ชาจิ่วกล่าวอย่างจนใจว่า “ข้ากำลังอุ้มท้องลูกแฝดของฝ่าบาท เขาจะทำร้ายข้าได้อย่างไร?”
โม่เหลียนเซียวอวี่หน้าเปลี่ยนสีด้วยความตกตะลึง “อะไรนะ? นี่เป็นครรภ์แรกของเจ้า เขายังกล้าปล่อยให้เจ้าอุ้มท้องลูกแฝดอีกหรือ? อันตรายเพียงใด เขาคิดจะฆ่าเจ้าให้ตายหรือไร?”
ชาจิ่วตัดสินใจเลิกพูดกับเขา
คุยกันไม่รู้เรื่อง
ถึงอย่างนั้น หลังจากเกลี้ยกล่อมกันอยู่พักใหญ่ ในที่สุดโม่เหลียนเซียวอวี่ก็แก้เชือกที่มัดมือชาจิ่วออก
หว่านเหอคว้าแขนจื่อโหรว พลางถามอย่างร้อนใจว่า “ห่อสัมภาระที่ข้าซ่อนไว้ในตำหนักหย่งเล่ออยู่ที่ใด?”
จื่อโหรวนิ่งเงียบ ก่อนโยนห่อสัมภาระให้นาง
ภายในมีทั้งเครื่องประดับล้ำค่าและทองคำที่หว่านเหอแอบเก็บสะสมไว้ข้างกายชาจิ่วนับตั้งแต่เข้ามารับใช้
หว่านเหอนับดูแล้ว เงินทองครบถ้วนไม่ขาดไปแม้แต่น้อย
เมื่อจัดการเรื่องนี้เสร็จ ตระกูลโม่เหลียนก็ถึงคราวเคราะห์หนักแล้ว กลับไปถึงแคว้นอารักขาเหนือ นางต้องหอบเงินหนีไปให้เร็วที่สุด
ด้วยรูปร่างหน้าตาของนาง รวมถึงเงินเก็บเหล่านี้ บุรุษดี ๆ ในแคว้นอารักขาเหนือจะมีผู้ใดที่นางแต่งด้วยไม่ได้บ้าง?
นางกำลังยินดี ทว่าหางตากลับเหลือบเห็นป้ายหยกลายกิเลนที่เอวของชาจิ่ว แววตาพลันฉายความเจ้าเล่ห์
ขณะกำลังยื่นมือไปหยิบ—
ชาจิ่วตบหน้าหว่านเหอฉาดหนึ่ง สายตาเย็นชา “เจ้าคู่ควรแตะต้องข้าวของของข้าหรือ?”
“เจ้า!” แก้มของหว่านเหอบวมขึ้นอย่างรวดเร็ว มุมปากยังมีเลือดซึมออกมา
เห็นได้ชัดว่าฝ่ามือนี้ลงแรงเพียงใด
น่าเสียดายที่โม่เหลียนเซียวอวี่นั่งจับตาดูอยู่ข้าง ๆ หว่านเหอจึงไม่กล้าตอบโต้