หยุนหวั่นเอ๋อร์ทำท่าทีเล็ก ๆ นั้นเสร็จ ก็ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
นางหันไปคล้องแขนท่านหลิวไว้ แล้วเอ่ยเสียงเบาสบายว่า “ไปกันเถอะ ท่านหลิว”
สายตาของลู่เซวียนไล่ตามมือของนางที่กวาดผ่านเคาน์เตอร์ ก่อนจะสังเกตเห็นบางอย่างเข้าโดยบังเอิญ
เมื่อครู่หยุนหวั่นเอ๋อร์เดินเข้าร้านมาก็วางพัดฉาบทองลงบนเคาน์เตอร์พอดี บดทับด้ามดาบหลอมแสงเมฆชาดเล่มนั้นอยู่
ถ้าไม่คิดให้ละเอียด ก็เหมือนแค่วางลงไปตามสะดวก
แต่หากคิดให้ดี ตอนหยุนหวั่นเอ๋อร์เลือกชุดคลุมวิญญาณ ท่านหลิวที่ยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ดูเหมือนจะเหลือบมองดาบหลอมแสงเมฆชาดเล่มนั้นหลายครั้ง
ใจของลู่เซวียนพลันกระจ่างขึ้นมา
ผู้หญิงคนนี้จะมาแค่ซื้อชุดคลุมวิญญาณได้อย่างไร
นางเข้าร้านมาก็ใช้ชุดคลุมวิญญาณล่อท่านหลิวเข้ามาก่อน จากนั้นจงใจวางพัดทับกระบี่บิน คำนวณไว้แล้วว่าท่านหลิวที่ยืนรออยู่จะต้องถูกกระบี่บินที่โผล่ออกมาครึ่งเล่มดึงดูดสายตาแน่นอน
กระบี่บินคุณภาพเช่นนี้วางอยู่ตรงหน้า เป็นบุรุษคนไหนก็อดมองซ้ำอีกสองสามครั้งไม่ได้
พอท่านหลิวเริ่มใจคัน นางก็แค่ไม่ต้องพูดอะไร รอให้เจ้าของร้านอย่างเขาช่วยผลักดันต่อเอง
ตั้งแต่ต้นจนจบ ทุกย่างก้าวล้วนถูกนางคำนวณไว้แล้ว
แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังถูกนางนับรวมไว้ในแผน กลายเป็นเครื่องมือไปเสียได้
ลู่เซวียนแค่นเสียงในใจ
ผู้หญิงคนนี้เก่งจริง ๆ ฝีมือไม่ด้อยไปกว่าหูเหนียงเหนียงเลย แถมยังใจเย็นกว่าเสียอีก
หูเหนียงเหนียงยั่วยวนอย่างเปิดเผย ส่วนนางวางแผนอย่างลับ ๆ
แต่ก็นะ...
เดิมทีเขาก็ทำการค้าอยู่แล้ว