เสียงปรบมือดังกึกก้องราวคลื่นซัดเข้าหาเธอ
หวังเหลียนฮวานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าคล้ายยังตั้งตัวไม่ทัน
โจวจือดึงเธอไว้ เธอถึงได้สติกลับมา จากนั้นก็ถูกโจวจือกอดแน่น ๆ ทีหนึ่ง “ขึ้นไปเถอะ ถึงตาเธอแล้ว”
หวังเหลียนฮวาพยักหน้า แล้วจับมือสือหยวนเหรินที่ลุกขึ้นยืนมองเธอด้วยรอยยิ้มอย่างหนักแน่น จากนั้นก็โบกมือขอบคุณคนรอบข้างที่ปรบมือและแสดงความยินดี ก่อนเดินไปยังเวทีมอบรางวัล
เธอรับถ้วยรางวัลหนักอึ้งจากมือผู้มอบรางวัล ความรู้สึกทั้งดีใจและตื่นเต้น แต่ไม่ถึงกับทำอะไรไม่ถูกหรือรู้สึกไม่จริงเหมือนตอนขึ้นรับรางวัลครั้งแรกอีกแล้ว
หวังเหลียนฮวาขยับเข้าใกล้ไมโครโฟนแล้วกล่าวว่า “ขอบคุณคณะกรรมการ ขอบคุณผู้กำกับสือ ขอบคุณทีมงานทุกคนของเรื่อง ‘ไร้ใจให้สงบ’ รางวัลนี้ขอมอบให้แก่อู๋เนี่ยน”
พูดจบ เธอก็ชูถ้วยรางวัลขึ้นสูง “และขอมอบให้พ่อแม่กับน้องชายของฉันด้วย”
เสียงปรบมือจากด้านล่างดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง
ตอนเดินลงจากเวที เธอเห็นโจวเพ่ยยืนอยู่แถวที่นั่งของทีมงาน เขาชูมือทั้งสองขึ้นอย่างตื่นเต้นพร้อมทำมือเป็นนิ้วโป้งให้เธอ หวังเหลียนฮวายิ้มพลางชูถ้วยรางวัลตอบ
พิธีมอบรางวัลยังไม่จบ ต่อจากนี้เป็นรางวัลใหญ่ยิ่งกว่าเดิม
โจวจือได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จอใหญ่เริ่มฉายฉากที่ได้รับการเสนอชื่อ
หวังเหลียนฮวามองออกว่า หลังจากเธอได้รางวัลนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม โจวจือก็ดูเหมือนจะคาดเดาผลรางวัลของตัวเองได้แล้ว
เป็นอย่างที่คิด เมื่อผู้มอบรางวัลเปิดซอง ก็อ่านชื่อของนักแสดงอีกคนออกมา เธอเป็นนักแสดงรุ่นใหญ่ฝีมือยอดเยี่ยม รอคอยบทบาทนี้มาถึง 30 ปี กว่าจะได้รางวัลนี้ก็สมควรแล้วจริง ๆ