โบโกตา ชานเมือง บ้านพักลับ
อากาศอบอวลด้วยกลิ่นเฉพาะตัวของน้ำมันปืนผสมกับหนัง
เจ้าหน้าที่ประสานงานหญิงเชื้อสายจีน รหัสนกจาบฝน โยนถุงผ้าใบสีดำหลายใบที่บรรจุอุปกรณ์มาตรฐานลงบนโต๊ะ เสียงกระแทกดังทึบ
“ตามระเบียบ พวกคุณต้องเปลี่ยนมาใช้อุปกรณ์ของเราระหว่างปฏิบัติภารกิจ” น้ำเสียงของเธอเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับกำลังอ่านข้อกฎหมายที่เย็นเยียบ “ของใช้ส่วนตัวทุกชิ้นที่มีตราสัญลักษณ์ภูตผี ต้องฝากไว้ที่นี่ทั้งหมด”
แรดเป็นคนแรกที่ก้าวเข้าไป เขาคว้าเสื้อเกราะกันกระสุนสีน้ำเงินเข้มที่ปักคำว่า “INTERPOL” ออกจากถุง ชั่งดูอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนหยิบปืนไรเฟิลจู่โจม G36 ที่ดูแลรักษาไว้พอใช้ขึ้นมา แล้วดึงลูกเลื่อนตรวจดู
“มีแค่นี้เองเหรอ?” เขาพึมพำเสียงอู้อี้อย่างดูแคลน “อยู่ในป่าฝนที่ความชื้นเกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แบบนี้ ถ้าปืนกระบอกนี้ยิงสามนัดแล้วยังไม่ขัดลำ ฉันจะเขียนชื่อตัวเองกลับหัวให้ดูเลย”
“นี่คืออุปกรณ์มาตรฐานที่ผ่านการทดสอบอย่างครบถ้วน เพียงพอสำหรับรับมือกับการสู้รบทั่วไปส่วนใหญ่” นกจาบฝนขมวดคิ้วน้อย ๆ ไม่พอใจในความไร้มารยาทของแรดอยู่บ้าง
“การสู้รบทั่วไป?” แรดหัวเราะเยาะ กำลังจะเถียงกลับ แต่ถูกสายตาสงบนิ่งของฉินเลี่ยห้ามไว้เสียก่อน
“พวกเราเป็นที่ปรึกษามืออาชีพ คุณนกจาบฝน” ฉินเลี่ยยิ้มพลางก้าวเข้าไป หยิบชุดปฏิบัติการของ INTERPOL ขึ้นมาสวมเอง “ย่อมทำตามข้อเรียกร้องของลูกค้าทุกประการ การแสดงบทบาทที่ได้รับมอบหมายให้ดี ก็เป็นส่วนหนึ่งของความเป็นมืออาชีพ”
เขาหันไปมองแรดกับสมาชิกทีมคนอื่น น้ำเสียงเรียบเฉยแต่หนักแน่นจนไม่อาจปฏิเสธ “ทุกคน เปลี่ยนชุด”
“รับทราบ บอส”
แม้ในใจจะไม่เต็มใจอย่างยิ่ง แต่สมาชิกภูตผีก็ยังเปลี่ยนมาใส่อุปกรณ์ชุดนั้นอย่างรวดเร็วและเป็นระเบียบ ทั้งที่ในสายตาของพวกเขามันไม่ต่างจาก “ชุดละคร”
เมื่อเห็นทีมทหารรับจ้างในตำนานที่ขึ้นชื่อเรื่องความเย่อหยิ่งและไม่ยอมใคร กลับเชื่อฟังคำสั่งอย่างเป็นระเบียบเช่นนี้ แววประหลาดใจก็วาบผ่านดวงตาคมกริบของนกจาบฝน
ความระแวดระวังที่เธอมีต่อหัวหน้าหนุ่มคนนี้เพิ่มขึ้นอีกขั้น เพราะยิ่งมองก็ยิ่งอ่านเขาไม่ออก