ปกติช่วงเวลานี้ เสียงจักจั่นบนต้นไม้ด้านนอกจะดังหนวกหูที่สุด แต่วันนี้กลับฟังดูห่างไกลเป็นพิเศษ ตอนอ้วนลิ่งฮวามาถึงก็สังเกตเห็นแล้วว่า ท่านหญิงจื๋ออวี้ส่งขันทีน้อยหลายคนถือไม้ยาวไปจับจักจั่น
ดังนั้นพอเธอท่องอักษรตัวสุดท้ายจบ ภายในศาลาเย็นก็เงียบสนิท เงียบจนแทบได้ยินเสียงลมพัดใบดอกบัวจากด้านนอก
องค์หญิงใหญ่อิงหมอนนุ่ม ราวกับกำลังหลับอยู่
อ้วนลิ่งฮวาลอบมององค์หญิงใหญ่แวบหนึ่ง ก่อนรีบก้มหน้าลง แม้แต่ลมหายใจก็เผลอผ่อนให้เบาลง
ไม่นานองค์หญิงใหญ่ก็ลืมตา มองอ้วนลิ่งฮวาแล้วกล่าวว่า “ทำนองสวดมนต์ของเจ้า ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน ไม่เหมือนเสียงสวดในวัดทั่วไป กลับคล้ายกับว่า...มีโลกอีกใบหนึ่งซ่อนอยู่ เจ้าไปเรียนมาจากที่ไหน?”
อ้วนลิ่งฮวาครุ่นคิดก่อนตอบ “ข้าน้อยเองก็ไม่รู้ว่าทำนองนี้เรียกว่าอะไร จำได้แค่ว่าตอนเด็ก ๆ เคยออกไปเที่ยวชมธรรมชาติกับพ่อแม่ วันนั้นฝนตกหนัก พวกเราทั้งครอบครัวจึงหลบฝนในวัดร้างริมทาง แล้วได้ยินแม่ชีพเนจรที่ผ่านมาฮัมเพลงนี้
“ข้าน้อยความจำดีมาตั้งแต่เด็ก ได้ยินครั้งนั้นก็จำได้ ต่อมาพอรู้สึกเหนื่อยล้าใจ ก็เอาออกมาฮัมสักหน่อย ยิ่งฮัมก็ยิ่งคล่อง”
เธอออกจะเขินอายเล็กน้อย “ถ้า...ถ้าฟังไม่เพราะ องค์หญิงโปรดอย่าถือสา”
องค์หญิงใหญ่ไม่ได้ซักไซ้ต่อ เพียงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “แปลกใหม่ดี ฟังแล้วทำให้ใจสงบ”
อ้วนลิ่งฮวาถูกชมจนดีใจ เธอหัวเราะแหะ ๆ อย่างซื่อ ๆ เห็นองค์หญิงใหญ่ยกถ้วยชาขึ้นดื่ม ก็รีบยกขึ้นจิบตาม
องค์หญิงใหญ่วางถ้วยชาลง สายตาเลื่อนไปยังกล้วยไม้ซู่ซินในกระถางบนโต๊ะข้าง ๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “อู๋จู้เคยพูดถึงเจ้าอยู่ครั้งหนึ่ง บอกว่าแม้เจ้าจะอ่านเขียนไม่เก่ง แต่กลับวาดกล้วยไม้ได้ แถมยังมีชีวิตชีวาไม่น้อย ลองวาดให้ข้าดูหน่อย”