ทุกท่านอย่าใส่สมองไปกับเรื่องนี้มากนัก ดูเป็นเครื่องเล่นไปก็พอ ฝากสมองไว้ที่นี่ ()
ลมหนาวเหน็บเฉือนใบหน้าเหมือนมีดบาด พัดพากลิ่นหิมะและน้ำแข็งเข้าสู่จมูก
ได้ยินเสียงหายใจหอบหนัก ปนกับเสียงฝีเท้าที่สับสน และเสียงหิมะอัดแน่นใต้ฝ่าเท้าดังกรุบกรับ
"เร็วเข้า! ตามตัวนางให้ได้!"
"อยู่ในแถวนี้แหละ... พวกมันวิ่งไปได้ไม่ไกล... ค้นให้ทั่ว..."
เสียงดังกล่าวลอยมาไกลๆ ใกล้ๆ เหมือนเสียงอู้อี้ที่ดังขึ้นมาจากใต้น้ำ
หลิวไคค่อยๆ ฟื้นสติขึ้นมาจากความมึนงง สิ่งที่เห็นตรงหน้าล้วนพร่ามัวและแปลกตา
เขาพยายามลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือก้อนขนสีขาวก้อนใหญ่ ขนฟู
เดี๋ยวนะ
เขากระพริบตา
ใบหน้าหมาป่าหนึ่งกำลังลอยอยู่เหนือหัวเขา ดวงตาสีครามสะท้อนใบหน้าขนฟูเล็กๆ ของเขา แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว
หมาขาว?
ไม่ใช่! หมาป่า!
เขาหันหัวไปโดยสัญชาตญาณเพื่อสำรวจรอบข้าง
ที่เห็นคือความมืดมิดไร้ขอบเขตและหิมะที่โปรยปรายลงมาเต็มฟ้า ต้นสนที่อยู่ไกลออกไปสั่นไหวอย่างรุนแรงตามแรงลม หิมะบนกิ่งไม้ร่วงหล่นลงมาเป็นจำนวนมาก
ไกลออกไปที่เชิงเขา มีไฟไม่กี่ดวงสว่างวับๆ กลับยิ่งทำให้ป่าแห่งนี้ดูมืดครึ้มและน่ากลัวยิ่งขึ้น
เขายังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ หมาป่าขาวที่อุ้มเขาอยู่ก็รู้ว่าเขาตื่นแล้ว
อุ้งเท้าใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยขนสีขาวจับปากของเขาไว้แน่น แรงที่ใช้เบามาก แต่กลับทำให้เขาขัดขืนไม่ได้
"ชู่ว——"
สัมผัสอุ่นๆ ของแผ่นรองอุ้งเท้ากดลงบนปากของเขาจริงๆ ขนนุ่มๆ จี้ที่ปลายจมูกของเขา
เขาดิ้นรนจะผลักออก แต่พอเหยียดมือออกไป ร่างกายทั้งร่างก็ชะงัก
มือแบบไหนกัน?
อุ้งเท้าเล็กๆ ที่ปกคลุมไปด้วยขนสีขาวสั้นๆ
หลิวไคยก"มือ"ทั้งสองขึ้นมาตรวจดูอย่างละเอียด สมองระเบิดดังตื๊ด!
เขาลูบหน้าตัวเองด้วยความสั่นเทา——ไม่ผิด ขนฟู ปากยื่นออกมาเล็กน้อย ปลายจมูกเย็นชื้น ได้กลิ่นหิมะและยางสนปะปนกันในอากาศชัดเจน
ไม่ใช่ความฝัน
เขากลายเป็น...สัตว์ฟิวรี?
หรือยังเป็นแค่ลูกสัตว์?
ตัวเองไม่ได้อยู่ในการแข่งหรอกหรือ?
เขาจำได้ว่ากำลังอยู่ในการแข่งขันหุ่นยนต์กับเพื่อนร่วมทีม ในช่วงปรับจูนครั้งสุดท้าย แขนกลที่ควบคุมไม่ได้ก็เหวี่ยงข้อศอกใหญ่ราวสายฟ้าฟาดเข้าที่หน้าอกของเขา
หัวใจบีบรัดอย่างรุนแรงในพริบตา แสงสีขาววาบขึ้นตรงหน้า
พอเงยหน้าขึ้นอีกที ก็มาอยู่ที่นี่แล้ว
"ไค เสี่ยง!"
เสียงร้องตกใจของเพื่อนร่วมทีมยังคงก้องอยู่ในหู แต่ตัวเองกลับกลายเป็นอีกสภาพหนึ่งไปแล้ว
หมาป่าขาวกอดเขาแน่นขึ้นอีกครั้ง พันรอบกายเขา
ขนอุ่นๆ แนบชิดกับตัวเขา ได้ยินเสียงหัวใจเต้นถี่และหนักหน่วงดังผ่านขนมากระทบแผ่นหลังของเขา
ร่างกายสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เธอยังคงวิ่งหนีอย่างสุดชีวิต เสียงสี่ขาเหยียบหิมะแตกดังรีบเร่งและถี่กระชั้น
"ยังไม่เจออีกเหรอ!"
เสียงคำรามก้องกังวานดังมาจากที่ไกล "ถ้าหาไม่เจอ พวกเราทุกคนจบแน่!
พวกโง่พวกนี้ จมูกหายไปไหนกันหมด เอาไปกินข้าวรึไง สูดให้ทั่วสิ!"
สายลมโหยหวนพัดพาเสียงคำรามมาปะทะ เกล็ดหิมะสีเงินปลิวว่อนกระจายไปทั่ว
หลิวไคดิ้นรนโผล่หัวเล็กๆ ออกมาจากอ้อมกอดของหมาป่าขาว ลมหนาวพัดเข้าลำคอทันที ทำให้เขาไอสองสามครั้ง
เขายกอุ้งเท้าเล็กๆ เช็ดหน้า พ่นไอขาวออกมาเป็นก้อน มองมันสลายหายไปในความหนาวเหน็บ
หมาป่าขาวก้มหน้ามองเขา
ขนของเธอขาวสะอาดราวหิมะใหม่ ส่องแสงอ่อนๆ ในความมืด
แต่ดวงตาสีครามที่ควรจะสดใสกลับเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยแดงก่ำ มีรอยน้ำตาแห้งกรังที่หางตา หูแหลมสองข้างห้อยลงมาอย่างหมดเรี่ยวแรง
เธอวิ่งมานานแล้ว นานจนกล้ามเนื้อสั่นระริก แต่เธอยังคงกอดเขาไว้แน่นขนาดนี้
"อย่ากลัวนะ"
เธอพูดด้วยเสียงกระซิบ แหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน
เสียงของผู้ไล่ล่าใกล้เข้ามาอีกแล้ว
หลิวไคพยายามยื่นคอไปข้างหน้า สิ่งที่เห็นคือแนวป่าสนที่ถอยร่นไม่สิ้นสุด ลำต้นไม้ต้นแล้วต้นเล่าผ่านไปทั้งสองข้าง เศษหิมะกระเด็นเข้าหน้าเขา
ไกลออกไปที่ขอบฟ้ามีแสงไฟวาบผ่านเป็นครั้งคราว ปนกับเสียงแตรรถที่คลุมเครือ
"อยู่ที่นี่! เจอพวกมันแล้ว!"
เสียงตะโกนแหลมคมดังมาจากด้านหลัง
หมาป่าขาวรีบเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นอีกนิด
หลิวไครู้สึกได้ถึงอกของเธอที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงจนถึงขีดสุด ทุกลมหายใจมีเสียงหายใจดังฟืดฟาดยาวๆ
เธอกำลังใช้เรี่ยวแรงสุดท้ายที่มีอยู่ สายลมดังอื้ออึงใส่หู หิมะใต้เท้าถูกเหยียบกระเด็นกระจาย
ปัง——
เสียงปืนนัดหนึ่งฉีกทุกสิ่ง
หลิวไครู้สึกเพียงโลกหมุนคว้าง
อ้อมกอดอันอบอุ่นหายไปในพริบตา ร่างเล็กๆ ถูกโยนขึ้นไปในสายลมหนาวเหน็บ ลอยเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ——พื้นหิมะพุ่งเข้ามาหา
เขาตกกระแทกเข้ากองหิมะที่อยู่ไกลออกไป เศษน้ำแข็งปนหิมะละเอียดเข้าไปในปากจมูก ทำให้แทบหายใจไม่ออก
เขาค้นอย่างสุดแรง ดันตัวออกจากหิมะหนา หอบหายใจเร็วๆ สะบัดเศษหิมะออกจากหน้า หันหัวไปในจังหวะนั้น รูม่านตาหดวูบ
หมาป่าขาวล้มลงในกองเลือดแล้ว
เลือดสีแดงสดกำลังแผ่ขยายจากอกของเธอ ซึมลงไปในพื้นหิมะ ไอน้ำลอยขึ้นจากบาดแผล แล้วถูกสายลมหนาวพัดสลายไปทันที
แขนขาของเธอยังคงกระตุกเล็กน้อย เหมือนยังอยากจะลุกขึ้นวิ่งต่อไป
"วิ่ง...ไคเวิน...รีบวิ่ง..."
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก จ้องเขม็งไปที่เขา ในดวงตาสีครามมีบางอย่างกำลังดับวูบลงอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังพยายามโฟกัสมาที่เขาอย่างสุดแรง
ไคเวิน...ชื่อของเขางั้นเหรอ?
ดวงตาของหลิวไคเร่าร้อนขึ้นมาทันที น้ำตาไหลออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้ภาพพร่ามัว
เขาไม่รู้จักเธอเลยด้วยซ้ำ แต่ความเจ็บปวดในอกนั้นเหมือนจะฉีกเขาออกจากกัน เหมือนมีบางอย่างที่เชื่อมอยู่กับหัวใจ ถูกดึงขาดออกไป
ไม่มีเวลาคิด
เบื้องหลังไกลออกไป เงาดำใหญ่โตหลายร่างเริ่มโผล่ออกมาแล้วจากป่าหิมะ เสียงหิมะใต้เท้าดังกรุบกรับ
เขากางขาสั้นๆ ทั้งสองข้างออก แล้ววิ่งสุดแรงไปทางที่มีแสงไฟอยู่ไกลออกไป
หิมะหนาเกินไป ขาเขาจมลงไป ดึงออกมา แล้วจมลงไปอีก ทุกก้าวต้องใช้แรงสุดชีวิต
ปอดเหมือนจะระเบิด ลมหายใจอุ่นๆ กลายเป็นไอสีขาวทอดยาวอยู่ด้านหลังหัว
รอยเท้าด้านหลังต่อกันเป็นเส้นชีวิตหนีตายในสายลมหิมะ ถูกหิมะกลบไปเกือบหมดอย่างรวดเร็ว
เพิ่งมาแท้ๆ ก็ต้องตายแล้วเหรอ?
ในหัวเขามีเพียงความคิดนี้ ความกลัวยังไม่ทันได้ย่อยเลย
เงาดำหลายร่างได้ล้อมรอบจุดที่หมาป่าขาวล้มลงแล้ว
ตัวที่นำหน้าเป็นหมาป่าสีเทาปนน้ำตาลตัวใหญ่ ร่างกายกำยำ สวมเสื้อคลุมยาวสีดำ มือถือปืนพก ดวงตาเย็นชา
เขาย่อตัวลงข้างหมาป่าขาว ก้มลงดม——กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นกำลังถูกสายลมพัดกระจายไปอย่างรวดเร็ว แต่กลิ่นที่เหลืออยู่ก็เพียงพอจะบอกเขาได้ทุกอย่าง
"ลูกเล็กๆ ล่ะ? ค้นเร็ว"
เขาบรรจุกระสุนปืนไปพร้อมกับเงยหน้าขึ้น สายตามองสำรวจรอบข้างอย่างเฉียบคม
ลูกน้องกระจายกันออกไปค้นหา
ส่วนเขาย่อตัวลงอย่างไม่รีบไม่ร้อน พลิกตัวหมาป่าขาวกลับมาอย่างเบามือ
กระสุนไม่ทะลุ ระยะไกลเกินไป หัวกระสุนฝังอยู่ระหว่างซี่โครง
เขาหยิบกล่องเครื่องมือโลหะออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมด้านใน คีมสอดเข้าไปในรูกระสุน คีบหัวกระสุนตะกั่วที่บิดเบี้ยวนั้นออกมาอย่างแม่นยำ
เช็ดเลือด เก็บเข้ากระเป๋าอย่างระมัดระวัง แล้วจึงยืนขึ้น มองสำรวจรอบข้าง
"หัวหน้า! ทางนี้!" ลูกน้องคนหนึ่งพบรอยเท้าบนพื้นหิมะแล้ว
หลิวไครู้สึกว่าหูตัวเองดีผิดปกติเป็นครั้งแรก เสียงหิมะใต้เท้าถูกเหยียบแน่นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
เขาไม่กล้าหันกลับไป มีแต่ต้องมุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างเดียว ขาสั้นทั้งสี่ข้างสลับกันก้าวบนพื้นดิน วิ่งจนขาอ่อนแรง วิ่งจนสายตาพร่ามัว
ถนนยิ่งสว่าง ไฟยิ่งใกล้
ในที่สุด เขาก็วิ่งออกมาจากขอบป่า
พื้นถนนยางมะตอยสะท้อนแสงสีดำเย็นเฉียบภายใต้แสงไฟหน้ารถ รถคันหนึ่งแล่นผ่านหน้าไปพร้อมกับเสียงดัง เสนหิมะและโคลนกระเด็นเต็มหน้า
เขามองถนนเส้นนั้นอย่างงงงวย สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ถนน?
ที่นี่มีถนนด้วยเหรอ?
มีรถ มีไฟถนน มีป้ายบอกทาง
แล้วคนล่ะ?
ชาวบ้านล่ะ?
"เจอตัวแล้วไอ้ลูกหมา"
เสียงหัวเราะเย็นชาๆ ดังมาจากด้านหลัง
หลิวไคหันหัวไปทันที
หมาป่าสีเทาที่สวมเสื้อหนังปีนขึ้นมาจากเนินแล้ว มือหนึ่งถือปืน ปากยาวๆ ยิ้มออกเป็นมุมอันตราย เขี้ยวส่องแสงเย็นเยียบใต้แสงไฟถนน
รองเท้าบู๊ตของเขาเหยียบขึ้นบนขอบถนน หิมะถูกบดละเอียดใต้ฝ่าเท้า มั่นคงและหนักหน่วง
หลิวไคตกใจแทบขวัญหนีดีฝ่อ หันหลังวิ่งไปอีกฝั่งของถนนทันที
ขาสั้นๆ ลื่นบนพื้นถนนยางมะตอยที่เต็มไปด้วยหิมะและโคลน เล็บจับพื้นไม่ถนัด ซวนเซไปมา
รถเก๋งคันหนึ่งบีบแตรถลาผ่านหางของเขาไป น้ำกระเด็นจากยางรถสาดเปียกเขาไปทั้งตัว
"หยุด!"
เสียงตะโกนดังลั่นจากด้านหลัง ตามด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบ ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
หลิวไคต้องการวิ่งขึ้นไปอีกฝั่งของถนน เหลือบเห็นแสงไฟหน้ารถอีกดวงหนึ่ง——รถบรรทุกสีเขียวคันหนึ่งกำลังแล่นมาด้วยความเร็วสูง ใกล้จนแทบจะทับเขา
เขาหยุดฝีเท้าอย่างกะทันหัน เล็บขีดเป็นรอยสองเส้นบนพื้น
ข้างหน้ามีรถ ข้างหลังมีหมาป่า
หมาป่าสีเทาไล่ตามมาถึงด้านหลังเขาแล้ว มือใหญ่ยื่นลงมาอย่างรวดเร็ว นิ้วจะแตะถึงขนที่ต้นคอของเขาแล้ว
ในชั่วขณะนั้น——
รถออฟโรดสีดำคันหนึ่งพุ่งออกมาจากปลายถนน ยางรถล้อแหลมบนพื้นหิมะ ตัวรถพุ่งชนหมาป่าสีเทาตัวนั้นด้วยแรงเฉื่อยที่น่ากลัว
ปัง——
เสียงอู้อี้หนักหน่วง
เสียงโลหะกระทบเนื้อหนังอันน่าสะพรึงกลัวดังระเบิดขึ้นในความมืด
ร่างใหญ่โตของหมาป่าสีเทาถูกชนกระเด็น หมุนกลางอากาศสองรอบ แล้วกระแทกลงกองหิมะข้างถนนอย่างแรง ปืนหลุดออกจากมือกระเด็นไปไกล ลากเสียงเสียดสีบนพื้นถนน
รถออฟโรดเบรกกะทันหัน ยางล็อก ไถลเป็นรอยเบรกสีดำสองเส้นบนพื้นยางมะตอยที่เต็มไปด้วยหิมะ ในที่สุดก็จอดห่างจากหลิวไคเพียงสองเมตร
หลิวไคตกใจนั่งก้นจ้ำเบ้า แขนขาอ่อนเปลี้ย หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกจากลำคอ
ถ้าเขาวิ่งไปข้างหน้าเร็วกว่านี้อีกสองก้าว รถบรรทุกคันนั้นคงชนเขาแล้ว
ด้านหลังรถออฟโรดสีดำ มีรถจอดตามมาอีกสองคัน
คันหนึ่งเป็นรถหรูโบราณแบบต่อยาว ตัวรถสีดำเงาสะท้อนแสงไฟอย่างสง่างาม ด้านหลังยังมีรถออฟโรดรุ่นเดียวกันอีกคัน
รถสามคันรักษาระยะห่างได้พอเหมาะ เห็นว่าข้างหน้ามีอุบัติเหตุ จึงค่อยๆ เบรกอย่างมั่นคง
กระจกรถด้านคนขับของรถออฟโรดคันหน้าลดลงครึ่งหนึ่ง หมีขาวตัวหนึ่งสวมชุดสูทสีดำโผล่หัวออกมา——ไหล่กว้างจนเต็มกรอบหน้าต่างพอดี
มันสังเกตสถานการณ์ภายนอกอยู่ไม่กี่วินาที จากนั้นเปิดประตูรถ ก้าวลงมาอย่างมั่นคง
ตามด้วยประตูข้างคนขับและเบาะหลังก็เปิดออก มีหมีขาวอีกสามตัวลงมาตามลำดับ
หมีขาวสี่ตัว ร่างใหญ่โตราวกับภูเขาเล็กๆ สี่ลูกที่เคลื่อนที่ได้ ชุดสูทห่อหุ้มกล้ามเนื้อที่นูนตึง ทุกย่างก้าวบนพื้นหิมะมีน้ำหนักอึ้ง
หิมะบนถนนถูกพวกมันเหยียบเป็นรอยเท้าลึกและกว้าง พวกมันค่อยๆ เดินเข้ามาหาหลิวไค
หลิวไค: นี่มันในประเทศเหรอเนี่ย?