หลิวหงล้วนสวมเสื้อแขนสั้นรัดรูปสีดำกับกระโปรงสั้นยาวถึงเข่า ชายกระโปรงแทบจะปิดโคนขาไว้ไม่มิด เผยให้เห็นเรียวขางามตรงยาว
หูแมวบนศีรษะของนางขยับไหวเบา ๆ หางด้านหลังก็แกว่งไปมาอย่างแผ่วพลิ้ว
นางพุ่งเข้าหาเขาทั้งตัว แรงจนเขาต้องถอยไปครึ่งก้าวจึงรับนางไว้ได้
“พี่ชายคนดี...”
เสียงของนางสั่นเครือ แก้มแดงก่ำ ทั้งร่างร้อนผ่าว
ดวงตาคู่นั้นพร่ามัวเลื่อนลอย ลมหายใจก็เริ่มรวน “พี่...ทำไมเพิ่งกลับมา...”
ลู่เซวียนก้มลงมอง ชุดสาวแมวที่นางสวมอยู่นั้นช่างเถอะ
แต่สภาพของนางเห็นได้ชัดว่าผิดปกติ
อุณหภูมิทั่วร่างสูงเกินกว่าจะเป็นปกติ ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ราวกับกำลังฝืนประคองสติ แต่ใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว
“เจ้ากินอะไรเข้าไป?” ลู่เซวียนประคองไหล่นาง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“มะ...ไม่ได้กินอะไร...” หลิวหงล้วนพึมพำเสียงอู้อี้ ก่อนจะซุกตัวเข้าหาอกเขา มือทั้งสองข้างกำสาบเสื้อเขาแน่น “...ตัวพี่เย็นจัง...”
ลู่เซวียนก้มมองหูแมวคู่นั้น ก่อนจะมองแก้มที่แดงผิดปกติของนาง ในใจก็พอจะคาดเดาได้แล้ว
สตรีผู้นี้คงตั้งใจรอเขากลับมาเพื่อมอบความประหลาดใจให้
แต่ผลคือรอนานเกินไป ไม่รู้ไปดื่มหรือกินอะไรเข้า ถึงได้เมาจนฤทธิ์ขึ้นหัว
เขายังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ หลิวหงล้วนก็เขย่งปลายเท้าแล้วเกาะเขาแน่นทั้งตัว
หูแมวคู่นั้นไหวตามการเคลื่อนไหวของนาง สัมผัสคางเขาเบา ๆ ทั้งนุ่มทั้งคัน
ลู่เซวียนแทบจะรับนางไว้ตามสัญชาตญาณ
ชั่วพริบตาต่อมา นางก็พาเขาเดินเซเข้าไปในห้องสองก้าว
ตอนประตูปิดลง ปลายหางแมวแกว่งผ่านช่องประตูวูบหนึ่ง ก่อนจะหดกลับเข้าไป