ใบหน้าของอ้วนลิ่งฮวาปรากฏบนฉาก
ใบหน้าเปลือยไร้เครื่องสำอาง คิ้วตาดูเรียบง่าย แววตาล่องลอย
ภาพคมชัดสูงเผยให้เห็นริ้วรอยบาง ๆ บนใบหน้า รอยย่นบนหน้าผาก และตีนกาหางตาของเธออย่างชัดเจน
แต่ประหลาดนักที่คุณกลับไม่ทันสังเกตรายละเอียดเหล่านั้น
คุณมองเห็นเพียงดวงตาของเธอ
ดวงตาคู่นั้นเป็นเช่นไรน่ะหรือ? มันไม่เหมือนสระน้ำลึกที่แม้ผิวน้ำจะนิ่งสงบก็ยังมีระลอกคลื่น หากแต่เหมือนกระจกสำริดที่ถูกกาลเวลาขัดเกลาจนเรียบลื่น สะท้อนทั้งแสงจันทร์ในยุคราชวงศ์หยวน และตัวคุณที่กำลังนั่งอยู่หน้าจอในเวลานี้
ชั่วขณะที่สบตากับเธอ คุณจะเกิดภาพลวงตาขึ้นมาว่าไม่ได้กำลังดูหนังอยู่ แต่เป็นวิญญาณที่มีชีวิตมานานถึง 600 ปี กำลังจ้องมองคุณเงียบ ๆ ผ่านกำแพงกั้นแห่งกาลเวลา
ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความเศร้าหรือยินดี ไม่มีความปรารถนา แม้แต่ความรู้สึกแบบ “มนุษย์” ก็ไม่มี มีเพียง “การมองเห็นอย่างถ่องแท้” ที่แทบจะเหนือมนุษย์
คุณจะรู้สึกว่าเธอไม่ได้ “แสดง” เป็นแม่ชี
เธอคือแม่ชีคนนั้นจริง ๆ
เธอเพียงก้าวออกมาจากภาพวาด และบังเอิญมายืนอยู่หน้ากล้องเท่านั้น
คุณถึงขั้นรู้สึกว่าตัวเองต่างหากที่เป็นผู้บุกรุกอันแสนวุ่นวาย ซึ่งหลงเข้าไปในโลกของเธอ
ความรู้สึกเช่นนั้นทำให้อู๋กั๋วซินรู้สึกชาวาบที่หนังศีรษะ ความหนาวเย็นสายหนึ่งแล่นจากแผ่นหลังขึ้นไปถึงศีรษะ ขนลุกซู่ไปทั้งแขน
ลมหายใจของอู๋กั๋วซินสะดุด
เขาด่าไม่ออกแล้ว ทั้งยังไม่รู้ด้วยว่าทำไมถึงด่าไม่ออก
ราวกับว่าต่อหน้าดวงตาคู่นี้ ทุกถ้อยคำล้วนดูไร้น้ำหนัก ทุกกลเม็ดล้วนเกินความจำเป็น
อู๋กั๋วซินรู้สึกว่ามือสั่นเล็กน้อย เขาเอื้อมไปหยิบบุหรี่บนโต๊ะ คีบออกมาคาบไว้ จุดไฟอยู่สองครั้งก็ไม่ติด สุดท้ายเลยไม่จุดมันแล้ว
วิดีโอไม่ยาว ไม่ถึงสองนาที
เขาดูตั้งแต่ต้นจนจบถึงห้ารอบ วิดีโอไม่มีดนตรีประกอบ ไม่มีเทคนิคพิเศษ แม้แต่เสียงรบกวนรอบข้างก็ไม่ได้ตัดออก ยังได้ยินเสียงฝนและเสียงกระแสไฟฟ้าเบา ๆ จากกล้อง แต่เขากลับถูกดึงดูดไว้ ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่ามีเสน่ห์ ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้คืออู๋เนี่ยนจริง ๆ
จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบร้อนลบคอมเมนต์ที่เพิ่งโพสต์ไป