จากมหาวิทยาลัยเดินไป 20 นาทีก็ถึงห้างเป่าหลงกว่างฉ่าง
นี่คือศูนย์การค้าครบวงจรขนาดใหญ่พิเศษ ภายในมีร้านแบรนด์เนมและร้านอาหารแฟรนไชส์มากมาย
หลี่ถงเหวินมาที่แบบนี้เป็นครั้งแรก อำเภอเล็กๆ บ้านนอกของเขาไม่มีห้างแบบนี้ ที่ไกลที่สุดที่เคยไปก็แค่ในเมืองตัวอำเภอ ซึ่งไปก็เพราะแม่ป่วยนอนโรงพยาบาลในเมือง เขาไปเฝ้าไข้เท่านั้น
ภายในห้างสีสันสดใส แสงไฟระยิบระยับ ประดับตกแต่งสร้างบรรยากาศทันสมัยมีชีวิตชีวา ฝูงชนพลุกพล่านคึกคัก สินค้าหลากหลายตระการตาจนทำให้ตาลาย
หลี่ถงเหวินมองไปรอบๆ ทุกอย่างดูแปลกใหม่ แต่หลังจากความแปลกใหม่ ความรู้สึกต่ำต้อยก็ผุดขึ้นมาเอง
ขณะที่จางซิ่นโจว หยางเฟย และสวี่เย่กำลังคุยกันว่าจะกินอะไรดีตอนค่ำ เขากลับก้มหน้านิ่ง ไม่รู้คิดอะไร
"ร้านนี้เป็นไง ปิ้งย่างกับหม้อไฟรวมกัน"
"สวี่เย่ นายว่าไง"
"ยังไงก็ได้"
จางซิ่นโจวตัดสินใจขั้นสุดท้าย "งั้นไปร้านนี้ละกัน"
ทั้งสี่คนเดินไปทางบันไดเลื่อน หลี่ถงเหวินเห็นเพื่อนร่วมห้องสามคนก้าวขึ้นบันไดเลื่อนแล้ว จึงค่อยๆ ก้าวขึ้นอย่างระมัดระวัง แต่เพราะเป็นครั้งแรกที่ใช้บันไดแบบนี้ ท่อนบนของเขาสั่นเล็กน้อย เกือบล้ม
หลี่ถงเหวินกลัวใครเห็นท่าทางเก้กัง จึงรีบทำเป็นปกติ ก้าวยาวสองขั้นขึ้นไปอยู่ข้างๆ สวี่เย่
สวี่เย่คว้าแขนโอบไหล่เขา พูดขำๆ "หลี่ถงเหวิน เดี๋ยวกินเนื้อเยอะๆ ผักน้อยๆ น้ำอัดลมไม่ต้องดื่มก็ได้ อัดให้เต็มพุงเลยนะ ผ่านหมู่บ้านนี้แล้วไม่มีร้านหน้าแล้วนะ"