ตัวเลขที่แกว่งขึ้นลงไม่หยุดในที่สุดก็เริ่มคงที่ อยู่ในช่วงประมาณ 70
เย่ซิงฉือถึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาเล็กน้อย
ในที่สุดก็ไม่ต้องวนเวียนอยู่ตรงขอบเหวของการเสียสติแล้ว
เธอนวดขมับที่ตึงจนปวด ก่อนขับไล่ความรู้สึกไม่สบายใจเมื่อครู่ออกไป
ลงจากเตียงมายืดเส้นยืดสาย เติมอาหารแมวกับเนื้ออบแห้งแช่แข็งให้เสี่ยวไป๋ จากนั้นก็ใช้แท่งทำความสะอาดเวทมนตร์ทำความสะอาดภายในรถ
ถือโอกาสทำความสะอาดตัวเองไปด้วย
มีของชิ้นนี้แล้วสะดวกจริง ๆ
ถึงจะอาบน้ำไม่ได้ แต่ร่างกายก็สะอาดอยู่เสมอ แม้แต่เสื้อผ้าก็ทำความสะอาดจนไร้ฝุ่นได้
เธอทำหม้อไฟอุ่นเองกินง่าย ๆ
ระหว่างกิน เธอก็ส่งดอกไม้เพลิงที่เหลืออีกไม่กี่กระถางให้คนที่ยื่นคำขอแลกเปลี่ยนมา
ดอกไม้เพลิงขายหมดเกลี้ยง ตอนนี้ในบัญชีของเธอมีเหรียญเอาชีวิตรอดทั้งหมด 12,827 เหรียญ
มีเหรียญเอาชีวิตรอดมากมายขนาดนี้ ถ้าไม่แวะไปใช้ที่สถานีพักสักหน่อยก็น่าเสียดาย
【ขี่หอยทากไปขึ้นรถเมล์: !! ท่านซิงเหอตื่นเช้าขนาดนี้เลยเหรอ? ขอบคุณท่านซิงเหอที่ส่ง ‘ความอบอุ่น’ มาให้! [คุกเข่าขอบคุณ] อุ่นสุด ๆ! เมื่อกี้ผมนึกว่าตัวเองจะหนาวตายในรถอยู่แล้ว!】
เขาส่งรูปมาใบหนึ่ง ในพื้นที่แคบ ๆ ภายในรถมีดอกไม้สีแดงดอกเล็กแสนประณีตอยู่ในอ้อมแขน
ดอกไม้น้อยเปล่งประกายสีแดงจาง ๆ ราวกับดวงอาทิตย์ดวงเล็ก ๆ แม้จะมองผ่านหน้าจอแสงก็ยังรู้สึกได้ถึงไออุ่น
【เลมอนไม่เปรี้ยว: อ๊าก! ฉันอิจฉาแล้ว! ทำไมไม่ส่งให้ฉันบ้าง ฉันก็ยื่นคำขอไปแล้วนะ!】
【จ้านอู๋ปู้เซิ่ง: ฉันก็ไม่ได้เหมือนกัน】
【เย่หล่านซิงเหอ: ของหมดมือแล้ว รอฟ้าสว่างก่อนแล้วจะแลกให้พวกเธอ】