“ญาณ? ญาณคือสิ่งใด? เหตุใดข้าจึงไม่มีญาณ?”
เมื่อเห็นซูมู่อวิ๋นหายลับไปแล้ว สวีหยางก็นั่งขัดสมาธิลง เขาอยากลองดูว่าตนมีญาณหรือไม่!
สวีหยางหลับตานั่งขัดสมาธิ ไม่นานก็เข้าสู่สมาธิ
“ญาณ? ญาณคือสิ่งใด?”
สวีหยางพึมพำกับตนเอง พลางค้นหาว่าร่างกายของตนมีความเปลี่ยนแปลงอื่นใดที่ยังไม่พบอีกหรือไม่!
“หืม? เหตุใดข้าจึงมองเห็นไหลฝูได้?”
สวีหยางที่หลับตาอยู่ จู่ ๆ ก็เห็นไหลฝูหมอบอยู่ข้างกาย
ขณะนี้ไหลฝูกำลังแลบลิ้น ส่ายหาง มองมาทางเขา…
“นี่มัน…เกิดอะไรขึ้น? ทั้งที่ข้าหลับตาอยู่แท้ ๆ”
สวีหยางลืมตาขึ้น มองไหลฝูอย่างไม่อยากเชื่อ ทว่าไหลฝูก็ยังคงหมอบนิ่งอยู่ที่เดิม แลบลิ้นส่ายหางไม่เปลี่ยนแปลง!
“ฮ่า ๆ ข้ารู้แล้ว นี่ก็คือญาณ ญาณทำให้มองเห็นสิ่งรอบกายได้แม้ไม่ต้องลืมตา!”
สวีหยางคิดอย่างตื่นเต้น ก่อนหลับตาลงอีกครั้ง!
เป็นเช่นนั้นจริง ๆ แม้หลับตา สวีหยางก็ยังสัมผัสถึงไหลฝูได้อย่างชัดเจน กระทั่งมองเห็นมดตัวหนึ่งกำลังไต่ไปมาบนตัวไหลฝูอย่างอิสระ!
“ใช่แล้ว ไม่ผิดแน่ นี่ก็คือญาณ!”
สวีหยางดีใจจนแทบคลั่ง แล้วแผ่ญาณออกไปนอกถ้ำ!
“หืม? เหตุใดจึงมองไม่เห็นด้านนอกถ้ำ? มองเห็นได้แค่ปากถ้ำเท่านั้นหรือ?”
สวีหยางคิดอย่างสงสัย ก่อนลองอีกครั้ง ผลก็ยังเหมือนเดิม เขามองเห็นเพียงหิมะที่ปากถ้ำกำลังละลาย แต่กลับมองไม่เห็นทิวทัศน์ด้านนอกถ้ำ!