"แม่!"
เสียงหนึ่งเรียกนางอย่างประหม่า
อ้วนลิ่งฮวาหันไปดู เป็นลูกสาวคนที่สี่เฉินไช่ ข้าง ๆ ยังมีลูกชายคนเล็กเฉินฮุ่ยที่แหงนหน้ามอง ๆ อยู่
เด็กสองคนยืนอยู่บนไหล่เขา สีหน้าเหมือนเจอผีเข้าให้ ทั้งที่เห็นคนเป็น ๆ หายไปวูบหนึ่ง ต่อให้เป็นแม่ตัวเองก็ต้องตกใจ
อ้วนลิ่งฮวาถลึงตาใส่น้องเล็กที่ทำท่าเหมือนขโมย "ยังไม่มาช่วยถือของอีก ยืนอยู่นั่นทำไม?"
เฉินไช่ได้ยินน้ำเสียงอันแข็งแรงของแม่ ความกลัวเมื่อครู่ก็หายวับไปกับตา วิ่งปรี่เข้ามา: "แม่! แม่กลับมาแล้ว!" พลางยื่นมือไปรับของจากแม่ ด้วยความดีใจ "เป็นปลา! มีเต้าหู้กับไข่ไก่ด้วย!"
เฉินฮุ่ยวิ่งตามมา ได้ยินพี่สาวพูดก็ดีใจจนอดไม่ได้ วนไปดูถุงนี้ถุงนั้นเหมือนลิง แล้วก็ชะโงกดูกระบุง "แม่ ในกระบุงมีอะไรดี ๆ อีก ทำไมดูหนักจัง?"
เขาจะยื่นมือไปรับกระบุง แต่อ้วนลิ่งฮวาปัดมือออก "หนักเกินไป ร่างเล็ก ๆ แบบนั้นแบกไม่ไหวหรอก เอานี่ไปก่อน" นางยัดถุงเศษผ้ากับถุงขนมนมกระต่ายขาวให้เฉินฮุ่ย ที่เหลือก็ยังแบกเองเหมือนเดิม
เฉินฮุ่ยไม่ค่อยสนใจเศษผ้าเท่าไหร่ แต่ถุงขนมนมกระต่ายขาวนี่สิ เขาวิ่งไปหาเฉินไช่แล้วชูให้ดู สีหน้าน่าเหลือเชื่อ "พี่สี่ ดูสิ นี่มันลูกอมใช่ไหม?"
เฉินไช่มองอยู่นาน ก็ร้องถามตรง ๆ ว่า "แม่ ถุงนี้เป็นลูกอมหรือเปล่า?"
อ้วนลิ่งฮวารับคำว่าใช่ แล้วพูดต่อ "เอาละ พวกแกอย่าโวยวายไปหน่อย ตอนลงเขาจะได้เอาของกลับใส่กระบุงให้หมด กลับถึงบ้านค่อยดูให้เต็มที่"
เด็กสองคนกอดของไว้ไม่ยอมปล่อย เดินไปก็ถามไป "แม่ ปลาตัวนี้ซื้อมาเหรอ? จับในแม่น้ำได้หรือเปล่า? ฝั่งนั้นมีแม่น้ำด้วยเหรอ? แล้วเต้าหู้นี่ ขาวนุ่ม ๆ อย่างนี้ เย็นนี้ทำแกงเต้าหู้กินไหม?"
อ้วนลิ่งฮวาเดินตอบไปเรื่อย ๆ อย่างใจเย็น พอใกล้ถึงเชิงเขา นางก็เอาของกลับใส่กระบุงซุกซ่อนไว้ แล้วเอากิ่งไม้ใบไม้แห้งปิดทับ
แต่ตลอดทางเงียบเชียบ เห็นแต่ชาวบ้านไกล ๆ คนหนึ่ง ทักทายกันก็ผ่านไป
ยังไม่ทันถึงบ้าน เฉินฮุ่ยก็พุ่งไปทางทุ่งนา ไปตามคนที่ไร่
กลับถึงบ้าน เจิ้งเสี่ยวหมานกำลังนั่งเย็บผ้าไปพลางดูแลเด็กสองคนไปพลาง คิดในใจว่าแม่สามีไม่รู้จะกลับเมื่อไหร่ ดีที่น้องสามีกับน้องสามีภรรยาอยู่เฝ้าที่นั่น ไม่ต้องกลัวว่าแม่กลับมาแล้วไม่มีคนรับ