เจียงฉู่กระพริบตาปริบ ๆ "เลือกห้องไหนก็ได้หรือคะ"
เซี่ยจิงปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดบน เผยให้เห็นแผงอกกว้างเปล่งปลั่งเล็กน้อย
เขาเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยิน "มีปัญหาอะไรหรือ"
เจียงฉู่ถามอย่างระมัดระวัง แฝงไว้ด้วยการหยั่งเชิง "ถ้าอย่างนั้น... ห้องของคุณลูกสาวอยู่ชั้นสองด้วยหรือเปล่าคะ ประตูห้องของเธอต้องล็อกสินะ หนูกลัวจะเดินเข้าไปโดยไม่ตั้งใจน่ะค่ะ"
มือของเซี่ยจิงยังคงปลดกระดุมต่อไปเรื่อย ๆ "ไม่มี"
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ฟังไม่ออกถึงอารมณ์ใด ราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ "ที่นี่ไม่มีห้องของเธอ"
เจียงฉู่ชะงักไป
เซี่ยจิงหันมามองเธอ เห็นเด็กสาวยืนนิ่งเหม่อ ก็เลยพูดต่ออีกประโยค "เธอไม่ค่อยได้มาที่นี่น่ะ"
เจียงฉู่ "..."
ในนิยายต้นฉบับ พ่อของนางเอกก็เป็นแค่ตัวประกอบพื้นหลังจริง ๆ ดูเหมือนหน้าที่เดียวของเขาคือมอบสถานะและทรัพยากรให้กับนางเอก แทบไม่มีบทบรรยายโดยตรงมากนัก
แน่นอนว่าไม่ได้เขียนถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาแต่อย่างใด
เจียงฉู่จินตนาการถึงสถานการณ์ต่าง ๆ ที่อาจเกิดขึ้นในตระกูลใหญ่ได้—ความผูกพันที่จืดจาง ระเบียบที่เข้มงวด และอื่น ๆ แต่บ้านของพ่อแท้ ๆ ลูกสาวตัวเองกลับไม่เคยมาเลยหรือ
หากเป็นกรณีหย่าร้างก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ไม่ใช่เลยนะ เซี่ยชิงหยางน่าจะมีผู้ปกครองแค่คนเดียวเท่านั้น
เจียงฉู่ครุ่นคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกคู่นี้
ตามหลักการแล้ว ยิ่งพวกเขาห่างเหินกันมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นผลดีต่อเธอมากขึ้นเท่านั้น
เพราะเซี่ยชิงหยางไม่ชอบเธอเอามาก ๆ
แม้จะมุ่งเป้าไปที่เจ้าของร่างเดิมเป็นหลัก แต่เจียงฉู่ก็ไม่มีทางไปบอกว่าตัวเองไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมได้ และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ—
เซี่ยชิงหยางชอบเว่ยจิ่ง เพราะฉะนั้นจึงเกลียดแฟนเก่าของเว่ยจิ่ง
ว่าแฟนเก่าคนนี้จะมีนิสัยใจคอเช่นไร อาจจะไม่ใช่เรื่องสำคัญนักเมื่อเทียบกัน
"...การประชุมธนาคารกลางยุโรปสัปดาห์หน้า สถานะสัญญาแลกเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ยของเราเพิ่มวงเงินอีก 1.5 พันล้านยูโร ทิศทางป้องกันความเสี่ยง... ให้ทำตรงกันข้าม"
"เทหมดหน้าตักว่าพวกเขาจะส่งสัญญาณสายเหยี่ยวที่แข็งกร้าวกว่าที่ตลาดคาดการณ์ไว้สินะครับ"