ในงานเฉลิมฉลองบริษัทใหม่ของกู้เฉินที่เข้าตลาดหลักทรัพย์ เผยซีได้ยื่นหนังสือหย่าให้กู้เฉินต่อหน้าลูกค้าทุกคน
สามเดือนก่อนหน้านี้
เผยซีพบว่าสามีของเธอมีอีกครอบครัวหนึ่งนอกบ้าน
เรื่องเกิดขึ้นก่อนวันเกิดของเธอหนึ่งวัน กู้เฉินเดินทางไปทำงานที่เมืองปี่ เขาต้องเดินทางไปกลับเมืองปี่หลายครั้งทุกเดือน
เผยซีแอบไปหาเขา ตั้งใจจะให้เซอร์ไพรส์เขา
แต่ระหว่างที่ขับรถไปโรงแรม เธอเห็นกู้เฉินอยู่หน้าโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่งโดยบังเอิญ
"วันนี้หยวนหยวนตั้งใจเรียนดีมาก เพราะคุณพ่อมาเข้าร่วมงานกีฬา หนูรู้ว่าคุณพ่องานยุ่ง แต่ช่วยหาเวลามาใช้เวลากับลูกสาวด้วย ตอนมาโรงเรียนหยวนหยวนร้องไห้บอกว่าคิดถึงคุณพ่อทุกครั้ง ครูเองยังรู้สึกสงสารเลย"
เผยซีที่นั่งอยู่ในรถ มองดูชายที่ปกติในบริษัทพูดคำไหนเป็นคำนั้นอย่างกู้เฉิน ก้มศีรษะพยักหน้าต่อหน้าครูโรงเรียนอนุบาล
ตอนจากไป เขาจูงมือเด็กหญิงวัยสี่ขวบข้างหนึ่ง และคล้องแขนผู้หญิงคนหนึ่งอยู่อีกข้าง
ผู้หญิงคนนั้นเผยซีรู้จัก
คือลูกบุญธรรมของตระกูลกู้ หรือก็คือน้องสาวของกู้เฉิน กู้หว่านหนิง
เด็กหญิงวัยสี่ขวบคนนั้นเผยซีก็รู้จัก เป็นลูกสาวของกู้หว่านหนิงกับโมเซินอวี่เพื่อนสนิทของกู้เฉิน หยวนหยวน——
จริง ๆ แล้วควรจะเป็นแบบนั้น
พวกเขาขึ้นรถที่จอดอยู่ข้างทาง
กู้หว่านหนิงให้หยวนหยวนนั่งบนเบาะนิรภัยสำหรับเด็ก แล้วเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารด้วยตัวเอง
รถคันนั้นเป็นไมบัคสีดำ
เป็นคันที่เผยซีเลือกให้กู้เฉินตอนแต่งงาน
กู้เฉินเคยบอกว่า ที่นั่งผู้โดยสารของรถคันนี้จะมีแค่เธอเท่านั้นที่ได้นั่ง
เผยซีขับตามหลังรถคันนั้นอย่างระมัดระวัง มือทั้งสองที่กำพวงมาลัยชุ่มไปด้วยเหงื่อ
พวกเขาเข้าไปในเขตบ้านพักตากอากาศปินเจียง
ในความทรงจำของเผยซี ที่นี่ไม่ใช่ที่อยู่ของกู้หว่านหนิงหลังแต่งงาน
กู้เฉินกับกู้หว่านหนิงพาหยวนหยวนเข้าไปในบ้านพักสักพักก็เดินออกมา แต่งตัวอย่างหรูหรา ดูก็รู้ว่ากำลังจะไปงานพิเศษ
เผยซีรวบรวมความกล้าไม่พอที่จะแอบเข้าไปในบ้านพัก เธอขับรถตามกู้เฉินต่อไป เห็นกู้เฉินพากู้หว่านหนิงกับหยวนหยวนมาที่จินกั่งจือตู
นี่คือร้านอาหารในเมืองปี่ที่จองยากมาก ปกติต้องจองล่วงหน้าเกือบครึ่งปี
เผยซีไม่ได้จอง เพราะงั้นเธอเลยเข้าไปไม่ได้
ยืนอยู่หน้าร้านอาหาร เธอเห็นกู้เฉินนั่งอยู่กับกู้หว่านหนิงและหยวนหยวน บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหาร และมีเค้กก้อนใหญ่ด้วย
ก่อนมาที่เมืองปี่ เผยซีเคยนึกภาพว่ากู้เฉินจะสั่งเค้กให้เธอไหม
สุดท้ายกู้เฉินก็สั่ง แต่เป็นของคนอื่น
"สุขสันต์วันเกิดหยวนหยวน!"
สามพ่อแม่ลูก อยู่กันอย่างมีความสุข
หลังจากเป่าเทียนแล้ว กู้เฉินถามหยวนหยวนว่า "อธิษฐานอะไรเอ่ย?"
เสียงใส ๆ ของเด็กหญิงวัยสี่ขวบดังกังวานในร้านอาหาร
"หนูอธิษฐานว่าทุกวันเกิดต่อจากนี้คุณพ่อจะได้อยู่ฉลองกับหนู แล้วก็อยู่กับหนูทุกวันด้วย"
ในหน้าของกู้เฉินมีแววกังวลผ่านไปฉับพลัน
การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยบนสีหน้านี้ไม่รอดสายตาของกู้หว่านหนิง
"หยวนหยวน แม่บอกหนูไม่ใช่เหรอว่าคุณพ่องานยุ่ง"
"แต่หนูคิดถึงคุณพ่อ…"
หยวนหยวนเบ้ปาก ขอบตาแดง หยดน้ำตาโตเท่าเมล็ดถั่วไหลร่วงเหมือนไข่มุกขาดจากเชือก
"วันนี้เป็นวันเกิดหยวนหยวน อย่าเอาเรื่องไม่สบายใจมาพูดเลย… คุณพ่อสัญญากับหนูว่าเร็ว ๆ นี้พวกเราสามคนจะได้อยู่ด้วยกัน"
"จริงเหรอ?"
กู้หว่านหนิงกำมือกู้เฉินไว้แน่น
"อืม เรื่องที่เธอเคยบอกฉันเรื่องนั้นฉันคิดดูแล้ว หยวนหยวนโตขึ้นทุกวัน การเชื่อมต่อระหว่างชั้นอนุบาลกับประถม ถ้าไปเรียนที่เมืองเอก็น่าจะดีกว่าจริง ๆ "
มือของกู้เฉินก็กำของกู้หว่านหนิงไว้เช่นกัน
"หว่านหนิง หลายปีมานี้เธอลำบากแล้ว"
เผยซีกำปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของตัวเองแน่น ทนมองไม่ไหวแล้ว
กู้เฉินบอกว่าหลายปีมานี้กู้หว่านหนิงลำบาก แล้วหลายปีมานี้ของเธอมันคืออะไร?
เผยซีแต่งงานกับกู้เฉินมาสี่ปี เป็นคู่รักดั่งเทพเซียนในสายตาคนอื่น
ตระกูลเผยกับตระกูลกู้สนิทสนมกันมารุ่นต่อรุ่น
ตั้งแต่เธอยังอยู่ในท้องแม่ คนรุ่นก่อนก็หมั้นหมายให้ตั้งแต่ยังไม่เกิด
ตั้งแต่เธอจำความได้ เธอก็รู้ว่าตัวเองจะต้องแต่งงานกับกู้เฉินในอนาคต
สี่ปีก่อน เผยซีกลับมาจากต่างประเทศ กู้เฉินคุกเข่าข้างเดียวขอแต่งงานด้วยแหวนเพชรเจ็ดกะรัตที่สนามบิน
ตอนนั้นเผยซีคิดว่ากู้เฉินรักเธอมากเหลือเกิน
ความคิดนี้เริ่มคลอนแคลนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
คงจะเป็นเพราะตลอดสี่ปีที่แต่งงาน กู้เฉินไม่เคยนอนกับเธอ
เผยซีคิดมาตลอดว่ากู้เฉินมีปัญหาอะไรสักอย่างเรื่องนั้น
ไม่นึกเลยว่าข้อสงสัยที่รบกวนเธอมาสี่ปี จะไขกระจ่างด้วยรูปแบบนี้
คืนนั้น เผยซีขับรถกลับเมืองเอก็เกิดอุบัติเหตุบนทางด่วน
ตอนได้สติอีกครั้ง เธอก็นอนอยู่ในโรงพยาบาลแล้ว
"เฉิน พี่ซีเกิดเรื่องบนทางด่วนระหว่างเมืองเอกับเมืองปี่ นายว่า… เธอจะรู้เรื่องแล้วหรือเปล่า?"
ได้ยินเสียงของจงเจ๋อเป่ย เผยซีที่กำลังจะลืมตาก็หลับตาสนิททันที
จงเจ๋อเป่ยกับโมเซินอวี่ต่างก็เป็นเพื่อนสนิทของกู้เฉิน
"รู้อะไร?"
"รู้ว่าแกกับกู้หว่านหนิงมีลูกด้วยกันไง!"
หัวใจของเผยซีกระตุกวูบ
ที่แท้จงเจ๋อเป่ยก็รู้ตั้งแต่แรกแล้ว?
"นายอย่าพล่ามไปเรื่อย หยวนหยวนเป็นลูกของเซินอวี่"
เห็นกู้เฉินพูดแก้ตัว จงเจ๋อเป่ยก็จิ๊ปาก
"ได้ ๆ ๆ ก็ถือว่าเป็นลูกของเซินอวี่ละกัน แต่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างแกกับกู้หว่านหนิงมันไม่ใช่แค่พี่น้องธรรมดามานานแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ แกก็คงไม่แต่งงานมาตั้งหลายปีแล้วยังไม่แตะต้องพี่ซีเลย"
ในห้องพักฟังเงียบไปชั่วครู่
"ไม่ใช่ ที่ฉันไม่แตะต้องเผยซีไม่ใช่แค่เพราะหว่านหนิง…"
เผยซีที่แกล้งหลับนอนอยู่บนเตียงคนไข้กลั้นหายใจ ฟังเสียงหัวใจตัวเองเต้น พร้อมกับได้ยินกู้เฉินพูดอย่างแน่วแน่ว่า:
"ฉันยังรังเกียจที่เธอสกปรกด้วย"
เสียง "หา?" ของจงเจ๋อเป่ยเพิ่งหลุดออกมา กู้เฉินก็ถูกโทรศัพท์เรียกตัวออกไป
ในห้องพักฟังเงียบสงบไร้ผู้คน
เผยซีลืมตา ในนัยน์ตาว่างเปล่าดุจมรณะ
เธอหยิบโทรศัพท์ ส่งข้อความหาใครบางคน
ห้านาทีต่อมา โทรศัพท์ของฟางหนานก็โทรเข้า
"ทนายจางบอกฉันว่าเธอให้เขาเตรียมหนังสือหย่า เธอสามีเพิ่งจะรู้เรื่องที่เธอหนีไปหาคนรักที่ต่างประเทศก่อนหน้านี้รึไง?"