ผู้ช่วยหวังย่อมไม่อธิบายให้คุณท่านเจ้าฟัง
นั่นเป็นเพราะเจียงฉู่กับครอบครัวแท้ ๆ มีความสัมพันธ์ที่ย่ำแย่ ดูเหมือนเจียงฉู่จะไม่อยากให้พ่อของเธอได้รับผลประโยชน์มากขึ้น และก็ไม่อยากให้ผู้ชายคนนี้มารบกวนด้วย
หากคนคนนี้ตกงาน ก็ต้องมาคอยตอแยขอเงินลูกสาวไม่รู้จบ
ปล่อยให้เขาอยู่ในตำแหน่งที่สูงไม่ถึงต่ำไม่ตก ถูกภาระชีวิตกดทับจนหายใจไม่ออกเช่นนี้ตลอดไป นั่นแหละคือการจัดการที่ดีที่สุดสำหรับเขา
"เข้า เข้าใจแล้ว! เข้าใจทั้งหมดเลย!"
คุณท่านเจ้าถึงฟังแล้วจะงุนงง แต่ก็ไม่กล้าถามอะไรสักครึ่งคำ
"ผู้ช่วยพิเศษหวังวางใจได้เลยนะครับ เจียงลี่กั๋วในบริษัทเหิงหย่วนจะได้แต่เงินเดือนตายตัวที่เขาควรได้เท่านั้น ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเด็ดขาดครับ!"
"ดีมาก รบกวนคุณท่านเจ้าด้วยแล้วกัน"
ปลายสายวางหูไปแล้ว
คุณท่านเจ้าทรุดลงบนเก้าอี้ประธาน ความคิดมากมายแล่นผ่านในใจ
ผู้อำนวยการฝ่ายบุคคลที่ยืนอยู่ด้านข้างถามอย่างระมัดระวังว่า "ท่านประธานครับ... แล้วเจียงลี่กั๋วนั่น ยังจะไล่ออกไหมครับ?"
"ไล่หัวแก้วตูดสิ!!"
คุณท่านเจ้าทุบโต๊ะดังปัง ตวาดอย่างใจยังระทึกไม่หาย "ทำเหมือนคนคนนี้ไม่มีตัวตน! ต่อไปการประเมินของเขาทุกอย่างให้เป็นไปตามปกติ ห้ามกลั่นแกล้ง แล้วก็ห้ามเลื่อนขั้นเด็ดขาด!"
ผู้อำนวยการฝ่ายบุคคลคลานเช็ดก้าวเท้าออกจากห้องทำงานไป
ในห้องทำงานที่เงียบสงัดลง คุณท่านเจ้ายกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมากรอกชาเย็นอึกใหญ่ สมองจึงค่อยปลอดโปร่ง
ผู้ช่วยหวังถึงไม่พูดให้ชัดเจน แต่เขาแค่ใช้หัวแม่โป้งเท้าคิดก็รู้ว่า นี่ต้องเป็นความต้องการของท่านประธานเทียนอวี้แน่
ถึงไม่รู้ว่าทำไมท่านผู้นำตระกูลเซี่ยถึงมาสนใจหัวหน้างานระดับล่างเล็ก ๆ คนหนึ่ง แต่ตราบใดที่มีโอกาสได้ทำงานให้ตระกูลเซี่ย ต่อให้อีกฝ่ายไม่ให้สัญญาอะไรเลย เขาก็เต็มอกเต็มใจทำให้เต็มที่
หรือจะว่าไปแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องจะเอาผลประโยชน์หรือไม่เลย แต่เป็นเรื่องที่เด็ดขาดห้ามไปล่วงเกินพวกเขา
เทียบกันแล้ว หลินอวี่เวยเป็นผักชีโรยหน้าอะไร?
คุณท่านเจ้าตั้งสติคิดทบทวนดี ๆ แววตาฉายแววเย้ยหยันอย่างดูแคลน