หนีเซวียนพาซือถูเฉิงกับน้องสาวทั้งสองขึ้นรถม้าเข้าวัง นางเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอยู่สองสามคำ ครั้นเห็นทั้งสามพยักหน้าอย่างว่าง่ายก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ไม่ต้องพูดถึงซือถูเฉิง แม้อายุยังน้อย แต่กลับไม่มีความซุกซนอย่างเด็กวัยเดียวกัน ทั้งยังรู้ความและเชื่อฟังหนีเซวียนเป็นอย่างดี
ซือถูเสวี่ยเป็นบุตรของหลี่อี๋เหนียง จึงมีนิสัยนอบน้อมและระมัดระวังเช่นเดียวกับมารดา เมื่อได้ยินคำกำชับของหนีเซวียน นางก็รับคำอย่างเรียบร้อย
แม้แต่ซือถูเยว่ซึ่งเป็นบุตรสาวของเฟิงอี๋เหนียงก็ยังมีนิสัยสงบเสงี่ยม นางพยักหน้าตามอย่างว่าง่ายเช่นกัน
ไม่นานพวกนางก็มาถึงวัง เข้าไปในตำหนักเฉาหวาและทำความเคารพกันเรียบร้อยแล้ว ซือถูจิ้งก็ไม่ได้หาเรื่องจากธรรมเนียมพิธีการอีก นางยิ้มไม่ถึงดวงตาพลางก้าวเข้ามาประคองหนีเซวียน
“ฮูหยินไยต้องมากพิธีถึงเพียงนี้ ทำตัวห่างเหินกันเสียได้ ทำเอาข้าลำบากใจนัก”
“เหนียงเหนียงไม่ต้องลำบากใจหรอกเจ้าค่ะ สูงต่ำย่อมต่างกัน ทำเช่นนี้ก็สมควรแล้ว”
สีหน้าของหนีเซวียนยังคงสงบนิ่ง มุมปากประดับรอยยิ้มตามมารยาท
ทว่าซือถูจิ้งกลับรู้สึกไม่พอใจ สิ่งที่นางเกลียดที่สุดก็คือสีหน้าที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่าย และอีกอย่าง... สือหนีเซวียนดูงดงามขึ้นอีกแล้ว
ทุกคนต่างพูดว่าสือหนีเซวียนหน้าตาคล้ายมารดา จึงโชคดีได้แต่งเข้าจวนไท่ซือและได้รับความโปรดปรานจากบิดาของนาง
แต่ซือถูจิ้งรู้ดีว่าไม่ใช่เช่นนั้น ตอนสือหนีเซวียนเพิ่งแต่งเข้าจวน นางดูคล้ายมารดาอยู่มากจริง ๆ
ทว่าหลังจากให้กำเนิดซือถูเฉิง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอายุมากขึ้นหรือไม่ นางกลับยิ่งดูคล้ายมารดาน้อยลงทุกที