(c•̀ω•́)c ฝากไว้ด้วย~
[ยินดีต้อนรับผู้เล่นเข้าสู่เกมชีวิตที่สาม เวอร์ชันทดลองเล่นก่อนเปิดตัว สัมผัสชีวิตที่สามของคุณ]
[ตรวจพบว่าผู้เล่นยังไม่บรรลุนิติภาวะ เปิดโหมดป้องกันผู้เยาว์แล้ว]
[โปรดตั้งชื่อผู้เล่น]
[ตรวจพบชื่อผู้เล่น อู๋ซั่วเว่ย ได้เปลี่ยนชื่อตัวละครให้แล้ว ตามนามสกุลได้กำหนดบทบาทผู้เล่นให้ เรียบร้อย บัตรประจำตัวตัวละครสร้างเสร็จ]
[กำลังโหลดเกม ขอให้ผู้เล่นเล่นให้สนุก]
[เกมชีวิตที่สามยินดีต้อนรับคุณ ที่นี่คือโลกเปิด คุณสามารถเลือกใช้ชีวิตแบบใดก็ได้ที่คุณต้องการ]
[หมายเหตุ: เกมนี้เป็นเกมจำลองชีวิต เมื่อผู้เล่นไม่ออนไลน์ จะให้ระบบดูแลแทนหรือไม่?]
[ใช่/ไม่ใช่]
[ยินดีต้อนรับผู้เล่นอู๋ซั่วเว่ยเข้าสู่เกม]
อู๋ซานเฉิงยืนอยู่หน้าคลังสินค้าทรุดโทรม จ้องมองเด็กสาวที่ดูท่าทางสบายใจมากตรงหน้าอย่างเงียบๆ
ข้างกายคือพานจื่อและพี่ชายคนรองที่เพิ่งลงจากรถ
อู๋เอ้อไป๋สวมชุดสูทยืนอยู่ที่ประตูรถ ด้านหลังคือกลุ่มคนใส่ชุดดำมากมายที่ลงจากรถสีดำ
เขาหรี่ตามองอู๋ซานเฉิง: "นี่ คือเด็กที่แกบอกว่าถูกลักพาตัวงั้นเหรอ?"
นี่มันเด็กถูกลักพาตัว หรือเด็กออกไปลักพาตัวคนอื่นกันแน่?
อู๋ซานเฉิงยืนเงียบไม่พูดอะไร แต่พานจื่อที่อยู่ข้างๆ กลับไอเบาๆ ช่วยอธิบาย: "ท่านสองครับ เรื่องมันแบบนี้ ตอนที่เด็กคนนี้เพิ่งมาถึงไม่ใช่แบบนี้ เป็นเด็กเก็บตัว... ครับ?"
ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกไม่มั่นใจ พานจื่อเกาหัว ไม่ค่อยแน่ใจว่าเมื่อก่อนตอนอยู่ที่ร้านของคุณสาม เด็กคนนี้ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย
อยู่ด้วยกันมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว เด็กคนนี้ไม่พูดสักคำ กินข้าวกินน้ำยังต้องมีคนคอยเตือน ไม่เหมือนตอนนี้เลย...
ในคลังสินค้าที่มืดสลัว เด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งใส่กางเกงเอี๊ยด กำลังนั่งอย่างทระนงบนร่างของชายฉกรรจ์ที่หมดสติหลายคน
มือถือเล่นเกมกดๆ มือถือแสงไฟจากหน้าจอส่องกระทบใบหน้าเด็ก ดูน่าขนลุกมาก
และที่สำคัญ ฟังเสียงแล้วเหมือนกำลังเล่นเกมอยู่ เด็กน้อยยังฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์อีกด้วย
นี่มันเด็กที่ถูกลักพาตัวที่ไหนกัน แค่ดูท่าทางก็เหมือนคุณหนูใหญ่ของหัวหน้าแก๊งค์มาเฟียเลย
พานจื่อแอบเหลือบมองปฏิกิริยาของสองนายท่านตระกูลอู๋ข้างกาย
ท่านสองดูเหมือนมาดูเรื่องสนุกเป็นหลัก ส่วนท่านสามสีหน้าเฉยเมย ไม่รู้ว่าโกรธหรือไม่โกรธ
เขาลองเดินไปข้างหน้าสองก้าว เห็นสองนายท่านไม่มีปฏิกิริยาอะไร จึงเอ่ยปาก: "แค่ก ๆ"
ไม่ได้เป็นเพราะเขาไม่อยากเรียกเด็กคนนี้นะ แต่เขาไม่รู้จักชื่อของเด็กคนนี้ และคุณลุงคนที่สองก็อยู่ด้วย
เขาจะเรียกเหมือนเมื่อก่อนว่า 'เด็กคนนั้น' ได้ยังไง?
เสียงไอของเขาทำให้เด็กหญิงสนใจ
เธอหันข้างมามอง ดวงตาสีน้ำตาลแดงเต็มไปด้วยความไม่รู้จักของคนเหล่านี้ และความรำคาญที่จอภารกิจถูกขัดจังหวะ
"ทำไม? พวกคุณเป็นใคร?"
อู๋ซานเฉิงหรี่ตามอง สังเกตว่าเด็กคนนี้ผิดปกติอย่างชัดเจน จึงเอ่ยปาก: "ฉันเป็นพ่อแก"
อู๋ซั่วเว่ยได้ยินดังนั้นก็รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
เฮ้ย! NPC ปากนี้นี่มันเสียจริง!
เธอเอามือหนึ่งเท้าเอว อีกมือหนึ่งชี้ไปที่อู๋ซานเฉิงแล้วเปิดไมค์อย่างดุเดือด: "แกเป็นพ่อฉัน? ฉันยังเป็นแม่แกเลย! มาหาผลประโยชน์ใส่ใครหา!"
"ดูหน้าก็รู้ว่าแกเป็นใคร? หนวดเครารกรุงรัง เป็นคนวัยกลางคนซอมซ่อทั้งตัว ยังจะมาเป็นพ่อฉันอีก!"
คิดดูสิ เธออู๋ซั่วเว่ยครองบัลลังก์สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าสหพันธ์หมายเลข 2648 มานานถึงสี่ปี จะให้ไอ้คนแบบนี้มาหาผลประโยชน์ใส่ได้ยังไง?
คำพูดของเด็กทำให้อู๋เอ้อไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย
แต่ยังไงเขาก็ไม่รู้เรื่องหลายอย่างมากนัก เลยได้แต่หลับตาลงครึ่งหนึ่งไม่พูดอะไร แค่ถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างเงียบๆ เพื่อให้พื้นที่อู๋ซานเฉิงน้องชายได้แสดงฝีมือ
ก่อนมาที่นี่เขาส่งคนไปสืบมาแล้ว ช่วงนี้ฝั่งน้องสามมีเด็กเพิ่มขึ้นมาอย่างกะทันหันจริงๆ แต่เด็กคนนั้นปรากฏตัวอย่างกะทันหันเกินไป แถมยังเป็นโรคออทิสติก ไม่สื่อสารกับใคร ไม่พูดกับใคร เขาเลยไม่ได้สนใจติดตามต่อ
ใครจะคิดว่าวันนี้จู่ๆ ก็ได้รับข่าวว่า มีคนฉวยจังหวะที่อู๋ซานเฉิงพาคนออกไปสำรวจเส้นทาง ลักพาตัวเด็กไป
วิเคราะห์จากรูปที่คนร้ายส่งมาให้ เด็กอยู่ในพื้นที่ของเขา เขาถึงได้พาคนออกมา
ใครจะคิดล่ะ
เจอกันครั้งแรกแค่ประโยคเดียว ก็ทำให้ถูกสวนกลับอย่างดุเดือด
อู๋เอ้อไป๋มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ที่แท้เด็กคนนี้ก็มีนิสัยเฉพาะตัวดีนะ เหมือนตอนที่สามยังเด็ก ไม่ยอมเสียเปรียบใคร
อู๋ซานเฉิงสูดหายใจลึกๆ ความคิดพลุ่งพล่านอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้ากลับมาเรียบเฉยอีกครั้ง
เขาพูดเสียงต่ำๆ ประโยคหนึ่ง
พานจื่อไม่ได้ยินชัด มองไปที่อู๋ซานเฉิงอย่างงงงวย แต่คนที่อยู่ใกล้เขาที่สุดอย่างอู๋เอ้อไป๋กลับได้ยินเสียงพึมพำเบาๆ ของเขา: "อย่าบอกนะว่าเป็นโรคบุคลิกภาพแตกแยก?"
หยิบกระดาษพับแผ่นหนึ่งออกมาจากเสื้อผ้า อู๋ซานเฉิงเดินไปทางอู๋ซั่วเว่ยด้วยฝีเท้าที่หนักหน่วง
ยืนหยุดในตำแหน่งที่ห่างจากเธอสองก้าว ยื่นกระดาษในมือที่สะบัดออกให้อู๋ซั่วเว่ย: "ดูให้ดีๆ พ่อ ฉัน เป็น พ่อแท้ๆ ของแก"
อู๋ซั่วเว่ยเหลือบมองเขาอย่างระแวง ยกมือรับกระดาษมา จากนั้นท่าทางก็ค่อยๆ ลดความดุร้ายลง
โอ้ ที่แท้ก็เป็นบทบาทพ่อของตัวละครจริงๆ ด้วย
แต่การตรวจสอบตัวตนนี่พกติดตัวไปได้ด้วยเหรอ?
เป็นไอเทมสำหรับให้ผู้เล่นได้พบพ่อแม่โดยเฉพาะงั้นเหรอ?
คิดแล้ว เธอไม่มีความทรงจำก่อนหน้านี้ของตัวละครนี้ เลยยื่นมือเล็กๆ ออกมา แล้วเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น: "แกบอกว่าแกเป็นพ่อฉัน งั้นก็ได้ ฉันเรียกแกว่าพ่อ แล้วแกจะให้เงินฉันเท่าไหร่?"
พูดจบเธอก็บ่นพึมพำกับตัวเองประโยคหนึ่งที่ไม่มีใครได้ยิน: "คนนี้พูดเป็นช่วงๆ อย่าบอกนะว่าเป็นคนปากแข็ง"
มุมปากของอู๋เอ้อไป๋ยกขึ้นกว้างขึ้นเรื่อยๆ สมแล้ว เด็กคนนี้น่าสนใจจริงๆ
จริงๆ แล้วเด็กคนนี้หน้านี้เหมือนคนตระกูลอู๋พวกเรามาก โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นเหมือนกับอู๋ซานเฉิงราวกับพิมพ์เดียวกัน แต่ว่ารูปหน้านั้นไม่เหมือนกับอู๋ซานเฉิงเท่าไหร่
แค่ดูปราณีตกว่า และสวยกว่า
อู๋ซานเฉิงสูดหายใจลึกๆ ฝืนเปลี่ยนเรื่อง: "แกลงมาก่อน ให้คนอื่นจัดการพวกมัน"
ยืนอยู่บนตัวคนอื่น ยังดีที่แกตัวเล็กเท่านี้ ถึงจะยืนได้มั่นคง
อู๋ซั่วเว่ยมองดูภารกิจในหน้าจอภารกิจ พยักหน้าอย่างช้าๆ โอเค ให้หน้าพ่อบุญธรรมคนนี้สักหน่อยก็ได้
[ภารกิจที่หนึ่ง ทำความเข้าใจความสัมพันธ์ทางสายเลือดและตัวตนของตัวเอง]
[หมายเหตุภารกิจที่หนึ่ง: ผู้เล่นที่เพิ่งเข้าสู่เกมคงยังไม่เข้าใจตัวตนของตัวเองใช่ไหม? ไม่เป็นไร เรามาทำความเข้าใจกันสักหน่อยก็เข้าใจแล้ว]
[ยินดีด้วยผู้เล่นพบความสัมพันธ์ทางสายเลือด*1: อู๋ซานเฉิง—ความสัมพันธ์—พ่อ]
อู๋ซั่วเว่ยกะพริบตา โอ้โห ที่แท้ก็เป็นพ่อแท้ๆ จริงๆ ด้วย
พอเห็นดังนั้นพานจื่อก็รีบเรียกพวกน้องๆ ที่ตามมาข้างหลังจัดการมัดคนพวกนั้นแล้วพาตัวไป กล้าดียังไงมาลงมือกับลูกของคุณสามในพื้นที่ของคุณสาม
เขามองว่าพวกนี้อยู่กันจนพอแล้ว!
อู๋ซานเฉิงปรับน้ำเสียงของตัวเอง มองลงมาจากที่สูงมาที่อู๋ซั่วเว่ย: "คนพวกนี้แกจัดการเองเหรอ?"
พูดไปพลางเขาก็สังเกตสีหน้าและแววตาของเด็กคนนี้ไปด้วย เมื่อเทียบกับตอนที่เจอกันครั้งแรก เด็กคนนี้ดูปกติขึ้นมาก
ต้องรู้ไว้ว่าเด็กคนนี้ตอนอยู่ที่บ้านเขา เกือบอดตายอยู่แล้ว
เมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อน แม่ของเด็กคนนี้เอาเธอไปวางไว้หน้าร้านโบราณวัตถุแห่งหนึ่งของอู๋ซานเฉิง ทิ้งจดหมายไว้แล้วก็จากไป
ยังดีที่มีพี่สาวปากใบ้ที่มาช่วยเย็บแผลให้ลูกน้องที่ไม่สะดวกไปโรงพยาบาล เห็นเข้า เลยพาเด็กที่ยืนอยู่หน้าประตูมาทั้งวันเข้าไปในร้าน