เรื่องสลากกีฬาเป็นเพียงเรื่องแทรกเล็ก ๆ น้อย ๆ
หลังจากตื่นเต้นอยู่สองวัน สวี่เย่ก็กลับไปใช้ชีวิตซ้ำ ๆ วันแล้ววันเล่า เวลาผ่านไปกว่าครึ่งเดือนอย่างรวดเร็ว สวี่เย่สอบวิชาที่สามเสร็จแล้ว ระหว่างนั้นพาหวังอวี่ซินไปบ้านเฉินชิงชิงสองครั้ง สองครั้งนั้นมีเพียงเธออยู่บ้านคนเดียว
ปลายเดือนกรกฎาคม จางหลานกลับมาจากการไปเรียนรู้แลกเปลี่ยนที่โรงพยาบาลอื่น หวังอวี่ซินก็ต้องกลับบ้านตัวเองเช่นกัน
แต่เด็กคนนี้ก็ซื่อสัตย์ดี ก่อนไปยังพูดกับสวี่เย่อย่างจริงจังว่า "พี่ชิงชิงเป็นผู้หญิงที่ขาดความรู้สึกปลอดภัยมาก พี่สวี่เย่ต้องคอยปกป้องเธอตอนเข้ามหาวิทยาลัยนะ"
สวี่เย่ทั้งขำทั้งอึดอัด ยื่นมือไปหยิกแก้มเล็ก ๆ ของหวังอวี่ซินแล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า "หนูน้อย เธอรู้ด้วยเหรอว่าความรู้สึกปลอดภัยคืออะไร"
"น่ารำคาญจัง" หวังอวี่ซินผลักสวี่เย่ออก แล้วทำเสียงฮึดฮัด เท้าเอวพูดว่า "พี่เลิกหยิกแก้มหนูตลอดเลยได้ไหม"
"เอาล่ะ ๆ ไม่ต้องสอนพี่หรอก รีบกลับไปกับแม่เถอะ เดี๋ยวฟ้าก็จะมืดแล้ว" สวี่เย่เดินไปส่งจางหลานและหวังอวี่ซินที่ชั้นล่างพร้อมจางหง เมื่อมองรถของพวกเขาจากไปแล้ว จางหงก็ถามด้วยสีหน้าแปลกใจว่า "พี่ชิงชิงที่อวี่ซินพูดถึงคือใคร"
สวี่เย่ชะงักไป รีบอธิบายว่า "เพื่อนของผมคนหนึ่ง"
"ตอนมัธยมเธอชอบผู้หญิงที่ชื่อกู้เมิ่งเหยาไม่ใช่เหรอ"