ประตูห้องทำงานของแผนกสืบสวนสอบสวนถูกผลักเปิดอย่างแรง
เสิ่นเสี่ยวถังถือแฟ้มเอกสารหนาปึกหนึ่ง พุ่งเข้ามาราวกับสายลม
ใบหน้าเธอมีความเหนื่อยล้าจากการอดนอน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับส่องประกายราวดวงดาวที่ผ่านการหลอมด้วยเปลวไฟ ลุกโชนด้วยการค้นพบอันน่าตกตะลึง
“พี่หลี่! หัวหน้าเจ้า!”
น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อยเพราะความรีบร้อน แต่ชัดเจนอย่างยิ่ง
“คดีหายตัวไปของหลินม่าน เมื่อคืนฉันจัดระเบียบข้อมูลเบื้องต้นเสร็จแล้ว!”
เธอวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะของหลี่เถียจู้อย่างแรง เปิดไปยังหน้าแรก แล้วชี้ไปที่ภาพถ่าย
หญิงสาวในภาพยิ้มสดใส มัดผมหางม้า เป็นหลินม่านเมื่อหกปีก่อน ในวัยที่กำลังงดงามที่สุด
“หลินม่านก็เป็นนักศึกษาคณะภาษาต่างประเทศของมหาวิทยาลัยจิงไห่เหมือนกัน ตอนหายตัวไปกำลังเรียนอยู่ปีสาม”
“สถานที่ที่เธอปรากฏตัวเป็นครั้งสุดท้ายคือร้านชานมแห่งหนึ่งนอกประตูทิศตะวันตกของมหาวิทยาลัย สำนวนคดีในตอนนั้นก็มีข้อมูลแค่นั้น ก่อนจะกลายเป็นคดีค้างคา”
เสิ่นเสี่ยวถังสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ลดเสียงลงเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความลึกลับ
“แต่มีรายละเอียดหนึ่งที่ในสำนวนไม่ได้สืบลึกลงไป ก่อนหายตัวไป เธอติดต่อกับคนที่อยู่นอกมหาวิทยาลัยอย่างถี่ถ้วนมาก บันทึกการโทรก็แน่นขนัด”
“ฉันยังตรวจสอบอยู่ว่าเป็นใคร เทคโนโลยีในตอนนั้นมีข้อจำกัด สืบได้เพียงว่าเป็นหมายเลขที่ไม่ได้ลงทะเบียนชื่อจริง”
สายตาของหลี่เถียจู้จับอยู่ที่สำนวนคดี แววตาคมกริบราวนกอินทรี
“ทำได้ดี!”
เขากล่าวชมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จากนั้นก็ปิดสำนวนคดีแล้วลุกขึ้น
“รอฉันกลับมาแล้วค่อยเล่ารายละเอียด ตอนนี้เราไปปิดงานขั้นตอนสุดท้ายของคดีจางเสี่ยวเสี่ยวกันก่อน!”