[ตู้ขายความมหัศจรรย์: เอ่อ...พี่โจว อยู่ไหม? ขอรบกวนหน่อยนะ...]
ผ่านไปพักใหญ่ ฝั่งตรงข้ามถึงได้ตอบกลับมาเป็นเครื่องหมายคำถามสั้น ๆ กระชับ
[ฟานสิงเหวยโจว: ?]
[ตู้ขายความมหัศจรรย์: คือแบบนี้! พี่! ชุดของแจกของพี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว!]
[ตู้ขายความมหัศจรรย์: ตอนนี้สาวแฟนไซต์ทั้งวงการแทบบ้าไปหมด ทุกคนถามว่าพี่ไปทำมาจากโรงงานเทพเจ้าไหน ข้อความส่วนตัวแทบท่วมไอดีฉัน!]
[ตู้ขายความมหัศจรรย์: เพราะงั้น...ก็เลยอยากหน้าด้านถามหน่อยว่า พี่! พี่ไปหาโรงงานมาจากไหนเนี่ย? โรงงานที่ฉันหาเนี่ยทั้งแพง ทั้งคุณภาพห่วยแตกสุด ๆ! เพื่อนสาวแฟนไซต์ฉันหลายคนอยากรู้มาก!]
หลังจากส่งข้อความออกไป เจียงเวิ่นอวี๋มองข้อความที่ไร้สาระไม่เป็นชิ้นเป็นอันบนหน้าจอ นิ้วเรียวเล็กเคาะแป้นพิมพ์เบา ๆ
เธอย่อมรู้ดีว่าโรงงานสมัยนี้หลอกลวงขนาดไหน ชาติก่อนของเธอจ่ายค่าโง่ให้กับของพรีเมียมคุณภาพห่วยพวกนั้นมามากเท่าไหร่แล้ว
[ฟานสิงเหวยโจว: ฉันเปิดโรงงานให้ของแจกของฉินฟานโดยเฉพาะ ไม่เปิดให้ใคร]
ส่งข้อความออกไป
ฝั่งตรงข้ามเงียบไปนาน
ในตอนที่เจียงเวิ่นอวี๋คิดว่าอีกฝ่ายหลุดสายไปแล้ว ข้อความหนึ่งก็ค่อย ๆ เด้งขึ้นมาอย่างเอาแน่เอานอนไม่ได้
[ตู้ขายความมหัศจรรย์: พี่...นี่...นี่มันคำพูดที่มนุษย์จะพูดออกมาได้เหรอ?]
เจียงเวิ่นอวี๋มองประโยคย้อนถามที่สะเทือนอารมณ์นั้น อารมณ์ดีพลางเปิดคลังสติกเกอร์ของตัวเอง เลือกรูปการ์ตูนน่ารัก ๆ ตัวเล็กสองตัวกำลังจิ้มนิ้วเข้าหากันส่งไปให้
[ฟานสิงเหวยโจว: (จิ้มนิ้ว).jpg]