ตีหนึ่งครึ่ง
ประตูห้องทำงานแผนกสืบสวนสอบสวนถูกผลักเปิดดังเอี๊ยด
ตำรวจทุกนายที่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับแฟ้มคดีและหน้าจอคอมพิวเตอร์ต่างเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ตรงประตู ร่างของลู่เจาเกอยืนย้อนแสงจากทางเดิน ยิ่งขับให้ดูผอมเพรียวและสง่างาม
ในมือทั้งสองข้างของเธอหิ้วถุงพลาสติกใบใหญ่หลายใบ กลิ่นหอมของอาหารพุ่งเข้ามาสลายกลิ่นอับทึบที่ผสมปนเปกันระหว่างควันบุหรี่กับกาแฟสำเร็จรูปในห้องทำงานทันที
“ทุกคนเหนื่อยกันมากแล้ว”
เสียงของเธอไม่ดังนัก แต่ทุกคนได้ยินชัดเจน “ฉันสั่งอาหารมื้อดึกไว้ ทุกคนกินอะไรรองท้องก่อนแล้วค่อยทำงานต่อ คืนนี้ใครอยู่ทำโอทีได้กินกันทุกคน”
ลู่เจาเกอวางถุงอาหารเดลิเวอรีใบใหญ่หลายใบลงบนโต๊ะว่าง ไอร้อนกับกลิ่นหอมเข้มข้นประกาศการมาถึงของพวกมันอย่างเป็นทางการ
ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบประหลาด
ตำรวจหนุ่มสาวสองสามคนมองหน้ากันไปมา แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและทำอะไรไม่ถูก
พวกเขาชินกับการถูกลืม ชินกับการใช้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เย็นชืดกับคาเฟอีนคุณภาพต่ำต่อสู้กับความเหนื่อยล้าในคืนดึกดื่นเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน
ผู้บัญชาการตำรวจหญิงคนใหม่...จะมาส่งอาหารมื้อดึกให้พวกเขาด้วยตัวเองงั้นหรือ?
ในประวัติศาสตร์ของสำนักงานตำรวจประจำเมืองจิ้งไห่ นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน!
“ว้าว! ลำซิ่วซาน!”
เสียงดีใจเสียงหนึ่งทำลายความเงียบลง
เสิ่นเสี่ยวถังเหมือนลูกแมวที่ได้กลิ่นปลา รีบเข้าไปเป็นคนแรก แล้วหยิบส่วนของตัวเองออกมาจากถุง