สีหน้าของเฉียวเจิงย่ำแย่ถึงขีดสุด
หล่อนรู้มาตลอดว่าน้องชายตัวเองเป็นคนเลว แต่ไม่เคยคิดว่าจะกล้าทำเรื่องแบบนี้
และที่สำคัญ——
หล่อนรู้ดีถึงเรื่องสกปรกในตระกูลใหญ่
มีครั้งแรก ก็ต้องมีครั้งที่สอง
ตอนนี้เด็กทั้งสองยังเล็ก หากเฉียวอี้คิดจะทำร้ายพวกเขา ก็ยังมีวิธีอีกนับไม่ถ้วน
“เอาโทรศัพท์ให้ฉัน”
เฉียวเจิงคว้าโทรศัพท์ของสามี
หล่อนเปิดคลิปนั้นดูซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ
“กล้องตรงตำแหน่งนี้ในบ้านเก่าบอกว่าเสียแล้วไม่ใช่หรือ?”
“...”
สามีภรรยาสบตากัน
เฉียวเจิงหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมา “ดูท่าฉันจะใจดีเกินไป ถูกพ่อแท้ๆ กับน้องชายร่วมมือกันหักหลัง เธอไปดูกล้องวงจรปิดหน่อย เขาขับรถคันไหน ไปทางไหน”
ลู่หมิงชะงักฝีเท้า จ้องมองภรรยาด้วยแววตาพินิจ
“ในเมื่อเขาเกลียดครอบครัวเราขนาดนี้” เฉียวเจิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ก็ไม่ต้องกลับมาอีก”
สองชั่วโมงต่อมา
รถสปอร์ตกลับลำบนถนนที่สะท้อนแสงสนธยา
เฉียวอี้ทุบพวงมาลัยอย่างแรง ขับพลางด่าทอไม่หยุด
เดิมทีเขาคิดจะไปขอพักกับเพื่อนลูกเศรษฐีที่สนิทที่สุด แต่รถเพิ่งมาถึงใกล้เขตพัฒนา น้ำมันก็ใกล้หมด
“บัดซบ! แม้แต่แกยังมาเป็นศัตรูกับข้า!”
เฉียวอี้หักรถเข้าริมทางไปยังปั๊มน้ำมันเถื่อนที่ดูเก่าโทรมและทรุดโทรม