกนี้กู้เฉินทำเป็น
แค่ไม่ทำให้เธอเท่านั้นเอง
มือที่ซ่อนอยู่ในผ้าห่มกำแน่นขึ้นเงียบๆ เผยซีสังเกตว่ากู้หว่านหนิงกำลังป้อนสับปะรดให้หยวนหยวน แล้วจงใจโชว์ข้อมือของตัวเอง
สร้อยข้อมือโบราณสายไขว้ลงยาสีแดงน้ำเงินประดับเพชร เป็นของชิ้นสุดท้ายที่นำออกประมูลในงานประมูลของเฮกลีส ในโลกนี้มีเพียงเส้นเดียว ราคาปิดประมูลสุดท้าย 2,700,000 หยวน
เผยซีเลิกคิ้ว
ด้วยรายได้ของกู้หว่านหนิง ไม่มีทางซื้อเครื่องประดับอัญมณีล้ำค่าแบบนี้ได้หรอก
ประกอบกับท่าทางจงใจอวดของกู้หว่านหนิง เผยซีเดาว่า สร้อยข้อมือเส้นนี้ต้องเป็นของที่กู้เฉินซื้อให้กู้หว่านหนิงแน่
บรรยากาศในห้องผู้ป่วยไม่ได้แย่ กู้เฉินกับกู้หว่านหนิงและหยวนหยวนพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน กลับทำให้เผยซีดูเหมือนคนเกินมา
“จริงสิเผยซี มีเรื่องหนึ่งฉันอยากปรึกษากับคุณหน่อยนะ...”
ปากบอกว่าปรึกษากับเธอ แต่กลับสบตากับกู้หว่านหนิง
“หยวนหยวนเป็นลูกสาวคนเดียวของเซินอวี่ คุณก็รู้ว่าฉันกับเซินอวี่สนิทกันแค่ไหน ตอนนี้หยวนหยวนถึงเวลาเข้าเรียนเตรียมประถมแล้ว ไหนๆ โรงเรียนเตรียมประถมรุ่ยลี่ที่เมืองเอของเราก็ดังทั้งประเทศ ฉันอยากให้หยวนหยวนได้รับการศึกษาที่ดีขึ้นที่นี่...”
พูดถึงตรงนี้ กู้เฉินกระแอม
“เพราะฉะนั้น ในช่วงที่คุณสลบอยู่ ฉันได้ย้ายทะเบียนบ้านของหยวนหยวนกับหว่านหนิงมาที่บ้านเราเรียบร้อยแล้ว”
แม้ใจเผยซีจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็ยังถูกสิ่งที่กู้เฉินทำนี้แทงใจดำอย่างแรง
“นี่คุณกำลังปรึกษาฉันงั้นเหรอ?”
“เผยซี...”
“ฉันไม่เห็นด้วย”
เมื่อเผยซีพูดประโยคนี้ออกมา บรรยากาศในห้องผู้ป่วยเหมือนถูกแช่แข็ง
เผยซีใช้หางตามองเห็นกู้หว่านหนิงส่งสายตาให้หยวนหยวน
“อึก อึก อึก...”
หยวนหยวนร้องไห้ขึ้นทันที น้ำตาเหมือนสายลูกปัดที่ขาด
“หยวนหยวนไม่มีโอกาสได้เรียนที่โรงเรียนที่ดีที่สุดแล้วเหรอ? คุณลุง หยวนหยวนไม่มีพ่อแล้ว ตอนนี้... คุณลุงก็ไม่เอาไหนหยวนหยวนแล้วเหมือนกันเหรอ?”
เดิมทีกู้เฉินก็รู้สึกผิดและรู้สึกเกรงใจอยู่บ้างที่ย้ายทะเบียนโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเผยซี แต่พอหยวนหยวนร้องไห้แบบนี้ เขารีบอุ้มหยวนหยวนขึ้นมาทันที
“หยวนหยวนหยุดร้องได้แล้ว คุณลุงจะไม่เอาหนูได้ยังไง!”
กู้เฉินพลางอุ้มหยวนหยวน พลางถลึงตาใส่เผยซี
“เผยซี ฉันคิดไว้แล้วว่าคุณจะไม่เอาแต่ใจไร้เหตุผล... ดูสิหยวนหยวนร้องไห้เสียใจขนาดไหน เธอยังเด็กแค่นี้ คุณทนได้เหรอ?”
ไม่ทันที่เผยซีจะได้อ้าปาก กู้หว่านหนิงก็ลุกขึ้นยืน
“พี่ชายอย่าทำให้พี่สะใภ้ลำบากใจเลยนะคะ มันเป็นความผิดของฉันกับหยวนหยวนเอง หยวนหยวน รีบไปขอโทษคุณน้าเดี๋ยวนี้!”
หยวนหยวนถูกกู้หว่านหนิงดุใส่ ก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น
กู้เฉินถอนหายใจ มองเผยซีด้วยแววตาอิดหนาระอาใจและผิดหวัง
“เผยซี เรื่องทะเบียนบ้านผมจัดการเสร็จแล้ว เรื่องนี้ตกลงตามนี้นะ... ผมออกไปส่งหว่านหนิงกับหยวนหยวนก่อน”
หลังจากกู้เฉินพากู้หว่านหนิงกับหยวนหยวนออกไป ในห้องผู้ป่วยก็เงียบสงบอีกครั้ง
เผยซียกมือขึ้นป้ายแก้ม ปลายนิ้วเย็นเยียบเริ่มชื้น
เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองร้องไห้ตั้งแต่เมื่อไหร่
เผยซีกัดฟัน
น้ำตาไหลให้คนสารเลวแบบนั้นมันไม่คุ้มกัน!
เธอหยิบมือถือขึ้นมาถามทนายจางทางวีแชทว่าความคืบหน้าสัญญาหย่าเป็นยังไงบ้าง
เนื่องจากครอบครัวเผยมีธุรกิจมากมาย ทรัพย์สินที่ต้องแบ่งตอนหย่าก็มากตามไปด้วย ทนายจางบอกว่ายังต้องรออีกสักสองสามวัน
แต่เผยซีรอไม่ไหวแล้ว โทรศัพท์ไปหาโดยตรง
“ฉันจะให้กู้เฉินออกไปแบบตัวเปล่า!”
ห้าวันต่อมา ฟางหนานนำสัญญาหย่าที่ทนายจางทำเสร็จแล้วมาโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมเผยซี
เธอเป็นเพื่อนรักที่สุดของเผยซี นั่งเครื่องบินกลับมา
“สมกับเป็นเพื่อนสนิทฉันจริงๆ รู้ว่าฉันอยากได้ของเยี่ยมไข้อะไรมากที่สุด”
เผยซียิ้มพลางรับสัญญาหย่าหนาปึกหนึ่งจากมือฟางหนาน
“ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่าไอ้กู้เฉินมันจะไม่ใช่คนถึงขนาดนี้”
หลังจากฟังเผยซีเล่าเรื่องที่กู้เฉินย้ายทะเบียนตามอำเภอใจจบ ฟางหนานก็ด่าด้วยคำด่าพื้นบ้านอยู่สี่สิบนาทีเต็มๆ
“ฉันว่านะเผยซี นี่คุณกลายเป็นนินจาเต่าเมื่อไหร่? เรื่องขนาดนี้คุณไม่เอะอะบ้างเลยเหรอ?”
เผยซียักไหล่
“ฉันก็จะหย่ากับกู้เฉินอยู่แล้ว เขาจะอยู่ร่วมทะเบียนบ้านกับใครก็เรื่องของเขา ฉันไม่แคร์หรอก”
“แล้วคุณแคร์อะไรล่ะ?” ฟางหนานถาม
“ฉันแคร์... สร้อยข้อมือที่กู้เฉินให้กู้หว่านหนิง”
พอได้ยินเผยซีพูดแบบนี้ ฟางหนานถึงได้สังเกตเห็นเครื่องประดับบนข้อมือเผยซี
“นี่มันสร้อยข้อมือโบราณเส้นนั้นจากงานประมูลเฮกลีสใช่ไหม? ตั้งหลายล้านแน่ะ กู้เฉินไม่เคยซื้อให้คุณเลย แต่ยอมซื้อให้หญิงสารเลวนั่น เชี่ย!”
ฟางหนานอดไม่ได้ที่จะด่าออกมาอีก
“แต่ว่าคุณไปเอาสร้อยข้อมือกลับมาได้ยังไง? ถึงกู้เฉินจะยอม แต่น้องสาวบุญธรรมนั่นก็ไม่น่าจะยอมนะ?”
เผยซีมุมปากยกยิ้มจางๆ
เพราะงั้นเธอถึงต้องการสร้อยข้อมือเส้นนี้ไงล่ะ!
นึกถึงตอนที่กู้เฉินต้องทะเลาะกับกู้หว่านหนิงอย่างหนักเพื่อเอาสร้อยกลับคืนมา สุดท้ายกู้หว่านหนิงก็ยังต้องทนตัดใจเสียดาย เผยซีก็รู้สึกสะใจอยู่ในใจ
“บริษัทใหม่ของกู้เฉินยังต้องพึ่งให้พ่อคุณช่วยสนับสนุน...”
เพราะงั้นกู้หว่านหนิงจะเป็นได้แค่เมียน้อยที่กู้เฉินเลี้ยงไว้ข้างนอก
ยิ่งไปกว่านั้น ในนามกู้หว่านหนิงก็คือเป็นน้องสาวของกู้เฉิน
คืนวันที่บอกเรื่องย้ายทะเบียนบ้าน กู้เฉินก็มาขอโทษเผยซีแล้ว และยังซื้อลิ้นจี่ที่เธอชอบกินที่สุดมาด้วย
ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่เธอกับกู้เฉินงอนกัน กู้เฉินมักจะซื้อลิ้นจี่มาอ่อยให้เธอดีขึ้นเสมอ ให้เธอยอมขอโทษก่อน
ตอนนั้นเผยซีนึกว่าการที่กู้เฉินยอมอ่อนข้อ เป็นเพราะกู้เฉินรักเธอ
นึกมาถึงตอนนี้ เธอนี่มันโง่จริงๆ ไม่เคยนึกเลยว่า กู้เฉินทุกครั้งที่ง้องอนเธอแล้ว ก็จะให้เธอไปขอทรัพยากรจากพ่อเธอ
ดังนั้นสิ่งที่กู้เฉินรักไม่เคยเป็นตัวเธอเลย
แต่มันคือความสะดวกและผลประโยชน์ทางธุรกิจที่เธอสามารถนำมาให้เขาได้
อย่างครั้งนี้ กู้เฉินก็ยอมทำตามที่เธอขอเพื่อบริษัทใหม่ ยอมไปเอาสร้อยข้อมือที่ให้กู้หว่านหนิงไปแล้วกลับคืนมา
“ว่าแต่ว่าสัญญาหย่าเธอก็ได้มาถึงมือแล้ว แต่ทนายจางบอกไว้ว่า จะให้กู้เฉินออกไปตัวเปล่าเนี่ยไม่ง่ายนะ ถึงจะใช้วิถีกฎหมายก็ยากที่จะทำให้เขาไม่ได้เงินเลยสักแดงเดียว... เธอจะเอายังไงต่อเหรอ?”
ปลายนิ้วขาวเรียวของเผยซีลูบไปบนตัวอักษรใหญ่ที่เย็นชา "สัญญาหย่า" อย่างแผ่วเบา
“เพราะงั้นฉันถึงจะให้ของขวัญกู้เฉินชิ้นหนึ่ง... ในช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุด”
“เขาแอบมีเมียมีลูกอยู่ข้างนอกแบบนี้ เธอยังจะรอเวลาเหมาะๆ บ้าอะไรอีก!”
น้ำลายฟางหนานกระเซ็นใส่หน้าเผยซีแล้ว
ฟางหนานพูดถูก
แต่เผยซีกำลังรอจังหวะหนึ่งจริงๆ
จังหวะที่จะทำให้กู้เฉินล้มละลายทั้งชื่อเสียงและทรัพย์สิน
“ก่อนหน้านี้กู้เฉินกังวลมาตลอดว่าบริษัทใหม่จะเข้าตลาดหลักทรัพย์ได้หรือเปล่า...”
พอฟางหนานได้ยินเผยซีเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา ดวงตาก็เป็นประกาย
“เธออยากให้บริษัทเขาเข้าตลาดไม่ได้ใช่ไหม?”
“ไม่...”
เผยซีส่ายหน้าหนักแน่น แล้วยิ้มบางๆ
“ฉันจะช่วยให้เขาเข้าตลาดได้อย่างเต็มที่”