ห้องพักในโรงแรม
ฉินฟานเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมยังเปียกน้ำหยดอยู่ เขาสวมเสื้อยืดสีขาวธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง เดินเท้าเปล่าไปนั่งที่ขอบเตียง
การเต้นร้องที่หนักหน่วงและความตึงเครียดตลอดทั้งวัน ทำให้ตอนนี้เขารู้สึกเหนื่อยล้าประดังเข้ามา
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดเวยปั๋วตามความเคยชิน อยากดูว่าคนดังแฟนๆ มีความเห็นอย่างไรกับเวทีวันนี้
แทบจะในวินาทีที่เปิด โพสต์ที่แขวนอยู่อันดับหนึ่งบนเทรนด์ก็พุ่งชนเข้าสายตาของเขา
#สาวแฟนไซต์ของฟานสิงหนีแล้ว#
ตัวอักษรคำว่า “ปัง” ที่คมกริบอยู่ด้านหลังนั้น ทำให้ม่านตาของเขาหดเล็กน้อย
เขากดเข้าไป
บทความด่าทอและการเยาะเย้ยถาโถมเข้าสู่หน้าจอ
[ขำตายเลย พูดกันหนำว่าหน้าตาเทพปีศาจ สุดท้ายเป็นของเก๊ แถมทำให้คุณแม่ผู้ให้ทุนโกรธหนีไปอีก]
[ทุ่มเงินแฟนซัพพอร์ตไปเป็นล้าน แค่รูปกลับแทบไม่ยอมลง เห็นได้ชัดว่าซีนบนเวทีแย่แค่ไหน]
[บอกแล้วไงว่าเด็กฝึกหัดส่วนตัวไม่มีพื้นฐานวาสนา อาศัยสาวแฟนไซต์ทุ่มเงินโปรโมตล้วนๆ ตอนนี้คุณแม่ผู้ให้ทุนหนีไปแล้ว ดูสิว่ามันจะดิ้นได้อีกกี่วัน]
ฉินฟานนิ่งเฉยไร้สีหน้า นิ้วเลื่อนหน้าจอ แสงเย็นๆ ของจอโทรศัพท์ทอดลงบนใบหน้าขาวซีดเกินปกติของเขา อ่านอารมณ์ไม่ออก
เขาเห็นข้อความคาดเดาของแฟนๆ ในบอร์ด
[ในสายตาสาวแฟนไซต์ของซูเปอร์สตาร์ อาจจะไม่เห็นระดับแบบนี้อยู่ในสายตาเลยก็ได้]
นิ้วของเขาหยุดอยู่ที่ประโยคนั้น
แสงจากหน้าจอสว่างวาบแล้วดับลงในดวงตาสีดำสนิทของเขา
อย่างนั้นเหรอ
เป็นเพราะเขาทำได้ไม่ดีพอหรือเปล่า
เขาคิดว่าตัวเองทุ่มสุดตัวแล้ว นำเวทีที่ซ้อมนับคืนไม่ถ้วนออกมาโชว์อย่างไม่กั๊ก
บนเวที ตอนที่เขาเห็นทะเลแสงสีฟ้าขาวที่ส่องสว่างเพื่อเขา หัวใจแทบจะทะลุออกมาจากอก
เขาคิดว่า เขาจะต้องไม่ทำให้ความคาดหวังนี้ต้องผิดหวัง