“ตอนเขามองข้า ลูกตาแทบจะถลนออกมาอยู่แล้ว”
จินหลิงเอ๋อร์กอดอก มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ท่านเจ้าร้าน รับคนหน้าตาดีขนาดนี้มาทำงาน ไม่กลัวว่าคนในร้านจะหมดกะจิตกะใจทำงานหรือ?”
ลู่เซวียนก้มหน้าจัดสมุนไพรวิญญาณ ไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตาขึ้น “วางใจเถอะ เจ้ามีดีแค่หลอกหวงเสี่ยวชีที่ไม่เคยเห็นโลกกว้างเท่านั้นแหละ”
มุมปากจินหลิงเอ๋อร์กระตุก กำลังจะโต้กลับ
ลู่เซวียนคล้ายเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ จึงชี้ไปยังสมุนไพรวิญญาณบนเคาน์เตอร์ “ในเมื่อเจ้าว่างนัก ก็แยกสมุนไพรวิญญาณที่ต้องใช้ปรุงเม็ดยาสามชนิดนี้ ได้แก่ ยาฟื้นวิญญาณ ยาบ่มพลังวิญญาณ และยาคืนฤทธิ์ ออกมาให้ข้าที อีกเดี๋ยวจะได้ใช้”
จินหลิงเอ๋อร์กัดฟัน ก่อนเริ่มคัดสมุนไพรวิญญาณทีละต้น
ลู่เซวียนหยิบสัญญาณสื่อสารออกมา ส่งข้อความให้หวงไท่และเฉินไป๋คนละข้อความ
ไม่นานนัก หวงไท่ก็มาถึงเป็นคนแรก
พอเข้าประตูมา เขาก็ทักทายลู่เซวียน “ท่านเจ้าร้านลู่ ส่งสัญญาณมาบอกให้เติมสินค้าเข้าคลังหรือ? สมุนไพรวิญญาณของข้ากำลังจะหมดพอดี”
จากนั้นเขาก็หยิบขวดหยกเก้าใบวางลงบนเคาน์เตอร์ “ยาฟื้นวิญญาณเก้าสิบเม็ด ท่านลองตรวจดู”
ลู่เซวียนหยิบขวดหนึ่งขึ้นมา เทเม็ดยาออกมาหนึ่งเม็ดแล้วตรวจดู เม็ดยากลมมนอวบอิ่ม “ไม่เลว คุณภาพดีกว่าคราวก่อนเสียอีก”
เขาวางเม็ดยาลง “ล็อตนี้ข้ารับไว้แล้ว เจ้าก็เอาสมุนไพรวิญญาณกลับไปด้วยเลย”
ขณะพูด เขาชี้ไปยังสมุนไพรวิญญาณที่จินหลิงเอ๋อร์เพิ่งจัดแยกเสร็จ “สมุนไพรวิญญาณตามตำรับยาฟื้นวิญญาณที่รับซื้อมาเมื่อเร็ว ๆ นี้อยู่ตรงนี้ทั้งหมด เจ้าดูสิว่าพอหรือไม่”