จางไป๋ไห่ทรุดฮวบลงนั่งกับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก
ใช่แล้ว พวกเขาเดินอยู่บนเส้นทางอันรุ่งโรจน์มานานเกินไป จนหลงลืมไปแล้วว่าชาติกำเนิดเดิมของตนนั้นต่ำต้อยเพียงใด
ช่างโง่เขลานัก เขาทำเรื่องโง่เขลาไปเรื่องหนึ่ง
เรื่องโง่เขลานี้อาจฉุดพี่สาวของเขา รวมถึงตระกูลจางทั้งตระกูล ให้ตกต่ำไปด้วยกัน!
จางไป๋ไห่รู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง
ในยามนั้น องครักษ์หลวงเข้ามารายงานว่า “ฝ่าบาท ใต้เท้าจางหย่วนซานมาขอเข้าเฝ้าอยู่นอกวังพ่ะย่ะค่ะ!”
อวี่เหวินหยวนไม่ประสงค์จะฟังคำวิงวอนของตระกูลจาง “ไม่พบ”
องครักษ์หลวงกล่าวต่อ “หากฝ่าบาทไม่ทรงประสงค์จะพบใต้เท้าจาง ใต้เท้าจางยังมีถ้อยคำฝากให้กระหม่อมกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ”
“ว่ามา”
“สิ่งที่จางไป๋ไห่กระทำเป็นการไม่ภักดีและไม่เคารพ นับเป็นความอัปยศของตระกูลจาง ขอฝ่าบาททรงวินิจฉัยอย่างเที่ยงธรรม นับแต่นี้ตระกูลจางจะขับเขาออกจากผังตระกูล ตัดขาดความเกี่ยวข้องกันพ่ะย่ะค่ะ”
ชาจิ่วประหลาดใจ
เดิมนางคิดว่าตระกูลจางมาเพื่อช่วยคน ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะตัดหางเพื่อเอาตัวรอดอย่างรวดเร็ว
ความชอบธรรมที่จางไป๋ไห่กล่าวอ้างว่าแก้แค้นแทนบิดา พี่ชาย และพี่สาว บัดนี้กลับกลายเป็นเรื่องน่าขัน
นางทอดสายตาเวทนาไปยังจางไป๋ไห่ในคุก อีกฝ่ายจากตื่นตะลึง กลายเป็นไม่อยากเชื่อ จากนั้นก็คลุ้มคลั่ง ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ
อวี่เหวินหยวนเห็นความไร้เยื่อใยของตระกูลจางจนชินชา ยามนี้จึงไม่รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อย
พวกเขาตัดหางรวดเร็วถึงเพียงนี้ กลับทำให้อวี่เหวินหยวนไม่มีโอกาสหยิบเรื่องนี้มาเล่นงาน