"คุณนี่มัน..."
เจียงฉู่พูดตะกุกตะกัก ดวงตาสวยเบิกกว้างจนกลมโต สีแดงเรื่อเชิงเขินอายที่หางตาพลอยมีชีวิตชีวาขึ้นมา
"ทำไมทำแบบนี้ล่ะคะ"
เซี่ยจิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ใบหน้าคมคายลึกล้ำโดดเด่นยิ่งขึ้นภายใต้แสงสลัวอบอวลในห้องส่วนตัว
เขาค่อยๆ หยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาอย่างเนิบนาบ สายตาล้ำลึกจับจ้องบนใบหน้าของเธอราวกับเป็นสิ่งที่จับต้องได้ แสร้งถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ "แบบไหนหรือครับ"
เจียงฉู่ถูกท่าทีเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ของเขาทำให้โมโหจนขบฟันกรอด
เธอกัดริมฝีปากล่าง เดิมทีคิดจะกล่าววาจารุนแรงสักประโยคหนึ่ง แต่พอสบเข้ากับดวงตาสีดำลึกล้ำคู่นั้นของชายหนุ่ม ความฮึกเหิมกลับลดลงไปกว่าครึ่งอย่างไม่รู้สาเหตุ
สุดท้ายก็ได้แต่พึมพำเสียงเบาหวิว "...คนเลว"
คำบ่นนี้ไร้พิษสงยิ่งนัก แฝงไว้ด้วยความน้อยใจเคลือบแง่งอนเล็กน้อย
แต่พอตกถึงหูของเซี่ยจิง กลับเป็นเหมือนเบ็ดเล็กๆ อ่อนนุ่ม ที่มาเกี่ยวเบาๆ ไม่หนักไม่เบาที่ปลายหัวใจ
"แค่นี้ก็เรียกว่าเลวแล้วหรือครับ"
เซี่ยจิงหัวเราะเบาๆ เสียงต่ำทุ้มแฝงความยียวนไม่ปิดบัง "คุณเจียง ถ้าผมเป็นคนเลวจริงๆ ตอนนี้คุณคงไม่ได้นั่งกินไอศกรีมอยู่บนเก้าอี้หรอก"
เจียงฉู่เม้มปาก "แล้วฉันจะกำลังทำอะไรล่ะคะ"
"บางที—"
เซี่ยจิงจงใจลากเสียงท้าย แววตาจ้องมองอยู่ระหว่างริมฝีปากอิ่มแดงระเรื่ออย่างรุกราน
"กินอย่างอื่นสักเล็กน้อย?"
เจียงฉู่ "..."
อุณหภูมิในแววตาของชายหนุ่มนั้นราวกับสามารถลอกเปลือกคนออกได้ทีละชั้นๆ
ลมหายใจของเจียงฉู่ชะงักไปชั่วขณะ ความร้อนแรงบนใบหน้าแผ่ซ่านถึงใบหูในพริบตา