"รั่วหาน ในกรุ๊ปส่งประกาศหน่อย" เจียงเวิ่นอวี๋ก้มลงตรวจสายคล้องกล้องที่ห้อยคออยู่ "แท่งไฟเชียร์ทั้งหมด ห้ามเปิดเด็ดขาดตอนห้ากลุ่มแรกแสดง ต้องรอจนกว่าฉินฟานจะขึ้นเวทีเท่านั้น"
"เข้าใจแล้ว!" นิ้วของติ้งรั่วหานพิมพ์บนหน้าจอมือถืออย่างรวดเร็ว
เสียงประกาศจากลำโพงให้เข้าชม ที่ประตูตรวจตั๋วผู้คนแน่นขนัด เบียดกันเป็นเจ้าก้อนเต้าฮวย
เจียงเวิ่นอวี๋สูดหายใจลึก กดปีกหมวกเบสบอลให้ต่ำลง แล้วเดินตามท้ายฝูงชน
บนบัตรในมือเขียนว่าแถวกลางโซนในสนาม
ตำแหน่งสุดยอดที่ระบบหามาให้ ปัญหาเดียวคือ ที่นั่งนี้ถูกล้อมรอบด้วยโซนแกนกลางที่สุด ช่องทางเดินถูกเบียดจนแทบขยับไม่ได้
"อย่าดันสิอย่าดัน!" ข้างหน้ามีคนตะโกนสุดเสียง
สาวที่มัดผมสองแถวหันกลับมา เตรียมจะระเบิดอารมณ์ แต่สายตาไปสะดุดกับปีกหมวกของเจียงเวิ่นอวี๋ ก็ชะงักไปครึ่งวินาที
"พี่โจว?" สาวคนนั้นเอามือปิดปาก อุทานออกมา "ใช่พี่โจวแห่งฟานสิงเหวยโจว!"
เสียงนั้นทำให้ฝูงชนแตกฮือ คิวที่เคยเบียดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก กลับมีรอยแยกผ่ากลางออกมาได้จริง ๆ
"พี่โจวเดินก่อนเลยค่ะ!"
"อย่าเบียดผู้ใหญ่เด็ดขาด!"
สาวสองคนที่ถือพัดเชียร์ของลั่วฉีฟาน อาสายื่นแขนกั้นจากสองข้าง กว่าจะปั้นช่องว่างเล็ก ๆ ในฝูงชนที่แน่นเอี๊ยดได้
"มา ๆ ๆ หลีกทางให้พี่โจวหน่อย!"
"คนข้างหน้าที่เหยียบเท้าอยู่ ถอยไปทางซ้ายหน่อย!"
แฟนคลับที่มาชมของฉินฟานหลายคนก็ร่วมทีมบุกเบิกทางด้วย
เจียงเวิ่นอวี๋รู้สึกเขิน ๆ กับสถานการณ์แบบนี้ พอเดินตามช่องทางที่แฟน ๆ ช่วยกันถางไว้ ก็ลากสังขารมาถึงที่นั่งกลางสุดได้อย่างราบรื่น
"ขอบใจนะ" เจียงเวิ่นอวี๋โบกมือให้แฟนคลับที่ช่วยเปิดทาง