เช้าวันรุ่งขึ้น เก้าโมงตรง
คนในห้องทั้งสี่คนลุกจากเตียงกันทีละคน ไปโรงอาหารกินข้าวเช้าเสร็จ ก็พากันมาที่ห้อง 402 ตึกเรียนห้า
นักศึกษาหลักสูตรการเงินห้องหนึ่งมีทั้งหมด 45 คน เป็นผู้หญิง 25 คน ผู้ชาย 20 คน สัดส่วนชายหญิงยังถือว่าสมดุล แต่ถ้าเป็นคณะบัญชี นิติศาสตร์ ภาษาต่างประเทศ และอื่น ๆ สัดส่วนอาจต่างกันถึงขั้น 1 ต่อ 9 เลยทีเดียว
สวี่เย่ จางซิ่นโจว สี่คนมาไม่เร็วแต่ก็ไม่ช้า เพราะสวี่เย่กับจางซิ่นโจวสูงเกินหนึ่งแปดสิบทั้งคู่เวลาใส่รองเท้า เลยหาที่นั่งแถวหลังของห้องตามธรรมชาติ หยางเฟยเห็นเข้าคิดว่าเพื่อนร่วมห้องควรนั่งด้วยกัน จึงมานั่งข้างสวี่เย่ด้วย แต่หลี่ถงเหวินกลับไปหาที่นั่งแถวหน้า
หยางเฟยสงสัย "หลี่ถงเหวินไม่มานั่งกับพวกเราล่ะ"
จางซิ่นโจวว่า "เขาตัวไม่สูง นั่งหลังมองกระดานกับจอไม่เห็น อีกอย่างเขาไม่เหมือนเรา สามคนนี้เข้ามหาวิทยาลัยก็ใช้ชีวิตไปวัน ๆ แต่เขาคงจะตั้งใจเรียนจริงจัง"
หยางเฟยรีบโวยวาย "ใครใช้ชีวิตไปวัน ๆ ฉันเป็นนักเรียนดีเด่นนะ"
"หยุดเลย"
สวี่เย่มองหลี่ถงเหวินแวบหนึ่ง ถอนใจเบา ๆ "เขาไม่น่ามาเข้ามหาวิทยาลัยนี้เลย"
จางซิ่นโจวงง "ทำไมล่ะ"
"สาขาการเงิน คนธรรมดาที่ไม่มีเส้นสายไต่เต้ายากมาก พวกนายคงดูออก ฐานะทางบ้านของหลี่ถงเหวินธรรมดามาก ที่เขาเข้ามหาวิทยาลัยคงหวังจะได้งานดี ๆ ในอนาคต สาขาเราไม่เหมาะกับเขา"