เย่ซิงฉือกำลังเอนกายอยู่บนเบาะคนขับ มือถือลูกบอลที่ถักจากเชือกปอไว้หยอกเสี่ยวไป๋อย่างสนุกสนาน
เสียงสังเคราะห์ของเสี่ยวจิ่วดังขึ้นข้างหู
「เจ้านาย มีข้อความขอความช่วยเหลือจากอาปู้ในรายชื่อเพื่อน ต้องการตรวจสอบไหม」
เย่ซิงฉือชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกออกอย่างรวดเร็วว่าเป็นคนที่แลกผ้าพันแผลปฐมพยาบาลกับเธอ
เธอเปิดหน้าต่างข้อความ ก็เห็นข้อความที่อาปู้ส่งมา
ที่แท้เธอเป็นรถพยาบาลนี่เอง มิน่าถึงมีผ้าพันแผลทางการแพทย์มากมายขนาดนั้น
อีกฝ่ายยังขับรถพ่วงกึ่งพ่วงด้วย พอดีเลย จะได้ทดสอบประสิทธิภาพของเครื่องตัดเลื่อยไฟฟ้าเสริมกำลังที่ติดตั้งไว้หน้ารถของเธอ
เย่ซิงฉือไม่ลังเล คว้าการ์ดระบุตำแหน่งออกมาใบหนึ่ง แล้วใช้ระบุตำแหน่งของอาปู้
ถนนตรงหน้าปรากฏทางแยกขึ้นมาทันที
「เสี่ยวจิ่ว ไปหาอาปู้ด้วยความเร็วสูงสุด」
「รับทราบ เจ้านาย!」
เสี่ยวจิ่วเป็นระบบพ่อบ้านอัจฉริยะ จึงควบคุมอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทุกชิ้นบนรถได้ รวมถึงระบบขับขี่อัตโนมัติของเธอด้วย
ถึงอย่างไรความฉลาดของระบบขับขี่อัตโนมัตินี้ก็มีแค่ขับรถแทนได้เท่านั้น คุยกับมันก็เหมือนคุยกับแอปนำทาง
สื่อสารได้แค่เรื่องง่าย ๆ
ถ้าพูดมากกว่านั้น มันก็ไม่เข้าใจแล้ว!!
เรียกได้ว่าโง่พอ ๆ กับปัญญาประดิษฐ์ปลอม ๆ เลย
รถเพิ่งแล่นมาถึงทางแยก
เย่ซิงฉือก็ออกจากเขตถนนขรุขระ เข้าสู่ทะเลทรายผืนหนึ่ง
เป็นทะเลทรายรกร้างที่ฝุ่นทรายฟุ้งกระจายทั่วฟ้า จนแทบมองไม่เห็นแสงอาทิตย์