พอได้ยินคำว่า 100 หยวน อ้วนลิ่งฮวารีบคิดในใจว่านี่จะซื้อข้าวสารได้เท่าไร
พอคิดเสร็จก็ตาโต หัวใจเต้นแรงตึกตัก
160 กิโล! แลกข้าวสารได้ตั้ง 160 กิโล!
เธอหายตื่นเต้นและกลัวทันที ตะโกนบอกเสียงดังว่า "ถ่ายยังไง? คุณหนูทั้งหลายบอกมาได้เลย ป้าเชื่อฟังหมด!"
สาวๆ หลายคนขำกับท่าทางและคำว่า "คุณหนู" ของเธอ ต่างคิดว่าป้าคนนี้ตั้งใจทำงานจริงๆ
สาวชุดชมพูถือ "มือถือ" นั้นเล็งมาที่เธอ แล้วถามว่า "ป้าคะ ป้าทำหน้ามืดหม่น เศษซากชีวิตหน่อยได้ไหมคะ?"
อ้วนลิ่งฮวาไม่รู้ว่าหน้าแบบไหนเรียกว่าเศร้าสร้อย แต่คำว่าเศษซากชีวิตเธอเข้าใจ และนี่ต้องแสดงด้วยหรือ?
แค่คิดถึงวันที่สามีตาย วันที่หนีภัย มีความรู้สึกนั้นขึ้นมาทันที
อ้วนลิ่งฮวาคิดไปคิดมา ตามองลง ปลายปากตก ตัวงอ ดูเหมือนต้นหญ้าเหี่ยวที่ถูกน้ำค้างแข็ง
สาวๆ อุทานเบาๆ "ว้าว! ใช่แบบนี้แหละ!"
ยกมือถือขึ้นถ่ายต่อเนื่องหลายรูป
"ป้าคะ เปลี่ยนสีหน้าได้ไหมคะ? แบบว่า... อืม... โหยหาอาหาร เห็นของกินก็แบบนั้นอ่ะ!"
ครั้งนี้อ้วนลิ่งฮวาไม่ต้องคิด ปีนั้นระหว่างหนีภัยก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น หิวจนนอนไม่หลับ มีแต่แรงใจที่ค้ำจุนให้เดินต่อไป
ทันใดนั้นเห็นผักป่าหลายต้นใต้หินใหญ่ข้างทาง เธอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเป็นประกายละโมบ ยื่นมือพุ่งไปข้างหน้า