เหล่าความกังวลและเสียงวิพากษ์วิจารณ์บนโลกออนไลน์เกี่ยวกับเวทีรอบแสดงครั้งแรก ติ้งรั่วหานและหวังฉินก็ได้เห็นกันแล้ว
ทั้งคู่นั่งอยู่ในห้องของตัวเอง มือถืออยู่ในมือ พิมพ์คุยกันอย่างใจจดใจจ่อในกลุ่มไลน์เล็ก ๆ
[ติ๊งต่องติ๊งต่อง: ชินชิน อีกสิบนาทีการประเมินระดับรอบแรกจะฉายแล้ว ฉันตื่นเต้นจนฝ่ามือเปียกไปหมด]
ติ้งรั่วหานกัดเล็บ กดหน้าจอมือถือจนสว่างแล้วก็ดับ ๆ
[ติ๊งต่องติ๊งต่อง: คนในบอร์ดพูดจาไม่เข้าหูเลย ทั้งหมดสาปแช่งให้ฉินฟานตกต่ำ บอกว่าถ้าเขาทำเวทีได้แย่ เจ๊โจวคนแรกที่จะเลิกเป็นแฟนคลับเลย]
[แม่มะเจียง: อย่าไปดูพวกนั้นเลย ล้วนแต่เป็นพวกกินไม่ได้แล้วบอกเปรี้ยว เจ๊โจวเป็นใคร? คนที่เธอมองไว้จะแย่ได้ยังไง? เราต้องมั่นใจในสายตาของเจ๊โจว และต้องมั่นใจในตัวฉินฟานด้วย!]
หวังฉินพูดแบบนั้น แต่นิ้วที่กดรีเฟรชหน้าหนังไม่หยุดของเธอก็เผยความตื่นเต้นออกมา
จริง ๆ แล้ว นับจากที่เริ่มเป็นแฟนคลับฉินฟาน ความสุขและความมั่นใจของพวกเธอแทบจะมาจากการมีอยู่ราวกับเทพเจ้าของ[ฟานสิงเหวยโจว]ทั้งหมด
ส่วนตัวฉินฟานเอง นอกจากรูปเทพที่สวยจนคนตะลึงไม่กี่รูปนั้น ก็ยังคงเป็นเหมือนกระดาษเปล่าในสายตาสาธารณชน
[ติ๊งต่องติ๊งต่อง: มาแล้วมาแล้ว! เริ่มแล้ว!]
พร้อมกับเสียงอุทานของติ้งรั่วหาน วิดีโอก็เริ่มฉายในที่สุด
เพลงเปิดที่คุ้นหูดังขึ้น เด็กฝึกหัดหนึ่งร้อยคนสวมชุดยูนิฟอร์มปรากฏตัวทีละคน
ติ้งรั่วหานและหวังฉินเบิกตากว้าง เหมือนกำลังเล่นเกมหาจุดแตกต่าง ค้นหาตัวฉินฟานอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางฝูงชน
"เห็นแล้ว!" ติ้งรั่วหานแทบจะซบหน้าลงไปที่หน้าจอ "แถวหลังสุด มุมขวาสุด! กล้องแค่ส่ายผ่านไปแป๊บเดียวเอง!"