“ไทเฮา! ท่านป้า! คราวนี้ท่านต้องช่วยเซวียนเอ๋อร์แล้วนะเพคะ”
ทันทีที่เข้ามาในตำหนักโซ่วอัน พระสนมจางก็โผเข้าไปกอดพระเพลาของไทเฮา ร่ำไห้จนแทบขาดใจ
แววตาของไทเฮาไร้ซึ่งความเวทนา มีเพียงแผนการที่ยากหยั่งถึง
“คราวนี้กระทบถึงโอรสสวรรค์ ฮ่องเต้คงไม่ทรงหายกริ้วโดยง่าย”
“แต่ก็ใช่ว่าจะไร้หนทางเสียทีเดียว”
พระสนมจางพลันตาเป็นประกาย “ขอท่านป้าชี้ทางให้หลานด้วยเพคะ!”
ไทเฮาจิบชาแล้วเอ่ยเนิบช้า “หากเจ้าตั้งครรภ์โอรสสวรรค์ด้วยตนเอง ต่อให้ก่อความผิดใหญ่หลวงเพียงใด ฮ่องเต้ก็จะไม่ทรงเอาความอีก”
“แต่ยามนี้ฝ่าบาทไม่ทรงยอมพบหม่อมฉันแล้ว...” พระสนมจางชะงักไปกะทันหัน คล้ายจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้
สีหน้าของนางย่ำแย่ลง “หรือว่า... หรือท่านป้าจะให้ข้าทำเรื่องนั้นอีก...”
ไทเฮาหมุนลูกประคำในมือ แผนการอันชั่วร้ายที่สุดผุดขึ้นในใจ
อวี่เหวินหยวนมิได้ถือกำเนิดจากครรภ์ของนาง ทั้งยามนี้ยังมิได้อยู่ใต้การควบคุมของนางอีกด้วย
ทั้งที่ชะตาชีวิตกำหนดให้ไร้ทายาท แต่องค์ฮ่องเต้กลับไม่ยอมรับเด็กที่มีสายเลือดตระกูลจางจากเชื้อพระวงศ์มาเป็นบุตรบุญธรรม ไม่ชวนให้ขุ่นเคืองได้อย่างไร
ยามนี้เจาชงอี๋กำลังเป็นที่โปรดปราน ทั้งยังมีร่างกายที่ตั้งครรภ์ง่าย พบพานได้ยากในรอบร้อยปี
หากรอให้นางให้กำเนิดโอรสสวรรค์ เกียรติยศของคนทั้งตระกูลจางก็คงสูญสิ้นนับแต่นั้น