หลังจัดมื้อใหญ่กินอย่างเอร็ดอร่อย เย่ซิงฉือก็ลูบท้องตัวเองอย่างพึงพอใจ
ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ คล้อยลงทางตะวันตก เธอโยนชามกับจานใช้แล้วทิ้งที่กินเสร็จแล้วทั้งหมดลงในหมอกดำข้างทาง จากนั้นหันกลับมาเก็บโต๊ะให้เรียบร้อยแล้วนำกลับเข้าไปในช่องเก็บของ
ส่วนหม้อใบเล็กที่เหลือก็พอดีจะล้างเก็บไว้ใช้ต้มอาหาร
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เธอจึงหันไปมองรถของตัวเอง
จากความเสียหายในการปะทะครั้งนี้ หญ้าหนามที่ขึ้นอยู่บนตัวรถเดิมก็หักไปไม่น้อย
เจ้าสิ่งนี้พอใช้รับมือสัตว์ป่าได้อยู่หรอก แต่ถ้าเจอพวกเหล็กอย่างรถยนต์ก็เปราะบางเกินไป
ยังดีที่ความเสียหายหนักอยู่แค่ด้านข้าง รากของหญ้าหนามไม่ได้รับผลกระทบ ต่อไปก็ยังค่อย ๆ งอกขึ้นมาใหม่ได้
เธอใช้สกิลซ่อมแซมจากอาชีพช่างเครื่องระดับปรมาจารย์ พร้อมใช้วัสดุซ่อมยานพาหนะให้กลับมาใหม่เอี่ยม
ตอนนี้ค่าประสบการณ์อาชีพช่างเครื่องระดับปรมาจารย์มี 10 แต้มแล้ว แต่ยังต้องการอีก 40 แต้มถึงจะเลื่อนระดับ ไม่รู้ว่าพอเลเวลอัปแล้วจะมีฟังก์ชันอื่นเพิ่มมาหรือเปล่า
ถ้าทำได้แค่ซ่อมของ อาชีพนี้ก็แทบไม่มีประโยชน์อะไรเลย
ตอนนี้ก็ไม่ใช่หัวค่ำแล้ว ระยะทางที่วิ่งได้วันนี้มีแค่สามสิบกว่ากิโลเมตร เธอจึงขึ้นรถแล้วออกเดินทางต่อ
อากาศหนาวขึ้นเรื่อย ๆ พออุณหภูมิลดลง เสี่ยวไป๋ก็เริ่มมุดเข้ามาในอ้อมแขนเธอ
มันไม่ยอมนอนในเบาะแมวที่เย่ซิงฉือเตรียมผ้านวมขนเป็ดไว้ให้ กลับมุดเข้าไปในอ้อมแขนเธอทั้งตัว มีเพียงหัวเล็ก ๆ ที่โผล่ออกมาตรงคอเสื้อ พร้อมส่งเสียงครางครืดคราด