กลุ่มสาวกแฟนคลับที่ไปกินหม้อไฟกัน พูดคุยหัวเราะกันไปตามสายลมยามค่ำคืน
มือที่ถือชานมร้อนที่ฉินฟานซื้อให้ อุณหภูมิจากตัวแก้วส่งผ่านมาถึงฝ่ามือไม่ขาดสาย ช่วยสลายความหนาวเย็นจากลานจัตุรัสไปได้หมด
“พูดจริงนะ ฉันยังเหมือนอยู่ในความฝันเลย” สาวคนหนึ่งดูดชานมเข้าไปหนึ่งอึก ความอุ่นหวานไหลลงคอ “ลูกเรานี่ประหยัดขนาดนี้ ยังจำได้ว่าจะซื้อชานมให้พวกเรา”
“ใช่ พี่โจวก็เหมือนกัน ควักเงินจองร้านหม้อไฟทั้งร้าน แถมยังมีรถรับส่ง นี่มันการซัพพอร์ตระดับเทพอะไรกันเนี่ย”
“วันนี้ฉันได้เห็นแล้วว่าอะไรคือความจัดเต็มขั้นสุด”
“เมื่อกี้ฉันเดินผ่านจุดรอรถ เห็นแฟนคลับของลั่วฉีฟาน หน้าซีดเป็นผี มองพวกเราเหมือนมองมนุษย์ต่างดาวเลย”
“อย่าพูดเลย น่าสงสารอยู่นะ แต่…แบบว่ามันก็ฟินอยู่นะเนี่ย”
“ฮ่าๆๆ คนแบบเธอนี่!”
เดินสิบนาทีก็ถึงโดยไว
พนักงานหน้าร้านหม้อไฟรออยู่แล้ว พอเห็นแท่งไฟเชียร์สีฟ้าขาวที่เป็นเอกลักษณ์ในมือพวกเธอ ก็รีบเดินต้อนรับอย่างอบอุ่นทันที
“สาวๆ กลุ่มฟานสิงใช่ไหมคะ เชิญทางนี้ค่ะ ชั้นสองเตรียมไว้ให้แล้ว”
ขึ้นไปชั้นสอง ทุกคนถึงกับพูดไม่ออกกับภาพที่เห็น
ทั้งชั้น มีโต๊ะหลายสิบตัว แต่กลับไม่มีใครเลย มีเพียงโต๊ะใหญ่หลายตัวที่กลางห้องถูกจัดรวมกัน และเตรียมน้ำซุปกับชุดช้อนส้อมไว้แล้ว
กลิ่นหอมเข้มข้นของหม้อไฟมันเนยลอยฟุ้งไปทั่ว อดที่จะลืมความหนาวเย็นในยามค่ำคืนได้ในทันที
“ให้ตาย…จัดเต็มทั้งร้านจริงๆ ด้วย…” ติ้งรั่วหานพึมพำ