กองถ่ายเงียบไปสองสามวินาที
ผู้กำกับเป็นคนแรกที่ปรบมือ: "ดี! ดีมาก!"
คนรอบข้างก็ปรบมือตาม
อ้วนลิ่งฮวาลุกขึ้นจากพื้น ใบหน้ายังมีน้ำตาตกค้าง พลางรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง
ผู้กำกับชูนิ้วโป้งให้เธอ: "ผู้หญิงพี่ ฝีมือการแสดงแบบนี้ ใช้ได้เลยนะ เคยเล่นละครมาก่อนหรือเปล่า?"
อ้วนลิ่งฮวาส่ายหน้า: "ไม่เคย"
ผู้กำกับไม่ถามอะไรมาก หันไปบอกคนข้างๆ ตรงๆ ว่า: "เอาล่ะ ใช้เธอคนนี้ พรุ่งนี้ฉากนั้น ให้เธอมา ค่าแสดง..." เขาคิดเล็กน้อย "จ่ายในอัตรานักแสดงรับเชิญ แปดร้อย เอาไง?"
แปดร้อย!
อ้วนลิ่งฮวาสมองมันตึ้บไปชั่วขณะ
แปดร้อย? เงินแปดร้อย? ซื้อข้าวสารได้เท่าไหร่ เนื้อได้เท่าไหร่!?
เธอตื่นเต้นจนริมฝีปากสั่น พยักหน้าหงึกๆ: "ได้ ได้ ได้ ขอบคุณผู้กำกับ ขอบคุณผู้กำกับ!"
ผู้กำกับโบกมือ
อ้วนลิ่งฮวาเดินออกไปพร้อมกับชายหนุ่มอย่างมึนๆ หัวใจเต้นดังตูมตาม ถึงจะเทียบเป็นเงินแปดร้อยอีแปะในบ้านเธอ นั่นก็เป็นเงินก้อนโตมากแล้ว ยิ่งเงินที่นี่ซื้อของได้มากกว่าเดิมอีก
ชายหนุ่มดีใจแทนเธอด้วย ยิ้มพลางพูด: "ป้า เก่งมากเลย! แปดร้อยนะ! ผมยังไม่เคยเล่นบทรับเชิญเลยด้วยซ้ำ!"
อ้วนลิ่งฮวากลับสู่สภาวะปกติ หันไปขอบคุณชายหนุ่มยกใหญ่ บ้านเธอยากจน ไม่มีอะไรจะตอบแทนได้ เลยบอกว่าจะแบ่งเงินสองร้อยให้เขาเมื่อได้เงิน
ถึงจะรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่เธอคิดว่าเงินนี้สมควรให้ เพราะเธอไม่ใช่คนเนรคุณ ใครช่วยเหลือเธอขนาดนี้ จะให้ไม่มีอะไรแสดงความขอบคุณได้อย่างไร?
ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ "ไม่ต้องหรอกป้า ผมแนะนำป้าเข้ากองถ่ายก็ได้ค่าหัวอยู่แล้ว เงินที่ป้าหามาได้ก็เก็บไว้เองเถอะ"