เสี่ยวจิ่วกล่าวว่า “นายท่านวางใจได้ แค่ต้องกำจัดพิษในสัตว์กลายพันธุ์พวกนั้น ตอนนี้นายท่านแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ จึงพบสัตว์กลายพันธุ์มากขึ้นตามไปด้วย เนื้อที่กินได้ก็จะเปลี่ยนแปลงไปด้วยเช่นกัน”
พอพูดแบบนี้ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองเคยเจอสัตว์ประหลาดบางชนิดที่ไม่เคยเห็นมาก่อนจริง ๆ
พวกมันยังแข็งแกร่งกว่าตัวอื่น ๆ มากด้วย ถ้าไม่มีเกราะคุ้มกัน เธอก็ไม่กล้ารับประกันว่าจะรับมือกับสัตว์ประหลาดจำนวนมากขนาดนี้ได้ในคราวเดียว
เมื่อเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว เธอก็เลิกใส่ใจเรื่องนั้น
เธอแพ็กเนื้อสัตว์×432 กระดูกสัตว์×921 และเห็ดป่า×2 ส่งให้ถังซวงซุ่ยซุ่ยปิง
ตูม!
ครืนครั่น!
พื้นดินสั่นสะเทือน เสียงดังสนั่นดังมาจากในหมอกหนาทึบ
เย่ซิงฉือยื่นมือคว้าปืนพกตรงเอวทันที ใส่กระสุนเข้ารังเพลิง แล้วถอยไปยืนพิงยานพาหนะของตัวเอง ดวงตาจับจ้องไปยังทิศทางที่เกิดเสียงอย่างไม่วางตา
เหล่าสัตว์ประหลาดที่เดิมล้อมอยู่นอกเกราะป้องกันอย่างจ้องเขมือบ พอได้ยินเสียงก็พากันแตกฮือ
พวกมันวิ่งหนีเข้าไปในหมอกดำอีกทิศทางหนึ่งราวกับกำลังหนีตาย
เสี่ยวไป๋ขวางอยู่ตรงหน้าเธอ ย่อตัวต่ำ ขนบนแผ่นหลังตั้งชัน แล้วแยกเขี้ยวขู่ไปทางไกล
ไม่รู้ทำไม เย่ซิงฉือถึงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา
เสียงนี้มีโอกาสเป็นของสัตว์ยักษ์บางชนิด
ในเวลาเดียวกัน ผู้คนจำนวนไม่น้อยก็เริ่มพูดคุยกันในห้องแชต
【ปิดประตูปล่อยฉัน: เชี่ย เกิดอะไรขึ้น? แผ่นดินไหวเหรอ?】
【หล่อจนไม่มีเพื่อน: ทางนี้ก็เหมือนกัน เสียงครืนครั่นไม่หยุด ไม่รู้ว่าอะไร พวกสัตว์ประหลาดที่ล้อมรถอยู่หนีไปหมดแล้ว】