จินหลิงเอ๋อร์อ่านซ้ำสองรอบก่อนเงยหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง “ผ่าฟัดหนึ่งครั้ง? หมายความว่าอย่างไร? จะผ่าใครสักคนหรือ?”
“เรื่องนี้เจ้าไม่เข้าใจหรอก”
หวงเสี่ยวชีขยับเข้ามาใกล้ ทำท่าราวกับตนเข้าใจดี “ท่านเจ้าร้านลู่หมายให้ผู้บำเพ็ญจรผ่ากันเองสินะ? ใครผ่าชนะก็ซื้ออาวุธวิญญาณได้ในราคาลด!”
“พวกเจ้าหุบปากทั้งคู่!”
ลู่เซวียนกุมขมับ “ในหัวของพวกเจ้าคิดเรื่องอะไรกันอยู่? ข้ากำลังทำการตลาดอย่างจริงจัง!”
“ดูให้ดี”
เขาก้มหน้าลงเขียนต่อ แจกแจงกฎทั้งหมดออกมาเป็นข้อ ๆ
ลู่เซวียนวางพู่กันลงหลังเขียนเสร็จ แล้วค่อยอธิบาย “กฎง่ายมาก ถูกใจอาวุธวิญญาณชิ้นไหน ก็หาคนมาช่วยผ่าราคา คนหนึ่งผ่าฟัดหนึ่งครั้ง ผ่าทีไรก็เลือดเนื้อทั้งนั้น”
“กิจกรรมนี้มีเงื่อนไขเข้าร่วมต่ำกว่าคุ้มกลุ่ม ไม่จำเป็นต้องชวนคนมาคุ้มกลุ่ม แค่ชวนคนมาช่วยผ่าราคาให้ตัวเองก็พอ”
“ภายในหนึ่งวัน ถ้าชวนมาได้สามคน ลดหนึ่งส่วนสิบ!”
“ชวนมาได้ห้าคน ลดสองส่วนสิบ!”
“ชวนมาได้สิบคน ลดเหลือเจ็ดส่วนครึ่ง!”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “สหายที่เข้าร่วมผ่าราคาก็ไม่ได้ช่วยเปล่า ๆ ผ่าเสร็จแล้วรับบัตรแทนเงินไปได้หนึ่งใบ ใช้ได้เมื่อซื้อสินค้าอะไรก็ได้ในร้านยวี่เป่าไจครบสิบหินวิญญาณ รับส่วนลดหนึ่งส่วนสิบ”
จินหลิงเอ๋อร์อดแทรกขึ้นมาไม่ได้ “บัตร...บัตรอะไรนะ?”
นางขมวดคิ้วจนเป็นปม ทั้งสงสัยทั้งประหลาดใจ
“ก็ของสิ่งนี้ไง!”
ลู่เซวียนควักบัตรสีทองอร่ามใบหนึ่งออกจากถุงเก็บของ แล้วตบลงบนเคาน์เตอร์
บัตรใบนั้นไม่ใหญ่ ขนาดประมาณฝ่ามือ
ด้านหน้าประทับลายน้ำตัวอักษรสามคำว่า “ร้านยวี่เป่าไจ”