“แค่ก ๆ ๆ ๆ—”
จู่ ๆ คุณหวังก็ไอโขลกอย่างหนักอยู่ข้าง ๆ ทำเอาผู้กำกับหยางกับคนเขียนบทที่กำลังอินกับการแสดงของอ้วนลิ่งฮวาสะดุ้งจนได้สติ
ผู้กำกับหยางตั้งสติ พยายามสงบหัวใจที่เต้นรัวหลังจากเมื่อครู่รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัวเพราะสายตาของอ้วนลิ่งฮวา ก่อนหันไปมองคุณหวังแล้วจุปากเบา ๆ
“ไม่... แค่ก ๆ ๆ... ขอโทษครับ ขอโทษ...” คุณหวังไอจนหน้าแดงก่ำ รีบเอ่ยขอโทษ “เมื่อกี้สำลักชาน่ะครับ...”
เขาไม่ได้พูดต่อ ดูกระอักกระอ่วนอยู่หน่อย ๆ
จะให้เขาพูดยังไงล่ะ?
จะบอกว่าเมื่อกี้กำลังดื่มชาอยู่ดี ๆ พออ้วนลิ่งฮวาหันหน้ามา เขาก็ตกใจกับสายตาและสีหน้าของเธอจนสำลัก ไอเสียงดังลั่นอย่างนั้นหรือ
บรรยากาศดี ๆ ถูกขัดจังหวะไปเสียแล้ว
ผู้กำกับหยางไม่ค่อยสบอารมณ์ ส่วนคนเขียนบทก็พูดไม่ออก
แต่พวกเธอมองอ้วนลิ่งฮวาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปแล้ว ไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่สายตาเมื่อครู่ก็ทำให้ฉากนี้ผ่านได้เลย
ผู้กำกับหยางแทบอยากให้ตอนนี้เป็นกองถ่ายจริง ๆ เสียเดี๋ยวนั้น
เธอกลัวเหลือเกินว่าถ้าต้องรอนานเกินไป อารมณ์ของอ้วนลิ่งฮวาเมื่อครู่จะหายไป!
อารมณ์ของอ้วนลิ่งฮวาก็ถูกขัดจังหวะเช่นกัน ประกายวาววับในดวงตาปรากฏขึ้นชั่วครู่ ก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว
เธอผ่อนลมหายใจเบา ๆ แล้วนั่งรอคำสั่งต่อไปจากผู้กำกับอย่างสงบ
ผู้กำกับหยางชูนิ้วโป้งให้เธอแล้วพูดว่า “เมื่อกี้เล่นได้ดีมาก”
ดีจนเธอตัดสินใจเลือกคนมารับบทนี้ในใจไปแล้ว
แต่ถึงอย่างไรก็ยังต้องทำตามขั้นตอนอยู่ดี พูดได้แค่ว่า หลังจากเห็นสีหน้าและแววตาของอ้วนลิ่งฮวาเมื่อครู่ เธอก็ยิ่งมั่นใจว่าจะผลักดันให้ได้บทนี้ไปครอง
ผู้กำกับหยางเล่าฉากหนึ่งให้ฟังอีกครั้ง “ลองเล่นฉากระหว่างหนีภัย คุณยายแบ่งเสบียงส่วนของตัวเองที่เหลืออยู่ไม่มากให้ลูกสะใภ้”